BBZ

325. Zitten op een kleverige driezitsbank

2012-02-10T17:42:00.001+01:00

Wie geregeld in Dirkswoud komt, zal het beamen. Je ontkomt niet aan het gezelschap van en de diepzinnige gesprekken met de heer Verhaar. Hij woont aan de Noordervaart, in een huis bomvol parafernalia. Stapels boeken door het hele huis, elpees van Beethoven tot en met The Cats, een doos met bidprentjes uit de jaren vijftig, een paars kazuifel (‘Die heb ik gestolen uit de sacristie van pastoor Engelbertus’), schilderijtjes of tenminste probeersels die allemaal hetzelfde voorstellen: uitzicht vanuit zijn achterruit op een stel varkentjes, doosjes met moeren, schroeven, pickup-naalden, gordijnhaken, sleutels. En overal, werkelijk overal hangen zijn kleren. Ik heb geen wasmachine kunnen ontdekken en ik denk ook niet dat hij zijn kleren ooit heeft gewassen (daar ruikt het ook naar in zijn huis), dus ik denk dat hij eenvoudig ’s ochtends beslist: laat ik vandaag deze broek en deze trui maar weer eens aantrekken.
‘Kopje koffie, meneer Hoogeboom?’ zei hij vanochtend. We zouden net de supermarkt binnengaan.
‘Nou, eigenlijk moet ik vandaag...’ sputterde ik nog wat tegen.
‘Niet kinderachtig doen. Een bakje troost!’ zei hij, en hij had me gevangen.
Hij ziet eruit als een zwalker, zoals we in Noord-Holland zeggen, a shabby old man met veel te veel haar en veel te veel baard. Aan zijn handen te lange, vieze nagels. Hij maakte plaats voor me op zijn namaaklederen driezitsbank. Nadat hij me een kopje zeer melkerige koffie had gegeven, begon hij aan de besprekingen: ‘Ik ben van beroep een uomo universale, zou je kunnen zeggen.’ Hij liep tussen een paar stapels boeken door en toverde een klein telescoopje tevoorschijn. ‘Daarmee kijk ik, als het helder weer is, naar Orion, de Grote Beer, noem het maar op. Als iets ver weg is, dan heb ik het al gezien. Sjabab, sjabab, want ik speel ook heel aardig gitaar.’ Hij ging op weg om z’n gitaar in de puinhopen aan te treffen, en begon inderdaad een paar akkoorden aan te slaan. ‘Mijn vader bespeelde vroeger het kerkorgel. Maar we zullen eens een vrolijk stukje Bach opzetten!’ Hij greep een willekeurige elpee, legde die op zijn pick-up en die elpee bleek van Chopin te zijn. Erger kun je het niet maken voor een gast. ‘De Heer is ontslapen, moedig ruste Hij!’ ging hij voort. Hij haalde een kruisbeeld van ongeveer een halve mens hoogte tevoorschijn en begon ermee te zwaaien. Toen hij er bijna een paar stapels boeken mee had omvergezwaaid (veel ruimte tot bewegen was er niet in zijn huis), zei hij: ‘Dus! Kom maar op, meneer Hoogeboom! Wat doet ú zoal?’
Ik zei dat ik zo’n beetje schreef wat ik meemaakte, en hij ging er meteen overdonderend overheen: ‘Schrijven! Dat doe ik ook, meneer!’ Hij begon te zoeken naar zijn geschriften, vond ze eerst niet, maar na een kwartier had hij ze: zijn memoires. ‘Een leven op stand, zo moet het heten,’ zei hij. Ondertussen was de pick-up naald ergens blijven steken, midden in een pianostuk, zodat er steeds hetzelfde te horen was. ‘Die machines, die moeten warm draaien,’ was het oordeel van de heer Verhaar, die niets aan het euvel deed en ook de volgende twee en een half uur bleef de pick-up steeds hetzelfde riedeltje draaien.
Daardoor heb ik niet precies kunnen onthouden wat de heer Verhaar nog meer te zeggen had. Aan het eind pakte hij een thermosfles en zei hij: ‘En dit is nu een voorbeeld van de beschavende werking. Als ze die dingen tijdens de kruistochten hadden gehad, dan hadden ze Jeruzalem ingenomen!’

324. Vragen komen later wel

2012-02-09T10:01:00.000+01:00

Ik nam de telefoon op en zei: ‘Maar...’
‘Maarlo? Ik zal je nog wel even te pakken nemen, klootzak!’ zei een stem, die ik herkende als die van Van Buntingen, een onguur type dat in onze hoofdstad ‘werkzaam’ was. Ik zette de pruik van Godfried Bomans achterstevoren op mijn kop – één van mijn hobbies: pruiken opzetten – en scheerde me vervolgens. Het was al vier uur in de middag, ik at een eitje en ik was weer een man. De telefoon ging een tweede keer, ik nam op en Van Buntingen zei: ‘Maarlo? Vanavond overleef je het niet! Hoor je me?’
Van Buntingen was een nare man. Ik was een week eerder door een juwelier aan de Ceintuurbaan op de hoogte gebracht van een mogelijke overval op zijn winkel. Hij had ‘een grote, stevige kerel met handen als kolenschoppen en een raar litteken in zijn hals’ in zijn winkel gehad, hij vertrouwde het niet, dus belde hij mij. Ik erheen.
Ik ga naar het cafeetje van Tante Loes om te informeren naar een grote vent met een afgekloven nekpartij en plannen voor een juweliersoverval. Niemand had ooit gehoord van zo’n man, dus ik ga naar het toilet en daar komt drie seconden later een mannetje achter me aan en die zegt: ‘Van Buntingen moet je hebben!’ Waar of die woonde? Peperstraat zoveel.
Van Buntingen was niet thuis. Ik opende zijn deur met mijn bankpasje en ging zitten op een kleverige driezitsbank. Uit zijn koelkast pakte ik een fles bier, ik sloeg de dop van de fles af, wil een slok nemen, komt Van Buntingen binnen. Ik ben toen even gewelddadig geweest, dat geef ik onmiddellijk toe. Een verstandig mens neemt dan zijn verlies, maar hij wou wraak nemen en wraak nemen op Maarlo is... ónverstandig.
Ik zette mijn Bomans-pruik af, pakte een boek met gedichten, Een merel in de verte van mijn vriend Sjonnie en toen het zes uur was, begon ik weer aan Van Buntingen te denken. Ik besloot de gebruikelijke truc toe te passen. Ik deed een paar lichtjes aan, zette de radio aan (er was een nummer Louie, Louie van een zangeres te horen, die ik niet ken) en ging naar buiten, waarbij ik mijn buitendeur op een kier zette. Ik nam plaats in mijn Ford Camaro, die aan de overkant van de straat geparkeerd stond, en ik wachtte de gebeurtenissen rustig af.
Toen Van Buntingen kwam, keek hij naar links en naar rechts voordat hij mijn kantoortje binnenging. Ik liep ijskoud achter hem aan, en sloeg hem de poriën uit zijn lijf. ‘Je stuurt me nog wel een bedankkaartje uit het Sint Lucas,’ zei ik hem tenslotte.
Een Maarlo laat niet met zich sollen.

323. Fluitje van een cent

2012-02-08T15:53:00.000+01:00

Eind januari. Het was weer een rotochtend, koud. Ik zit in mijn kantoortje en ik zet af en toe een pruik op, dat doe ik nou eenmaal. Voor de lol en voor de spiegel. Niet dat ik vermommingen nodig heb voor mijn werk, daar heb ik mijn nuchtere verstand bij nodig, en af en toe een vuist die heen en weer zwaait. Is dat niet genoeg, dan heb ik in mijn andere hand nog een geniepig .22 pistooltje. En als dát niet het gewenste effect brengt, dan vlieg ik de teringlijer gewoon aan! Beng, sjkretsch, en ga maar liggen, meneer! Vragen komen later wel.
Daar was overigens geen sprake van toen even daarna (ik had mijn pruik van dirigent Haitink net afgezet) mevrouw Wieling binnengleed. Een charmante dame die zo begon: ‘Meneer Maarlo! Us fryske...’
‘Spreek Nederlands, mevrouw,’ zei ik kalm, terwijl ik mijn typemachine van me af en naar haar ingetoomde borstpartij schoof. Het schrok haar niet af. Ik zei: ‘Puntsgewijs, mevrouw. Stoor u niet aan de plaatjes op de wanden.’ Die plaatjes worden vooral door het mannelijke deel van onze bevolking spannend gevonden. Hefkranen enzovoorts.
‘Meneer Maarlo,’ viel ze in herhaling, ‘mijn man is verdwenen.’
‘Wij doen niet aan huwelijksbemiddeling,’ zei ik.
‘Ja, maar mijn man wordt, als de koude doorzet, de belangrijkste man van het land! Hij zei dat hij naar Balk ging om daar te spreken met het rayonhoofd.’
Enfin, na nog wat vijven en zessen stapte ik in mijn Ford Camaro en ging ik naar Balk. Daar belandde ik in de plaatselijke cafetaria, waar ik een broodje hartvervetting at. ‘Waar woont Hylkema?’ vraag ik achteloos aan de bediende.
‘Wilt u nog een kop koffie, meneer? Van de zaak!’ antwoordde de hufter. Ik vloog hem meteen naar de keel en herhaalde mijn vraag: ‘Waar. Woont. Hylkema? En nu snel wezen!’ Nadat ik hem het adres van het rayonhoofd had ontfutseld, wierp ik een briefje van vijf euro in het gezicht van de bediende en stapte ik in mijn Ford Camaro. Ze zouden te weten komen dat er een Maarlo in hun midden was.
Ik bel aan en niemand doet open, dus ik schuif mijn bankpasje er even tussen en ik sta in de hal. Ik kijk in alle kieren en gaten. Niemand thuis. Ik trap een mand wasgoed omver, ga door de achterdeur naar buiten, stap de tuin in en loop naar het tuinhuisje. Ik loop er omheen, hoor zwakke geluiden en ik trap de deur in. Daar lagen ze allebei: Wieling en Hylkema. Gebonden, allebei een onderbroek in hun mond.
Toen we in het keukentje van Hylkema zaten, werd alles me duidelijk. De plaatselijke middenstand had de komst van Wieling aangegrepen om druk te zetten op de Elf Steden Vereniging om de tocht nu eens in omgekeerde richting te houden. Want dat was goed voor het toerisme in Balk. Wieling en Hylkema hadden nee gezegd, onmogelijk. En ze waren overmeesterd en neergelegd in het tuinhuisje.
‘Het zal me benieuwen wat er verder nog gebeurt in Balk, mevrouw,’ zei ik, nadat ik weer teruggekomen was in mijn kantoortje. ‘Nog een kop pleuris?’

322. Het ruimt ook mooi op

2012-02-07T14:41:00.001+01:00

Dat een ijstrapper juist het mooiste, zwarte schaatsijs kiest voor de uitoefening van zijn hobby moge waar zijn, maar...
De ijstrapperij heeft zich ontwikkeld in dezelfde jaren als waarin het schaatsen groot werd. Er bestaat nog een foto uit de winter van 1886, waar op de voorgrond een zestal schaatsers te zien is, en in de verte ijstrapper Bartholomeus Pronk Gzn. uit Warmenhuizen. Warmenhuizen wordt tegenwoordig, meer nog dan Koudekerke op Walcheren, gezien als plaats van oorsprong van het ijstrappen. Gaandeweg ging het ijstrappen zich in familiale zin verenigen. Zo waren er de BIJV (Breed IJstrap Vereniging), de PIJL (Pronk IJstrap Liga) en in Friesland bijvoorbeeld de GYF (Geertsema Ystrap Federatie). In Dirkswoud bestaat sinds 1951 de TIJD (Tamers IJstrappers Dirkswoud), opgericht door schoenenhandelaar Gerard Tamers, welbekend om zijn voor de atletiek niet zeer geschikte, lange spikes onder de schoenzolen.
De heer Tamers (82) is nog onder ons. Hij verklaarde in een gesprek met een journalist van De Dirkswoudenaer: ‘Ik heb mijn jongens grootgebracht door te zeggen: een wak maken, dat is zo simpel als wat. Fluitje van een cent, daar moeten ze dan een bord voor zetten met Gevaarlijk ijs. Zo kun je wel beginnen, als ijstrapper, maar als je dat een paar jaar gedaan hebt, dan moet je beginnen aan het sierijstrappen. Daarvoor moet je thuis zijn op het ijs. Je timing moet kloppen. De ijsconditie moet juist zijn. Je eigen conditie moet natuurlijk tiptop zijn. Alles moet kloppen. En je moet pieken op de tijden waarop je het beste kunt ijstrappen, en dat is: ’s nachts. Ach, wat waren dat mooie tijden! 1954! 1957! Dan ging je met je zoons om een uur of elf ’s avonds het ijs op, je zag geen hand voor ogen want het was overal donker. Soms ging moeder de vrouw ook mee, want die kon er ook wat van, hoor! Vlak Geertje niet uit! Ze wist de mooiste plekken te vinden in die solide ijsvloer, en ze maakte de kleinste wakjes, waar de volgende dag nog menig schaatsertje of schaatstertje overheen reed en hupla! Gevallen, naar het ziekenhuis enzovoorts. Ja, Geertje gaf echt het goede voorbeeld. Het is jammer dat het vooral een herensport is gebleven, want wat ik tegenwoordig zie, dat is vooral snelle halen en gauw thuis. Voor het betere sierijstrappen heb je damesvoeten nodig, zo zie ik het. Bijvoorbeeld de voeten van die juffrouw Gerritsen, die sprintkampioene bij het schaatsen is. Ik zou zeggen: meid, stap over op het ijstrappen! Je hebt het in je. Al na een paar dagen trainen, trap je een prachtig wak!’

321. Dan is er iets grondig mis mee!

2012-02-05T07:01:00.000+01:00

Twee weken geleden deed mijn kachel het plotseling niet meer. Het is een zwarte Pelgrim gaskachel, die lijkt op die ouderwetse potkachels. De ring (met een diameter van ongeveer 30 cm) waaruit de vlammen moeten opkomen – ik hoop dat ik alles goed uitleg, ik ben niet zo technisch – was in zijn geheel verzakt. Ik dus zoeken naar een kachelreparatiebedrijf in de Gouden Gids, en ik vond er één, die adverteerde met Stuntprijzen, landelijk bereik! Het was een firma Kalmthout uit Helmond. Ik bel die firma en ze zeiden dat er nog dezelfde dag iemand zou langskomen. Dat gebeurde ook. Er kwam die middag een jongen van een jaar of dertig langs, die wat ging rommelen in die kachel en die na vijf minuten zei: ‘Tja meneer. Er zal een nieuwe ring in moeten en die heb ik niet bij me. Die moet ik ophalen op de zaak in Helmond. Dan kom ik morgenmiddag die ring er in plaatsen. Is dat goed?’ Ik zei dat dat goed was, want het was buiten nog heerlijk voorjaarsweer. Het was geen winter, toen.
Maar hij kwam niet, de volgende middag. Aan het eind van de dag belde ik weer naar de firma Kalmthout om te vernemen wat er mis was, maar ik kreeg pie-pie-PIEP, pie-pie-PIEP te horen. En dat geluid krijg ik steeds te horen als ik ze bel. Ik bel op een gegeven moment de telefooninformatiedienst met een vraag naar het nummer van een firma Kalmthout, Rustbergen 2 te Helmond. Daar was geen telefoonnummer van bekend, zei die juffrouw.
Wat nu, dacht ik. Ik hoop dat u alstublieft niet denkt dat ik dit allemaal zit te verzinnen, maar dat ik in werkelijkheid mijn gasrekening niet heb betaald en dat ik van het gas ben afgesloten, want dat ben ik niet. Mijn gasfornuis en mijn geiser werken nog normaal. Wat nu? Want ik wist dat er een koudefront op komst was, met temperaturen van wel 10 graden vorst ’s ochtends vroeg. Normaal denk ik niet over zulke praktische zaken na, en nu moest ik wel. Hoe krijg ik het warm in huis? Door dingen te verbranden, natuurlijk! Dingen van hout. Ik had nog een oud houten tuinameublementje in mijn berging staan (wie wat bewaart, die heeft wat). Dat haalde ik mijn huis in, ik sloeg met een bijl de hele boel in stukken, deed het hout in mijn kachel en stak het aan. Daar heb ik bijna een hele dag goede warmte van gehad: het fikte prima.
Toen was het hout op, want je gaat niet zomaar je normale meubilair in de fik steken. Dus: mijn boeken moesten de hens in. Ik begon eerst nog zorgvuldig de titels uit te zoeken. Eerst dus de twaalf of dertien boeken van Karel van het Reve, want daar had ik de zeven delen Verzameld Werk al voor in de plaats. Toen boeken met goed houthoudend papier, zoals Het katholieke geloof van pater G.S. Schuivelinx uit, dat gelooft u niet, Helmond. Maar afgelopen woensdag, toen het écht begon te vriezen, besefte ik dat ik niet kieskeurig meer mocht zijn. Dus ik heb alle vijftig of zestig kookboeken die ik gekregen had van mijn vriendin de kachel in gemieterd, en daarna nog een paar honderd boeken. Vooral de woordenboeken en een Spectrum atlas brandden goed. Nu is de eerste van mijn drie boekenkasten leeg, dus ik ga straks met mijn bijl aan de slag om die boekenkast aan gruzelementen te slaan en het hout in de kachel te doen.
Ik moet zeggen: het ruimt ook mooi op, en zo hebben je boeken nog een zekere meerwaarde. Ik denk dat ik deze winter wel doorkom: ik heb nog zo’n 600 boeken om in de fik te steken, plus twee boekenkasten. U zult denken: koop toch een nieuwe kachel! Ja, maar daar verzet zich mijn ouderwetse natuur tegen. Ik stop mijn sokken nog, als de zolen van mijn schoenen kapot zijn, ga ik naar een schoenmaker om er nieuwe zolen onder te laten zetten en ik loop ook rond met leren ellebogen in mijn truien en jasjes. Het begint nu weer een beetje kil te worden, ik ga beginnen aan mijn Engelse literatuur. Hup! Daar gaan T.C. Boyle, Graham Greene, Somerset Maugham, Kingsley Amis, Waugh, die lekker dikke Quincunx van Charles Palliser, Wodehouse, Le Carré en Philip Roth de kachel in!

320. Keurig in het pak

2012-02-03T13:16:00.001+01:00

Vroeger had je zondagse kleren. Dat was normaal als je uit het milieu komt waar ik uit kom. Mijn vader was loodgieter, mijn buren waren huisschilder, bloembollenboer, timmerman en metselaar. Die droegen van maandag t/m zaterdag hun werkkleding. ’s Zondags hadden ze vrij en moesten ze naar de kerk. Bij de man van de Boerenleenbank merkte je het verschil niet zo. ‘Die werkt op kantoor,’ luidde de verklaring.
De vrouwen droegen zondags ook hun allerbeste kledij, ze bedekten hun hoofd met een hoedje of een kleurig hoofddoekje, ze droegen een polshorloge en ze droegen een tasje. Wat daar in zat, ben ik nooit te weten gekomen. Voor ons kinderen werd ook gezorgd: op zondag droegen mijn zusjes ándere jurkjes dan de doordeweekse dingetjes. Ik weet niet meer of ik bijvoorbeeld een speciale jas of speciale korte broek of trui heb gehad, die ik alleen ’s zondags aantrok.
Toen ik mijn Eerste Communie moest doen, kreeg ik een matrozenpakje aan. Ik vond het direct al een belachelijke dracht en mijn weerzin tegen het katholieke geloof moet in die tijd al zijn ontstaan: ‘Als je voor dat geloof zulke kleren aan moet trekken, dan is er iets grondig mis mee!’
En nog steeds heb ik een hekel aan die verkleedpartijen. Ik ga altijd gekleed in een zwarte, blauwe of grijze broek, een trui en daaronder een overhemd. Als ik geen trui draag, heb ik een jasje aan. Geen ringen, geen armbanden, geen oorbellen, geen haarbanden of tatoeëringen, geen horloge. In mijn linkerbroekzak zitten mijn sleutels, in mijn rechter zit papiergeld, in mijn linker jaszak zit wat muntgeld. In mijn rechter jaszak zitten miscellanea zoals een boodschappenbriefje, een briefje met aan te schaffen boektitels of het briefje voor de trombosedienst. Zo loop ik er al veertig jaar lang bij.
Ik heb me in mijn dromen, herinner ik me nu, wel eens voorgesteld als hoofdrolspeler in een Nederlandse film. Ook het stuntwerk kwam voor mijn rekening. Tijdens de première van de film (Tuschinsky, rode loper, veel pers en fotografen) loop ik, omstuwd door het publiek, naar binnen. Iemand roept mij: ‘Hoogeboom!’ ‘Ja?’ antwoord ik. ‘Hoogeboom, kijk eens om je heen!’ Ik kijken en ik zie mijn medespelers in hun smokings en vrouwen in hun niemendalletjes, waar het in Nederland toch 11 maanden van het jaar te koud en te winderig voor is. ‘Dat is allemaal flauwekul!’ roep ik terug tegen de stem. Onmiddellijk keert de cast van de film zich tegen mij. Waarom doen ze dat? Dat weet ik niet. Het kan zijn omdat ik in mijn gewone kloffie ben.

319. Klaar, probleem voorbij

2012-02-01T10:08:00.001+01:00

Karel Kooiker (43) uit Dirkswoud is zo’n handige jongen, waarvan je er tegenwoordig wel meer ziet rondlopen. Keurig in het pak, wit overhemd, onopvallende das, haargroei: tot iets over de kraag. Hij draagt een modern, rechthoekig brilletje met een lichtpaars montuur. Op zijn schoeisel heb ik niet zo gelet, want daar kijk ik nooit naar. Ze zeggen wel eens dat je aan de schoenen de financiële toestand van een man kunt berekenen, ik geloof daar niet in. Hoe heeft het in bezit hebben van schoensmeer dan te maken met de vraag of de zaken goed draaien?
Karel heeft nu samen met zijn vrouw Annie, die eigenares van de zaak is, het bedrijf Z→A opgericht, ik weet niet hoe je het uitspreekt of wat het betekent. Annie doet het secretariële en het financiële deel van het werk, en wat Karel doet... Hij heeft psychologie gestudeerd, zo’n twintig jaar geleden, en nu zegt Karel – maar veel belang hoeven we aan zijn teksten niet toe te rekenen – dat dat ‘het begin was van een carrière als pijnprikker, waarin ik dus een diagnose geef van de knelpunten in een probleem’. En dat kan elk probleem zijn, Karel? Ja hoor, elk probleem.
Ik schreef hem dus een briefje: ‘Geachte Heer Kooiker. Het probleem waar ik mee zit, laat zich op zijn simpelst als volgt omschrijven. Ik wil mijn buurman vermoorden. Als dat mislukt, wil ik mijzelf van kant maken. Hoe kom ik uit deze moeilijkheden? Werp er enig licht op, alstublieft! (w.g.) Remco Braaksma.’
Drie dagen later kreeg ik een briefje terug van Z→A: ‘Geachte Heer Braaksma! Uw type probleem wordt hier intern ondergebracht als een probleemtype C→Zeer ernstig. Dat wil zeggen, dat wij er zeer ernstig mee aan de slag gaan, en al zijn gegaan. Moord of zelfmoord, daar komt het op neer, dat zie je niet elke dag voorbijkomen. Daar moet een speciaal traject voor worden uitgestippeld. Het traject dat wij u aanbevelen is het volgende:
a) lees de geheel gratis bijgevoegde folder Waar zit de pijn nu eigenlijk?;
b) koop (met € 14,95 korting!) het boek Levensverachting of levensverwachting? door prof. K.S. Kooiker (winkelprijs € 59,95; nu voor u slechts € 45);
c) volg de wekelijkse consulten bij Z→A. Er zijn verschillende soorten consulten, die qua intensiteit verschillen. Voor uw geval raden wij u aan ons DIC (Diep Intensief Consult) te volgen, voor de aantrekkelijke prijs van € 139 per consult.
(w.g.) K. Kooiker.’
Onderaan dat briefje stond nog een regel: ‘Blijven er nog klachten bestaan? Bel Z→A!’ Ik had wel zo’n soort briefje verwacht. Ik heb het, samen met die folder, onmiddellijk in de prullenmand gegooid.

318. Het duurt wat langer, maar dan ben je er ook van af!

2012-01-31T01:17:00.000+01:00

Er zijn elke zomer weer klachten van de terrasgangers over de vele bijen, die in hun glaasjes bier of frisdrank zitting nemen. Daar is iets aan te doen: op elk terrastafeltje zet je in het midden een glaasje jam. Klaar, probleem voorbij. Je ziet ze nog wel, maar ze gaan hun gang maar.
Op dezelfde manier zou ik het probleem van de PVV aanpakken. Geert begon een paar jaar geleden over Henk en Ingrid. Die zouden een groot deel van onze bevolking uitmaken. Onmiddellijk begonnen ook de Volkskrant en de NRC over die twee te praten, bijna alsof ze echt bestonden en abonnee konden worden. Dat was een grote fout en daarom zitten we nu met dit kabinet.
Wat de anti-PVV-partijen hadden moeten doen, is: een glaasje jam neerzetten voor die halfcriminele flauwekulverkopers, en dat hadden ze al drie of vier jaar geleden moeten doen. Waarom bijvoorbeeld vroeger ze Geert Wilders niet hoeveel boerka’s er in Nederland op de straten te zien waren, toen hij het over die vervuiling van onze straten had? Je had hem meteen kaltgestellt, om maar eens een term te gebruiken die in PVV-kringen goed wordt begrepen.
Toen hij kwam met die ‘tsunami van (moslim)immigranten’, waarom niet meteen gevraagd naar zijn cijfers? Ook weer: je had hem direct de mond gesnoerd.
En nu ook weer: hoe verhoudt zich zijn Henk & Ingrid-gevoel met die strikte handhaving van de hypotheekrenteaftrek, die alleen voor de rijken onder ons een goed ding is? Waarom is er geen parlementariër in Nederland die dat even keurig aanstipt? Gewoon, met cijfertjes.
Maar het werkelijk luxueuze glaasje jam voor Geert Wilders: dat is de zorg, en vooral de zorg voor de ouderen en gehandicapten, die er nu stevig onderdoorgaat. Daar had hij zich sterk voor gemaakt, nietwaar: de ouderen enzovoorts, daar moest voor gezorgd blijven worden!
Parlementariërs, doet uw werk. Het is zo eenvoudig: verzamel de feiten ten lande. Leg ze voor de heer Wilders neer. Besluit uw nederzetting met de simpele woorden: ‘Meneer Wilders, u hebt blijkbaar gelogen! Of anders probeert u het maar eens uit te leggen.’
Overigens: als volgend jaar de SP en de PvdA in de regering komen. Dan moeten er her en der wat reparatiewerkzaamheden worden verricht, neem ik aan. Weet u nog hoeveel geld er naar de cultuursector ging, vóórdat Wilders er greep op kreeg? Hoeveel geld er naar onderwijs ging? Hoeveel geld naar zorg?
En u weet ook wel dat die zorgverzekeringen ook een stuk goedkoper kunnen, hè? Ik schat: 30 euro per maand goedkoper.

317. Niks mis mee, op het eerste gezicht

2012-01-30T10:16:00.001+01:00

Peter Tuinman is bioloog te Dirkswoud (‘Pardon, ik ben kritisch bioloog!’), gespecialiseerd in de wereld van de insecten en de spinnen, en binnen die wereld is hij vooral geïnteresseerd in de domesticatie door de mens van het kleingedierte.
Peter gaat de basisscholen in de buurt af met zijn KWW-case, een kist in de vorm van een gereedschapskoffer, waarvan je een kleine 200 compartimenten kunt uittrekken. Elk compartiment heeft een paar honderd subcompartimenten. Elk subcompartiment heeft weer een paar honderd piepkleine subsubcompartimentjes, die allemaal uittrekbaar zijn, zodat hij de insecten en de spinnen die in West-Europa voorkomen allemaal wel in zijn kist heeft. KWW betekent Kleine Wondere Wereld.
De kinderen hangen aan zijn lippen, vooral als hij vertelt over het tot huisdier maken van insecten zoals de kakkerlak. ‘Je kunt ze goed houden in goed afgesloten aquaria. De sissende kakkerlak uit Madagascar, die wel 8 cm groot kan worden, is daar al een huisdier, en wordt ook in Nederland wel gehouden door de liefhebbers. Hij sist wanneer hij in gevaar is, als je hem oppakt bijvoorbeeld, dus dat moet je niet te veel doen. Dat sisgeluid komt doordat hij lucht uitstoot uit zijn thorax, zijn borststuk. Je legt stukjes appel, sinaasappel, aardbei en zo in dat aquarium, en ze eten het op. De kakkerlakken die we in Nederland hebben, dat is de Duitse kakkerlak voornamelijk, zijn veel kleiner. Veel mensen vinden dat een vervelend dier. Want een kakkerlak eet alles, het is dus een omnivoor, en hij plant zich razendsnel voort. Je hebt zó een plaag, en een plaag is wat we hier in het Westen vervelend vinden. In China, Vietnam, Bangkok lopen de kakkerlakken gewoon door het restaurant, terwijl de mensen zitten te eten, daar is het geen probleem. Dat is het hier wel. Dus wat moeten we doen aan een kakkerlakkenplaag? Je kunt de Ongediertebestrijding bellen, die zetten je hele huis in het gif, ze slopen van alles, je moet zelf een paar dagen buitenshuis vertoeven, en de kakkerlakken zijn nóg niet verdwenen. Dat moet dus beter en dat kán ook beter. Je moet zelf, met je vader en je moeder, een week of twee in een hotel bivakkeren. Dat is altijd leuk, een hotel. Ondertussen gaan een paar mensen in jullie huis een ring neerleggen van stukjes appel, aardbei, chocoladevlokken, stukjes roomsoezen enzovoorts. Daaromheen smeren ze alles in met een soort lijm. Dat doen ze elke dag, totdat er geen kakkerlak meer over is. Dat is dus veel beter dan gif spuiten, want tegen dat gif worden insecten ook heel snel resistent. Dat betekent dat ze er goed tegen kunnen. Tegen die lijm kunnen ze nooit op. Het duurt wat langer, maar dan ben je er ook van af!’

316. Ik doe dat voor de leukigheid

2012-01-29T09:40:00.001+01:00

De Super de Boer supermarkt is in mijn woonplaats Egmond aan Zee vervangen door een C 1000 vestiging. Dat is in november gebeurd: bijna drie weken lang was er in Egmond aan Zee bijna niets te koop, je moest naar de Albert Heijn in Egmond aan den Hoef, 4 km verderop. In die drie weken hebben ze het interieur van de winkel ver-C-duizend, wat er op neer komt dat wat vroeger in oostwestrichting stond nu in noordzuidrichting staat, en andersom. Daardoor heeft alles nèt wat minder ruimte, dus is het aanbod van bijvoorbeeld sauzen, vlees, soepen, koek, voorbereide maaltijden, ijs, kroketten e.d. wat minder uitgebreid dan het vroeger was.

Een voordeel van C 1000 is wel dat de groenten een stuk verser lijken dan in de Super de Boer-tijd. Ook kun je, als je goed zoekt, hier en daar goedkope dingen vinden: een ½ liter satésaus voor 89 cent (daar voeg je dan zelf je kruiden en je sambal aan toe), een doos met 25 eetbare borrelmixstukjes voor 1,36.

Wat er ook veranderd is, dat is de houding van de mensen die de daklozenkrant komen verkopen. Ze staan buiten naast de deur, vlak voor de winkelkarretjes en ze hebben dan zo’n plastic zak tegen de muur staan, waarin ik weet niet wat zit. Het zijn drie mensen die ongeveer om beurtdagen voor de supermarkt staan. Een tamelijk mooi meisje van hooguit 22 jaar, van wie je denkt: zoek toch leuk werk binnenshuis, dat is toch een stuk gezonder voor je huid. Een jongen van ongeveer 30 jaar, met wie er iets mis is: hij staat de gehele dag te wiegen op zijn tenen, te schudden met zijn hoofd en onverstaanbare teksten te murmelen om plotseling, tegen niemand in het bijzonder, ‘Goedemiddag!’ te roepen. En een oudere heer die volgens mij zo aan de slag zou kunnen gaan in het tuinbouwwezen. Niks mis mee, op het eerste gezicht. Maar dakloos, dus.

Ze stinken niet merkbaar en ze stoorden mij niet in de Super de Boer-tijd. Ik liep ze gewoon straal voorbij, zoals de meeste Egmonders dat deden. Ik heb nooit de behoefte gevoeld om dat nieuws over die daklozen te lezen.

Ik denk dat de C 1000-directie die daklozenkrantverkopers er op gewezen heeft dat ze nu wél gerichte aandacht aan de klanten moeten geven. Dat meisje en die oudere heer (voor die jongen blijft alles hetzelfde, geloof ik) staan nu dichter bij de winkelwagentjes, en je hoeft maar een béétje richting die winkelwagentjes te kijken of ze trekken er één uit de rij. Ze kijken daarbij hoopvol. Ik vind dat geen vooruitgang, en ik heb al eens gevraagd aan die oudere heer waarom hij dat deed. ‘Voor de leukigheid,’ zei hij. Ik heb daar toen niet op geantwoord, maar ik vind het helemaal niet leuk: dat gedrag doet me eerder denken aan slavengedrag.

315. Je moet het met tact doen

2012-01-28T09:16:00.001+01:00

‘Kijk, ik woon alleen, in de duinen bij Egmond. Ik heb niemand om voor te zorgen en niemand zorgt voor mij. Mijn familie is al dood. Mijn vrienden zijn ook al dood, ik heb de laatste vorige maand begraven op Westerveld. Mijn kapitaaltje slinkt ook, dat had ik nog georven van mijn vader. Maar ik zie er evengoed nog knappies uit, vind je ook niet? Voor een vent van 58. Ik ga nooit naar de kapper, nee, want ik houd er niet van als anderen onbevoegd aan je kop zitten te knippen en te styleren. Dat houd ik zelf wel bij, met een spiegel.’
‘Maar allenig ben ik niet, hoor! Ik ga een keer of tien twintig per jaar naar Amsterdam, en dan ga ik naar dat kroegje op de Brouwersgracht, en daar zit ik dan. Dan wacht ik en wacht ik en dan komt er vanzelf een vrouw binnen en ik zeg: ‘Adinda!’ Dan is het afwachten natuurlijk. Ze moet reageren met een vraagteken op haar voorhoofd, dat is het mooist. En dan zeg ik: ‘De boekenbeurs in ’s Gravendeel, 1992!’ En dan heb je weer een kortstondig contact.’
‘Je moet niet een zeer prachtig vrouwtype kiezen, natuurlijk, of een vrouw die er op uit is om bekeken te worden. Je moet ook geen getrouwde vrouwen hebben. Die zijn gemakkelijk te herkennen aan hun haar in combinatie met hun mantel. Nee, je moet een gemiddeld soort vrouw kiezen, niet lelijk als een karbouw maar ook niet Oostindisch mooi. Ze moet wel bovengemiddeld intelligent zijn, daar heb je de leukste gesprekjes mee. En ik doe dat helemaal niet voor de seks, ik doe dat voor de leukigheid.’
‘Vorig jaar loop ik op het Rokin en ik zie een leuke vrouw, donker haar, want daar houd ik wel van. Ik weet niet hoe het komt, maar op blonde vrouwen val ik niet. Dan denk ik: ga je haar eens verven. Maar op het Rokin zeg ik dus: ‘Adinda!’ tegen die vrouw. Zij zegt direct ‘Herman!’ terug. Nou heet ik Gerard. Gerard van der Welp, van Van der Welp B.V., vroeger. We hadden een drukkerij en we drukten van alles, totdat we over de kop gingen. Dus ik zeg: ‘Ja! Ken je me nog, van de boekenbeurs in ’s Gravendeel, 1992?’ ‘Ja!’ zegt ze, ‘hoe zou ik de Nabokovjes vergeten!’ Dan weet je dus dat je met een intelligente vrouw van doen hebt en ik begin wat in het Russisch te zeggen, zo van palangni Kruzjtsjev ok Romanov. Afijn, dat ging zo vijf minuten door. Ik zeg: ‘Zullen we naar de kroeg gaan?’ Zij zegt: ‘Oké, maar ik moet eerst dit pakje nog thuis brengen. Daarna kom ik naar de kroeg.’ Ik dus naar de Brouwersgracht. Ik wachten, en ze komt niet. Maar het was evengoed een geslaagd kortstondig contact met een aardige vrouw.’

314. Alsof ze het wisten

2012-01-27T19:12:00.001+01:00

Ik ben gisteravond naar Leo Goossens geweest, de politieagent te Dirkswoud. Ik had ook overdag naar het politiebureau kunnen gaan, maar het praat wat gemakkelijker bij hem thuis. Ik heb hem verteld over de moord op Magda van Dieren en hij zei: ‘Dat had ik wel gedacht...!’

Leo is een man van de zero tolerance. Wat niet mag, mag niet, en wie het dan toch doet, krijgt met Leo te maken. ‘Vorig jaar waren vier jongens van Kabel en van Groepsma, Kabel is de schilder en Groepsma is de loodgieter, waren ze aan het voetballen midden op de Kerkweg. Zo’n spelletje waarbij ze alle vier een steen of een tegel op een lastige plaats neerzetten, daaroverheen doen ze hun jas of hun trui en dat is hun doel. Wie z’n doel drie keer door de bal wordt geraakt, heeft verloren en wordt uit het spel gehaald. Goed, daar waren ze mee bezig en er komt een auto aan, die moet remmen voor de bal en een van die jongens. Die auto raakt van de weg en ramt het hek voor het huis van mevrouw Korenaar. Mevrouw Korenaar is van Kerk en Samenleving, en die gaat klagen bij de burrie. Dus de burrie komt naar mij toe en zegt: dat voetballen op straat moet afgelopen wezen! Ik zeg: oké. Het is ook levensgevaarlijk, want ze hebben alleen maar oog voor de bal. Een voorbijrijdende bromfiets of een auto zien ze niet. Dus ik ga naar Kabel toe en naar Groepsma op een woensdag, net na de middag, want dan zijn die jongens wel thuis, dacht ik. Waren ze ook. Ik zeg: jongens, dat voetballen op straat, dat kan niet meer. Voetballen doe je op een veldje, ergens. Waar geen auto’s en brommers komen. Ja meneer, zeggen ze beleefd. Ik loop de volgende middag, even na vieren, dus na schooltijd, de Kerkweg op om de nieuwe voetbalwet te controleren, en ik zie in de verte een bal de straat op schieten. Ik zet er een sprintje in en wat zie ik: geen voetballende Kabeltjes en Groepsmaatjes. Ook nergens een bal. Maar ik zie wel die vier doelen staan, met nog een trui en drie jassen over die doelen. Dus ik neem die kleding in beslag en ik ga terug naar het bureau. Ik kom binnen en wil een kopje koffie gaan zetten, gaat de telefoon. Mevrouw Kabel aan de lijn met het verhaal dat twee jassen van haar zoons worden vermist! Of ik daar iets van wist. Ik vraag: hoe lang worden ze al vermist? Twee dagen, zegt ze. Nou is mevrouw Kabel de slechtste niet, dus ik zeg: stuurt u uw zoons maar, dan haal ik die jassen uit de Verloren Voorwerpen. En zegt u hetzelfde maar tegen mevrouw Groepsma. Ja jongen, je moet het met tact doen, het politiewerk.’

313. Houd ze dan nog maar eens in toom!

2012-01-26T16:59:00.001+01:00

Gert Klaassen (62) is de oudste medewerker van DVD (Dieren Vervoer Dirkswoud). Hij kan zich niet aan de indruk onttrekken dat dat vervoer hedentendage ‘gecompliceerder wordt gemaakt dan absoluut noodzakelijk is’.
‘Boe roept een koe niet, een koe roept meuh,’ zei hij me, tijdens een rit van Dirkswoud naar de koeienmarkt van Schagen. ‘Vroeger zeiden de koeien boe, maar tegenwoordig hebben we hier in Nederland Amerikaanse koeien. Vandaar. Die Amerikanen geven meer liters en ze gaan ook makker de slachterij in. Vroeger moest je ze nog wel eens in de schoften prikken, maar dat hoeft tegenwoordig niet meer. Goeie beesten, beste beesten.’
We zaten in de cabine van zijn dierentransportwagen. Hij zou een stuk of tien koeien die boer Weijers had gekocht, mee terugnemen naar Dirkswoud. Vroeger moest zo’n boer zelf nog bij de aankoop aanwezig zijn, maar dat is tegenwoordig, met internet enzovoorts, niet meer nodig. Dat handjeklap-afdingen en -opbieden is ook uit de tijd: de meeste boeren betalen nu gewoon via iDeal. De boeren van tegenwoordig gaan niet meer ’s ochtends vroeg naar de koeienmarkt, om twee uur later in een kroeg te verdwijnen, want ze hebben een bedrijf te leiden en dat gaat niet gepaard met doordeweeks zuipen en een paar duizend pietermannen in je kontzak dragen.
‘Ik kan je verhalen vertellen over vroeger,’ zei Gert me. ‘Bijvoorbeeld bij boer Tamsink in Dirkswoud. Hij zat aan de Oosterzij, waar nu de tennisclub is. Daar had hij zijn weiland en daar liepen ongeveer 25 koeien van het oude soort. En die konden driestig zijn als de pest! Afijn, ik moest er acht van ophalen voor de slachterij en vier voor de kunstmatige inseminatie. Dat kun je je nu niet meer voorstellen, maar dat ging toen gewoon met elkaar in één wagen. Dus ik laad ze alle twaalf in en ik rijd eerst naar het inseminatiestation in Broek op Langedijk. Grote vergissing van mij, want ik doe de laadklep open en daar springen alle twaalf koeien uit de wagen, ik weet ook niet waarom. Misschien hebben ze een zesde zintuig dat zaad herkent. We zijn toen, ik en nog vier jongens van het station, een paar uur bezig geweest om de koeien die voor de slacht bestemd waren, te verzamelen en weer in te laden. Godvergeme, alsof ze het wisten.’

312. Hij zat met zichzelf in de knoop

2012-01-25T17:39:00.001+01:00

Aan het Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier
t.a.v. de Bestuursvoorzitter, Dijkgraaf drs. L.H.M. Kohsiek
Bevelandseweg 1
1703 AZ Heerhugowaard

Dirkswoud, 25 januari 2012.

Geachte Heer Kohsiek,
Uit hoofde van uw functie weet u waarschijnlijk meer dan de gemiddelde Nederlander over de Hollandse zoetwatervlokreeft Gammarus pulex hollandica. Dan weet u ook dat de zoetwatervlokreeft op het menu staat, niet alleen van de forellen, maar ook op dat van de baarzen en palingen.
Laat mij u de situatie schetsen, zoals die voorkomt in mijn dorp, Dirkswoud. Dirkswoud heeft twee grachten of vaarten: de Zuider- en de Noordervaart, aan welke laatste vaart ik mij een gelukkig bewoner mag noemen. Beide vaarten zijn gegraven in het midden van de 19e eeuw, vlak na de afgraving van het Noordhollands Kanaal. Er zit zoet water in. Dus zitten er ook zoetwatervlokreeften in, waarvan de bevolking normaal gesproken in stand gehouden wordt door eerdergenoemde baarzen en palingen.
Echter! Door de nu al jarenlang durende overbevissing zijn deze baarzen en palingen nu bijna geheel uitgestorven, met als gevolg: een schrikbarende toename van het aantal zoetwatervlokreeften in onze vaarten. Het gemeentebestuur van Dirkswoud heeft voor deze problematiek geen aandacht. Maar wat als die zoetwatervlokreeften straks evolueren tot een grotere soort? En wat als die grotere soort straks het land opkruipt? Houd ze dan nog maar eens in toom!
Dan zijn we te laat. Zoudt u niet uw invloed kunnen aanwenden om te komen tot een visverbod (met hengel of fuik) in de Noorder- en Zuidervaart, wat het aantal baarzen en palingen zou doen toenemen, en tegelijkertijd de gruwel van de zoetwatervlokreeften zou doen slinken?
Ik dank u voor uw welwillende aandacht. Mijn voorletters H.S.L. betekenen niet Hogesnelheidslijn, zoals sommigen van mijn dorpsbewoners mij schielijk soms naroepen, maar Hendricus Simon Leonardus.

(w.g.) H.S.L. de Weert
Noordervaart 127
Dirkswoud

311. Slot op mijn lippen

2012-01-24T19:24:00.000+01:00

Pastoor Engelbertus van de St. Claraparochie te Dirkswoud heeft me gezegd: ‘Ik wil van mijn hart geen moordenaarskuil maken, maar wat de mensen soms bij me komen biechten...!’ Het is inderdaad een grote belasting voor de heren clerici, dat biechten en daar niks over mogen zeggen. Aan de andere kant: ze hebben de rampspoed over zichzelf afgeroepen, er staat niets over in de bijbel.
We zaten in de voorkamer van zijn oude pastorie, tussen de bijna levensgrote kruisbeelden en de kitscherige schilderijen in hun protserige lijsten. De pastoor maakte een fles Glühwein open, want ‘dat is een typisch drankje voor de ware katholiek, dus het mag, al is het een dagelijkse zonde. Proost!’
‘Maar wat je soms te horen krijgt in je biechtstoel, jongen, het vuigste van het vuigste! Lager kan een mens toch niet zinken, denk je wel eens, en dan stap je de volgende middag je biechtstoel weer in, en dan komt er iemand met een nóg vreselijker verhaal. En het enige dat ik kan doen, is zeggen: doe maar tien weesgegroetjes en tien onzevaders. Terwijl zo iemand rechtstreeks het gevang in zou moeten. Maar daar kan ik nou juist niets aan doen. Het biechtgeheim, hè. Drink je glas eens leeg, dan krijg je een volgende portie.’
‘Neem nu die moord op Magda van Dieren van anderhalf jaar geleden. Daar ben je zelf bij geweest indertijd, aan de Noordervaart. Een van haar buren, ik zeg niet wie het was natuurlijk want dat mag ik niet doen, komt bij mij in de biechtstoel, verleden week vrijdag, en die man biecht me op dat hij zich al lange tijd had lopen ergeren aan haar slechte spel op die viola da gamba. Zó zitten ergeren dat hij haar tenslotte heeft verdronken in de vaart, en daarna het krukje waarop ze zat en haar viola achter haar aan in het water heeft gegooid. Hij moest het eens zeggen, zei hij me, want hij zat met zichzelf in de knoop over dit voorval. Ik zeg hem: ga alsjeblieft naar Leo Goossens en beken dat je het gedaan hebt. Maar dat was ook weer niet de bedoeling. Kom, drink je glas eens leeg!’
‘Ja jongen, wij moeten als geestelijken heel wat doorstaan. Ik heb nog wel overwogen om zelf naar Leo te gaan en in bedekte termen te vertellen wat die buurman mij heeft gebiecht. Proost en wel moge het je bekomen! Maar ik kon zo gauw niet bedenken wat ik Leo dan precies zou moeten zeggen. Lekkere wijn is dit, niet? In mijn miskelken zit altijd ruby port. Ja, een katholiek moet eerst en vooral goed voor zichzelf zorgen, zeg ik altijd.’
Ik weet niet of het de bedoeling van de pastoor was, in elk geval heb ik geen last van enig biechtgeheim, dus ben ik naar Leo Goossens gegaan op het politiebureau en heb hem het verhaal verteld.

310. Ik heb natuurlijk ook vervelende eigenschappen

2012-01-23T17:00:00.000+01:00

Ik ontmoette gistermiddag te Egmond aan Zee K. van D., een figuur van twijfelachtige gezaaidheid, als je het mij vraagt. Hij komt vaak met ontboezemingen als ik hem ontmoet, en dat maakt onze dialogen wat ongemakkelijk. Het is beter om te zeggen: ‘Hoe gaat het? De piepers staan gortdroog, godverdomme! Waarom regent het in dit land nou nooit eens?’ Dat zijn opmerkingen waar je iets aan hebt en die het samenzijn kunnen kleuren.
K. van D. (zijn volledige naam krijgt u niet van mij te horen, want dat vind ik niet nodig) heeft het over ‘de homofiele medemens’ of over ‘het eergevoel der mohammedanen’, overigens met de beste bedoelingen, maar u begrijpt nu waarom onze gesprekken steeds vastlopen.
- Stel (begon hij), ik zit met een probleem.
- Zit je met een probleem of praat je in het algemeen?
- Nou, ik zit er wel mee, ja.
- Goed. Spuit los.
- Je weet dat ik nooit getrouwd ben geweest, maar dolgraag wel zou willen trouwen.
- Dat heb je me al meerdere keren verteld, ja.
- En waar komt dat nou door dat ik nooit getrouwd ben geweest?
- Dat komt door enkele van je vervelende eigenschappen, zou ik zeggen. Die heb ik trouwens ook, hoor.
- Nee, dat bedoel ik niet. Ik ben ermee naar de dokter geweest, en wat ik je nu ga vertellen moet je nooit verdervertellen!
- Slot op mijn lippen.
- Ja, ik ben er eindelijk mee naar de dokter gegaan, Ben. Ik ejaculeer namelijk niet, tenminste, niet op de normale manier. Mijn zaad verdwijnt in mijn blaas. U hebt blaasejaculaties, zei de dokter. Het kon helemaal geen kwaad, zei hij. Zo, nu weet je het.
- En daar heb je je al die tijd zo enorm voor zitten schamen dat je...
- Dat ik nooit een vrouw heb kunnen vinden, ja.
- Er zullen toch wel vrouwen rondlopen die het een keurige oplossing vinden? Geen kliederpartijen en zo.
- Een vrouw wil zaad zien bij een man, zo zit het leven in elkaar.
Even later liep K. verder. Volgens mij willen de vrouwen hem niet omdat hij een enorme zeurkous is.

309. Weest u niet bezorgd

2012-01-22T20:14:00.000+01:00

Ik zoek een vrouw. Een maand of twee maanden geleden schreef ik daar al eens iets over, en ik zei erbij dat ze best gehandicapped mocht zijn, omdat ikzelf ook ziek, zwak en misselijk ben. In de commentaren bij dat stukje schreef Oud Zeikwijf (of was het Vrouwke van Stavast? Ik ben te lui om het op te zoeken) dat ze wel een buslading gehandicapte plattelands-Françaises zou weten te organiseren, waaruit ik dan mijn keuze zou kunnen maken. Zo staat het in elk geval in mijn geheugen. Ik heb daar toen geloof ik niet op geantwoord.
Nu dan dat antwoord.
Kijk, ik zoek geen vrouw. Ik schrijf deze mijn stukjes eigenlijk alleen maar in de hoop dat er een vrouw zal reageren en zal denken: interessante man, die Ben, die houdt van Byrd, Bach, Nabokov, Perec, Oestvolskaja en die heeft een hekel aan Chopin, Mozart en aan de Guernica, daar wil ik het mijne van weten! U vraagt en krijgt mijn emailadres en zo gaan we voort.
‘Erg succesvol bent u met deze methode nog niet geweest, is het wel?’ zult u vragen. Dat klopt. In mijn leven is er maar één vrouw geweest (Alice) die ervoor gevallen is. Maar toch zal het met deze methode moeten, ik weet ook geen andere manier. Met vrouwen moet het gaan zoals met boeken of met stukken muziek: de mooiste daarvan heb ik ‘toevallig ontmoet’. Ik heb ze niet gezocht, maar ze lagen ergens en ik kwam langs.
Verder houd ik van schaken. Niet van schaken tegen een tegenstander, bedoel ik: daar ben ik te zenuwachtig voor en ik begin tijdens een partij te trillen en te zweten en hartkloppingen te krijgen. Ik bedoel dat ik ervan houd af en toe schaakpartijen na te spelen, meer doe ik eigenlijk niet. Ook kook ik graag. Mijn visschotels, mijn soepjes en sauzen en vooral mijn ‘geknipte kip’ zijn, volgens mij, van restaurantkwaliteit.
Komt u eens bij me langs, bedoel ik maar te zeggen. Ik woon twee hoog, in het centrum van Egmond aan Zee. Ik heb natuurlijk ook vervelende eigenschappen (ik heb bijvoorbeeld bijna altijd gelijk, denkt u daar alstublieft om), maar ik heb geen rare gewoonten of vreemde hobbies, die een mens kunnen afstoten.
Ik rook (halfzware shag) en ik drink (het liefst port), allebei zeer onverstandig met mijn hartprobleem, maar ik hoef ook geen 85 te worden.
En ik vergeet bijna dat ik bijna elke dag mijn stukje schrijf, en dat ik dat zal blijven doen totdat het niet meer gaat. Dus als u een jaar of zestig bent en alleen, en u vindt ook dat Palestrina mooier is dan Beethoven, en u wilt samen met mij wel oud worden... Nu is het tijd om naar het snooker te kijken!

308. Bouwen voor de toekomst

2012-01-21T17:54:00.000+01:00

Ik heb geen kinderen, dus weest u niet bezorgd. Als ik ze wel had gehad, zouden ze nu geleerden of kunstenaars zijn geweest (hoop ik). Maar ik heb ze niet, en zelfs een vrouw heb ik pas zes jaar geleden gevonden. Alice, die me anderhalf jaar geleden is ontschoten (slokdarmkanker). Ze was de vrouw met wie ik oud had willen worden. Zo gaat er in het ene mensenleven van alles goed, en in het mijne nagenoeg niets. Ik klaag daar overigens niet over: zo is nu eenmaal het leven en dat was mijn lot.
Ik ben nu 58 en de toekomst interesseert me steeds minder. Eerlijk gezegd heeft die me altijd al weinig geïnteresseerd. Ik kijk liever terug. Zo hoop ik ooit nog eens een boek te vinden met ongeveer deze titel: Westerse zeden en gebruiken tijdens de Koude Oorlog (1945-1990). In dat boek hoop ik te lezen dat het zenden van Nederlandse militairen naar Duitsland (‘tegen het Rode Gevaar!’) onzinnig was, want de Russen wilden helemaal zo’n oorlog niet voeren, die wilden liever een stel bommen gooien.
We moeten elkaar wel de waarheid vertellen, maar we moeten het elkaar niet te lastig maken: ziedaar de Nederlandse volksaard. Als ik kinderen had gehad, zou ik ze atheïstisch hebben opgevoed. Dus ook zonder die Sinterklaas-onzin etc. Ik bedoel: wel cadeautjes krijgen en geven, eventueel met rijmpjes, maar ik zou ze vanaf het begin hebben duidelijk gemaakt dat het een christelijke rimram is, bedoeld om de kinderen bang te maken. Wij geven elkaar wel cadeautjes, zou ik zeggen, en daar heeft die buurman met zijn baard en zijn snor (‘Trek er maar eens aan, kinderen!’) niets mee van doen.
‘Maar Sinterklaas komt wel op de tv!’ zullen ze zeggen.
‘Ja, maar lang niet alles wat er op de tv komt, is waar,’ zou mijn antwoord zijn. ‘Reken maar eens uit: hij komt met een bootje van niets helemaal vanuit Spanje naar Dordrecht. Dan kan hij niet nog dezelfde dag ook in Egmond aan Zee én in Goirle én in Capelle aan den IJssel én in Groningen zijn. Dat kan niet. Dus dat is allemaal slecht toneelspel. Komt hij ook nog op een schimmel. Er zijn tegenwoordig betere vervoersmiddelen. Trouwens, hij kan dat bootje ook beter wegdoen en met het vliegtuig overkomen. Waarom ze dat niet doen, begrijp ik ook niet. En dan die middeleeuwse feestkleding! Onthoud dit, kinderen, en vertel het ook op school. Daar zul je populair mee worden!’
Verder zou mijn huis hebben volgestaan met gitaren, violen, versterkers, een piano enzovoorts, en mijn kinderen zouden allemaal een instrument leren bespelen. Wie daar geen zin in heeft, kan zich terugtrekken in vaders geluidsvrij afgesloten bibliotheek, om samen met vader een boekje te gaan lezen. Yeah!

307. Ze werken zich een slag in de rondte

2012-01-19T17:08:00.001+01:00

‘We zijn met acht man op onze afdeling redelijk goed bezet,’ zegt de heer H. Stavenuiter, hoofdambtenaar Ingekomen Stukken te Dirkswoud, ‘maar ik maak me wel zorgen over de werkdruk. Reden waarom ik de plaats die straks openvalt door het vertrek van de heer K. ten Deel, door drie mensen wil laten opvullen. U begrijpt wel wat een overlast dat zal zijn voor de rest van de afdeling, want die drie moeten natuurlijk worden ingewerkt, ze moeten vertrouwd gemaakt worden met de materie. Het zal veel van onze afdeling vragen.’
De zorgen van de heer Stavenuiter worden gedeeld door een meerderheid in de gemeenteraad, die zelfs voorstelt om Ingekomen Stukken meteen maar uit te breiden met vijf man. Wil men deze afdeling behoorlijk huisvesten, dan zal het gemeentehuis moeten worden verbouwd. Wat moet, dat moet dan maar; zo reageren de belangrijkste politieke partijen.
Voor die verbouwing is een ambtelijke begeleidingscommissie in het leven geroepen, bestaande uit vijf ambtenaren van de afdeling Algemene Zaken, want je wilt natuurlijk niet dat een en ander zonder begeleiding verloopt. De heer F. Draaisma, hoofdambtenaar van de afdeling Algemene Zaken: ‘Ik begrijp waarom het nodig is, maar om nu juist van onze afdeling mensen weg te halen, dat is een gotspe. We komen al om in het werk, en we kunnen werkelijk niemand missen. Ik heb een aanvraag voor tien nieuwe plaatsen voor onze afdeling ingediend bij het gemeentebestuur, en godzijdank heeft het gemeentebestuur ja gezegd. Die extra mensen moeten ergens komen te zitten, dus daar is ook weer extra ruimte voor nodig. Dat heb ik dan ook al kortgesloten met de gemeenteraad, die het zal doorgeven aan de begeleidingscommissie.’
De afdeling Groen beheert de Umwelt van het gemeentehuis, de beplanting enzovoorts, alles behalve de parkeerplaatsen, die vallen onder de afdeling Parkeren In Dirkswoud. De heer G. de Waard is de hoofdambtenaar van de afdeling Groen. Hij zegt: ‘Het is bouwen voor de toekomst, maar je moet wel voorzichtig bouwen. We hebben dan ook een externe studie laten verrichten naar wat het zal betekenen voor de hoeveelheid groen in Dirkswoud, en dat gaf geen al te gunstig beeld. Daarom moeten wij nu ook zelf aan het werk, eerst om te berekenen hoe we de hoeveelheid groen gelijk kunnen houden, en dan gaan we uit alle macht aan het werk om het te bewerkstelligen. Hoe dan ook, we zullen wel extra mensen moeten aantrekken, willen we dit klusje klaren!’

306. Ik ben een linkse liberaal

2012-01-18T00:01:00.001+01:00

Ik heb een vriend gehad die onderwijzer is geworden en die lid was van de CPN. Ik ben hem daarin niet gevolgd, want ik vond dat arbeiderisme onzin. Ik las ook Het geloof der kameraden van Karel van het Reve – een boek dat bij alle intellectuelen bekend is – en als je dat boek gelezen hebt, glimlach je om de domheid der communisten.
Later ging ik als zetter werken bij een Alkmaarse drukkerij. Ik verving een andere zetter, die ook lid was van de CPN. Ik noemde een keer in zijn bijzijn de naam van Van het Reve, en hij reageerde: ‘Die vuile fascist!’ Want iemand die niet voor de CPN is, is meteen een fascist. Zo werkt dat, en zo zijn die communisten nu eenmaal altijd geweest. Ze werken zich een slag in de rondte, ze vergaderen voortdurend, ze drukken brochures, ze staan op markten en braderieën, en als je daar eens iets van zegt, dan zeggen ze: jij hebt het slecht voor met de arbeiders, vuile fascist!
De dagen van het communisme zijn, dacht ik, wel geteld. In Rusland zijn het vorige jaar 90 miljard euro het land uitgesluisd, de heren hebben het daar wel goed geregeld. Trouwens, zullen ze denken, kijk maar naar Amerika: daar betaalt de schatrijke Mitt Romney maar 15% belasting, dus laat ons ook even!
Dat zijn natuurlijk foute toestanden, waar een eind aan moet worden gemaakt. Hoe doe je dat? Ik heb eerlijk gezegd geen idee. Het lijkt me bijvoorbeeld een goede zaak als de Europese Unie zich verenigt en een aanval op Zwitserland gaat voorbereiden, of liever gezegd: op de Zwitserse banken. De eurocrisis zou snel voorbij zijn. Maar dat is wishful thinking.
Een andere manier om die eurocrisis te bedwingen en tegelijkertijd de economie aan de praat te houden, is niet te bezuinigen, maar eenvoudigweg het belastingtarief voor mensen die meer dan zeg 100.000 euro ’s jaars verdienen, te verhogen van 52% naar bijvoorbeeld 62%. Dan houden ze nog genoeg over, ze kunnen alleen hun bootje pas een jaar later kopen.
Als je dat allemaal denkt (en er zijn nog wel meer dingen: geef de drugs vrij, want dat is een slag in het gezicht der criminelen), dan ben je links. Een linkse liberaal (want ik stem voor geen goud op de VVD van Hans – liberaal als een aal – Wiegel) is iemand die het linkse gedachtengoed wel werkelijkheid wil zien worden, maar bij voorkeur niet door een revolutie. Revolutie is enorme verspilling van goederen en van mensenlevens trouwens ook. Nergens goed voor. Dan maar met kleine stapjes met z’n allen een klein beetje eerlijker worden.

305. Geen verwachtingen koesteren

2012-01-16T23:53:00.001+01:00

De oprichting van Dirkswoud ’66 is geen sinecure geweest. Het begon in 1966 als plaatselijke afdeling van Democraten ’66, want Jan Teunissen en Karel de Wit vonden het wel wat: een nieuwe partij beginnen met Hans van Mierlo, met een reclamebureau erachter enz. Daar zouden ze de Kamer wel mee binnenkomen! En dat lukte inderdaad, en dat bleef de komende 45 jaar ook lukken, soms met drie, soms met wel zeventien ‘vertegenwoordigers’.
Maar er kwamen scheuren in de partij. In elke partij komen er scheuren, natuurlijk. Maar van D66 werd het niet verwacht, omdat D66, laat ons wel wezen, niets betekent en niets vertegenwoordigt. Hoe kun je daar nu scheuren in krijgen?
Die scheuren moeten dus gemaakt worden.
Toen de afdeling Dirkswoud van D66 een feit was, dacht men meteen: wij noemen onszelf Dirkswoud ’66. D66, afgekort. Net als in Dedemsvaart en Dinxperloo gebeurde. Die afdelingen hebben zich gebogen voor de partijlijn, maar dat hebben Jan en Karel niet gedaan. Zij bleven zichzelf stug Dirkswoud ’66 noemen.
En daar was Hans van Mierlo en later Jan Terlouw het niet mee eens. Scheuring. Ze vonden het ‘een besmetting van de naam’. Ze hebben zelfs de rechter ingeroepen om te proberen die naam ‘vrij te houden van suggesties van buitenaf’. Dat is ze niet gelukt.
Over de partijlijn van Dirkswoud ’66 doen Jan en Karel, beiden, nogal vaag. We doen alles wat goed is voor de gemeente, luidt het, en we blijven in Europa! Europa geeft ons namelijk grote kansen. Wat voor kansen dan, moet u eens doorvragen. Ook daarover zijn ze zeer vaag. Dirkswoud verdient zoveel aan Europa, we kunnen niet meer zonder Brussel, zeggen ze.
Verder heeft Dirkswoud ’66 geen punten van verschil met bijvoorbeeld de VVD of het CDA. Ja, nu die natte dweil van een Wilders aan de macht is, zeggen ze dat ze tegen het populisme zijn. Dat zeggen ze ook alleen maar omdat ze niet meedoen met het bestuur. Dan kun je parmantig doen. Je gekwetst voelen etc.
Ik ben een linkse liberaal. Ik zoek: een reclamebureau dat dat eens voor me kan uitzoeken. Een lijsttrekker met een gezicht en een programma dat ergens op slaat. Ik zoek dus een soort Gerrit Komrij.

304. Een overschat idee

2012-01-14T19:23:00.001+01:00

Van de week sprak ik een man die ongeveer het volgende zei: ‘De wereld vergaat niet. De mensheid houdt het nog wel een miljoen jaar uit.’
Ik heb hem verder niet meer gesproken. Nu dan mijn twijfels.
Op de eerste plaats zal de aarde vergaan over 2 of 2½ miljard jaar: dan zal Andromeda op onze Melkweg botsen en de aarde wordt dan in het zwarte gat van de Melkweg geslingerd óf wordt los van het Melkwegstelsel geslingerd. In beide gevallen is het zeg maar dag met je handje.
En op de tweede plaats dit. Er valt een meteoriet op aarde van bijvoorbeeld 50 x 50 x 50 km. Dan is het afgelopen. We weten niet wanneer die meteoriet zal vallen, maar vallen zal hij. Of er komt een zo grote vulkanische uitbarsting, bijvoorbeeld in Indonesië of in Yellow Stone Park, met als gevolg een zeer lang durende winterperiode, plus een ijstijd. Ook dan is het afgelopen. En dan zijn er nog een paar dingen die door de mens zelf zijn veroorzaakt: de ozongaten boven het arctische en het antarctische gebied zijn zo groot geworden, ze zijn bijna niet meer herstelbaar; er zit zoveel koolstofdioxide in de lucht; de methaangassen die nu vrijkomen in Siberië door de klimaatverandering...
Ik geloof niet dat we het nog duizend jaar zullen uithouden. We zijn met teveel mensen en we hebben het verknoeid. Zo zie ik het. In mijn somberste buien geef ik de mensheid nog maar 200 jaar.
‘Dan moeten we verhuizen naar een andere planeet!’ roepen nu enkelen. Dat is ten eerste science fiction, waar ik niet in geloof, en ten tweede: als het al tot de mogelijkheden zou behoren, hoe wou je 7 miljard mensen verhuizen naar een andere planeet? Dat is een stukje openbaar vervoer, hoor!
U zult begrijpen dat deze en dergelijke dingen, die ik dertig of veertig jaar geleden al bedacht had, mij ertoe gebracht hebben geen één geloofssysteem meer te vertrouwen. Liberaal, katholiek, gereformeerd, mohammedaans, communistisch, socialistisch – het zijn allemaal uiteindelijk zinloze hobbies. We gaan er toch aan. We moesten het elkaar nu maar minder lastig maken.
Voor het schrijven betekent het: gewoon je stukjes schrijven, meer niet. Geen verwachtingen koesteren.

303. Ik verlang nog wel eens terug naar die tijd

2012-01-13T19:15:00.001+01:00

Toen je iets voor het eerst deed. Ik bedoel bijvoorbeeld niet: toen je voor het eerst seks had met iemand. Dat is een overschat idee. Ik bedoel bijvoorbeeld deze dingen.
SCHAKEN. Dat leerde ik van mijn vader, toen ik zeven of acht jaar was. We speelden op een Jumbo schaakbordje, dat werd al snel een echt schaakbord met echte Staunton-stukken. Maar er was verder niemand van mijn broer of zussen die het spel speelde, ook mijn vriendjes speelden het niet, en er was ook geen schaakclub in Limmen. Dus: schaakboekjes, en partijen naspelen uit de krant. Dan ontdek je vrij snel dat je het minder goed kunt dan Fischer of Petrosjan of Max Euwe.
SCHRIJVEN. Op de Lagere School bleek al wel dat de taallessen te simpel en dus overbodig waren. Het kwam me aangevlogen. Dat gold later ook voor het Engels, Frans en Duits. Het enige dat me op de middelbare school interesseerde, was het maken van opstellen. Ik herinner me dat ik op 16- of 17-jarige leeftijd voor huiswerk een opstel moest maken. Ik kwam thuis, haalde uit mijn kast een opstel dat ik eerder al ‘op voor’ gemaakt had, veranderde wat kleine dingetjes in de tekst, en klaar was Kees. Van die tientallen ‘op voor’ gemaakte opstellen is er helaas niet één overgebleven. Een grote opluchting was het dat ik mijn vaders typemachine kon gaan gebruiken, want mijn handschrift is steeds belabberd geweest.
MAGRITTE. Toen ik 19 was, in 1972, zag ik voor het eerst een werk van Magritte, in een blad als Nieuwe Revu of Panorama, en dat was dit werk. Ik concludeerde uit dat werk dat Magritte een nette man was: hij schoor zichzelf, kamde zijn haren, verschoonde zich, dronk een glas wijn, rookte een pijpje en hield van mooi weer. Ik vind het nog steeds een goed autobiografisch schilderij. Mijn smaak op het gebied van de schilderkunst is dus niet begonnen met Rembrandt of Vermeer, maar met Magritte.
NABOKOV. Zoals ik niet zo goed kan schaken als Fischer, zo goed kan ik ook niet schrijven als Nabokov. Een zo goed boek als De gave of een zo goed verhaal als Prikkebeen zal ik nooit schrijven. De sensatie die me beving toen ik voor het eerst Pnin las...! Godzijgekanteld! Ik moet 19 of 20 jaar zijn geweest en ik dacht: ‘Zo kan ik het nooit, never. Ik blijf mijn boerelullenproza maar maken.’ En dat ben ik sindsdien blijven doen.
PIANOLES. Ik heb op mijn 7de jaar een half jaar les gehad, en van mijn 11de tot mijn 17de. Dat was les aan huis, en ik wou wel moderne stukjes spelen, maar ik kreeg Muzio Clementi voor mijn kiezen. Later, in 1979, ontdekte ik Glenn Gould en Bach en Sweelinck en Byrd etc. Dat is jarenlang mijn grote liefde geweest, maar nu, nu ik de computer heb, is mijn muzieksmaak zich gaan verbreden: ik houd ook van jazzmuziek uit de jaren 1955-’65, de moderne klassieke muziek (er zit een gat tussen Bach en, zeg, 1920. U hoeft niet aan te komen met een Mozartje of een Beethoventje of een Brahmsje) en van sommige soorten heavy metal. Daarin houd ik van goede drummers en goede gitaristen, op dezelfde manier als waarop men in de 19e eeuw zo wegliep met Liszt en Paganini.

302. Die naam zei hem niets

2012-01-12T23:30:00.001+01:00

Kees den Braam is buiten Dirkswoud de bekendste Dirkswoudenaar. Hij is landelijk bekend als Nederlands dikste man. Ik mag u hier helaas niet vertellen hoeveel kilo hij weegt, want dat getal wil hij bewaren voor een uitgave in boekvorm, maar dat hij meer weegt dan 350 kg kunt u veilig aannemen. Een aardig gewichtje, niet, voor een lengte van 1 meter 68? ‘Het is een stofwisselingsaffaire,’ zegt hij zelf, ‘ik eet niet zoveel.’
Kees is pas dik geworden na zijn carrière als atleet, hij was Noordhollands kampioen hinkstapsprong toen hij 16 jaar oud was. Toen woog hij nog 65 kg. ‘Ik verlang nog wel eens terug naar die tijd,’ zegt hij, ‘want je kwam nog eens ergens.’
Nu komt hij de deur aan de Noordervaart niet meer uit. Hij wordt verzorgd door zijn moeder, die uit schaamte alle gordijnen dichthoudt. ‘Gelukkig moet hij niet zoveel poepen en piesen,’ zegt ze, ‘hij heb die ziekte, hè. Wat hij eet wordt gewoon omgezet in lichaamsgewicht. Niks anders. Maar als hij moet poepen of piesen, dan gaat hij hangen in zijn rek, dat boven zijn bed zit, en dan hangt hij zo’n beetje naast zijn bed en dan gaat hij richten en dan maak ik hem schoon en dan gaat hij weer liggen. Ja, je moet overal een oplossing voor zien te vinden.’
Zijn boek, dat volgend jaar zal uitkomen, zal heten: De vette kampioen.
Het mag geen verwondering wekken dat zelfs zijn buren niet weten hoe hij eruit ziet. Niemand heeft hem meer gezien sinds hij 175 kg woog. Zelfs zijn beste vrienden uit de atletiekwereld kennen hem niet meer. Zijn eeuwige concurrent op de hinkstapsprong, Herman te Deinsel: ‘Kees was ooit veelbelovend. Maar hij is gaan eten of zeg gerust maar: vreten. Dat weet ik nog wel: een paar kippetjes uit de kantine, dat was niet teveel. Zijn trainer zei er niets van, ik weet niet meer hoe die man heette.’
Ik terug naar Kees, om te informeren. Kees: ‘Mijn trainer was een heel gemoedelijk mens, dat klopt. Anton Brouwer heette die.’
Ik weer naar Herman: ‘Die trainer heette Anton Brouwer, volgens Kees.’
Herman: ‘Anton Brouwer? Naam zegt me niets. In elk geval was het een trainer zonder hart.’
Ik heb nog geprobeerd Kees en Herman samen te brengen – Herman dus naar Kees z’n huis te lokken – maar dat is niet gelukt.

301. Om godsdienstige redenen

2012-01-11T20:08:00.001+01:00

Eén van de Benedictijner monniken in de abdij van Egmond Binnen is ook een enthousiast vlinderverzamelaar. Ik weet niet of hij nog leeft, ik heb zo’n twintig jaar geleden kennis met hem gemaakt, en hij was toen al tamelijk oud. Die vlinders verzamelde hij voornamelijk in de tuin van de abdij, en ook wel in de duinen. Ik noemde toen de blauwtjes van Vladimir Nabokov (van wie u misschien deze foto kent), maar die naam zei hem niets. We kwamen toen ook te spreken over de ogen op vlindervleugels, over Darwins evolutietheorie, over de diverse formaten van vlinders en over hun vlieggedrag. Over al die dingen wist hij wel iets, maar niet veel. Darwin had natuurlijk ongelijk gehad, want die vlinders waren door God ontworpen om, zoals ik hem nu nog hoor zeggen, bewonderd te worden door ons.
Nu horen de katholieken tot het domste deel van ons volk, ja, maar dit is een goed voorbeeld van het voorbijgaan aan de realiteit door gelovigen. Hier hebben we een vlinderverzamelaar die die vlinders verzamelt niet om iets over vlinders te weten te komen, maar uitsluitend omdat ze zo mooi zijn of zo dartel. Als een filatelist die voornamelijk Afrikaanse postzegels spaart, omdat die zulke mooie kleuren hebben. Ik weet niet of het ooit is onderzocht, maar het aantal katholieke geleerden en hoogleraren moet betrekkelijk klein zijn.
In de jaren dat het katholicisme er nog toe deed (ruwweg de jaren 500-1500) hebben ze elke schreeuw om meer wetenschap, meer vrijheid in de kiem gesmoord, soms tot moordens toe. Columbus moet in 1492 nog bang geweest zijn dat de wereld plat was en dat hij er vanaf zou vallen.
En nog steeds gaat de katholieke kerk zo te keer. Paus (of liever gezegd: één der pausen, want er zijn er meer dan alleen de R.K. paus. Er is ook een Griekse paus, een Koptische paus, een Russische paus) Ratzinger bijvoorbeeld heeft onlangs weer iets beledigends geroepen over homoseksuelen: het homohuwelijk, zei hij, was een bedreiging voor de mensheid. Hij weet natuurlijk dat homoseksualiteit iets doodnormaals is onder alle diersoorten, maar het homohuwelijk is iets vreselijks. Vraag: op grond van welke cijfers zegt hij dat, en waaruit bestaat die bedreiging? Ik vrees dat hij het alleen maar gezegd heeft omdat het goed zou vallen in derde wereldlanden zoals de Verenigde Staten van Amerika en Oeganda.

300. Het zijn uitzonderingen geworden

2012-01-10T18:38:00.001+01:00

‘Het zijn uitzonderingen geworden,’ zegt Siep Nanninga, een 80-jarige inwoner van Dirkswoud. ‘Voor de oorlog was ik nog een klein kereltje, en in Dirkswoud gebeurde nooit iets. Er was nog geen kermis in het dorp, alleen was er af en toe een dansavond, maar daar was ik nog te klein en te kladdig voor. Dan zetten ze een plaat op en dan danste de hele zaal op die muziek. Ik heb het een keer van buitenaf gezien – mooi, jongen! – want dan stond ik buiten voor het raam te kijken. Dat mocht wel niet van mijn moeder, om godsdienstige redenen, maar je bent jong, nietwaar. Pas na de oorlog, toen ik een jaar of achttien was, kon ik zelf ook gaan dansen, maar toen vond ik er eigenlijk weinig meer aan. Maar voor de oorlog was er heel weinig amusement in zo’n dorp. Dat kun je je nou niet meer voorstellen, maar in die tijd moest je jezelf zien te vermaken. Knikkers of hoepels waren er nog niet, het enige wat ik had was een wiel van een karos of zoiets. Die had ik gekregen van mijn buurman, dat was de dorpssmid, en van een tak van een boom had ik wat ik altijd een rijg noemde gemaakt, en dan ging ik met dat wiel over de weg rijgeren. Ik heb in die tijd ook veel kikkervisjes en ook wel andere vissen gevangen. Verder was er niets te doen, joh! Niets! Maar één keer per jaar kwam Ome Guurt langs. Die kwam uit de Purmer, hij droeg een lange zwarte jas en hij had zo’n hoge zwarte hoed op zijn hoofd. Op zijn jas had hij allerhande dingetjes gespeld en hij had een zwarte stok in zijn hand, zodat je niet te dicht bij hem kon komen, want hij sloeg je gewoon weg. Ome Guurt kwam voor de oorlog naar Dirkswoud toe, hij ging ook naar de omliggende dorpen, denk ik, maar daar weet ik niks van. Ik weet alleen van mijn moeder dat hij uit de Purmer kwam. Het was altijd groot feest als hij er was, want hij begon op straat te zingen van Simsalabim en zo. En gedichten voor te dragen, en daarna ging hij met de hoed rond en kreeg hij wat centen van de moeders. Dankoewel!, zei hij dan. En hij vertrok weer. Hij was er steeds maar een uurtje, maar wij jochies praatten nog een half jaar na over hem. We probeerden zijn stem na te doen, wat erg moeilijk was, want hij was toen al tegen de zestig. Mijn vriendjes schreven zelf ook liedjes, want ze dachten: dat ga ik later ook doen! Ja jongen, het eenvoudige leven in het oude Dirkswoud, je kunt het je tegenwoordig niet meer voorstellen, met die mobiele telefoons en computers. Wij waren vroeger de echte hangjongeren. Ze hebben het een stuk beter, nu.’

299. Reclame doen we niet

2012-01-10T00:01:00.001+01:00

Gisteravond was er op Canvas een aardige uitzending over de autosportramp in Le Mans 1955 (83 doden, meen ik), waarbij het ging tussen Mercedes (Duits) en Jaguar (Engels). Een 50-jarige Fransman die reed voor Mercedes vloog brandend de tribune in. Mensen onthoofd et cetera. Het circuit van Le Mans was nog hetzelfde stratencircuit dat vóór de Tweede Wereldoorlog de auto’s 100 km/u had laten rijden. In 1955 waren ze verder: ze reden 300 km/u. Even hard als nu de Formule 1.
Er is nog steeds wel soms een rijder in een Ferrari of een BMW die zich dood rijdt, maar het zijn uitzonderingen geworden. In het begin van de jaren vijftig gingen er twee of drie rijders dood per seizoen. Je beleefde dus wat, als toeschouwer.
Kan dat niet terug komen? Ik bedoel: ongelimiteerde snelheden. De circuits weer wat smaller maken. Scherpe bochten, waarachter zo min mogelijk beschermde tribunes staan. Al is het maar voor één race per jaar. Laat ze Zandvoort nemen: dat is een betrekkelijk smal circuit, en je kunt niet voor ál die toeschouwers die daar in die duinen zitten of staan, een 100% beveiliging maken.
Je weet zeker dat je grote aantallen bezoekers zult krijgen voor zo’n race, want wie wil dat niet zien? Auto’s die hard gaan, en eventueel uit de bocht vliegen! Ook voor Studio Sport, dat het boksen al een te gevaarlijke sport vindt (vanwege de hersenbeschadiging, meen ik) en dus niet uitzendt, zou het een geweldig excuus zijn om eindelijk weer eens échte sport uit te zenden: dood en verderf en pure snelheid! Mart Smeets, die aan zo’n schaatstafeltje zit en dan uitroept: ‘Ja mensen, ik vind het – Rongroets!!! – heel gevaarlijk hier. Ze vliegen hier met 400 of 500 km/u voorbij – Rangroets!!!! – daar is de Red Bull – Rangroets!!! – de kampioen van vorig! Die dáár de bocht niet meer haalt. Over de kop vliegt en maar net dat boompje mist...! We krijgen een nieuwe wereldkampioen! We zullen even moeten afwachten wat de hulpdiensten doen... Ze rijden ernaar toe. O, ik zie het al: hopeloze zaak, hopeloze zaak. Jammer! Jammer voor Red Bull, maar helaas, had hij zijn banden maar moeten laten vervangen!’
Bij Studio Sport weten ze nog niet dat de sporten aan het veranderen zijn. Boksen is al bijna ouderwets gedoe geworden, je hebt nu K1 (met ellebogen). Dan mag je bijna alles. Vroeger had Studio Sport ook fluisterende commentaren bij het driebanden-biljarten. Daar hebben we nu het veel moeilijker snookeren voor.
Ik geef maar wat tips.

298. Je maakt dat doek

2012-01-08T01:51:00.001+01:00

Achter H & H zitten Harm en Henk Pontinga, schilders te Dirkswoud. Aan de Noordervaart staat hun ‘werkpaleis’. Dat klinkt een beetje als ‘werkplaats’ in het Dirkswoudse dialect, ze wilden het geen atelier noemen. De broers doen hun werk al sinds 1977, ook naar volle tevredenheid van de Dirkswoudenaren die hun diensten inkopen. Hun laatste openbare werk was bijvoorbeeld het dak van de varkensschuur van boer Haarms, waar in zeer grote letters God stierf! is aangebracht, hetgeen niet naar tevredenheid van de lezers van het Reformatorisch Dagblad was. ‘Laat ze zelf dan maar iets anders op hun dak schrijven,’ reageert de nuchtere Haarms.

H & H doen al uw schilderwerk, en u begrijpt nu meteen waarom Dirkswoud er zo vrolijk en fris uitziet. H & H werken tegen zeer concurrerende prijzen, en sinds kort zandstralen ze ook uw dak of uw gevel. Zoals het platte dak van een bungalow aan de Oosterzij, dat ze hebben schoongemaakt en vervolgens hebben beschilderd met een hand waarvan de middelvinger is opgestoken, met ernaast het woord Gajes!

Harm zegt over de kunstwerken: ‘Je zou het house art kunnen noemen, ik noem het liever: living art. Onze stijl? Tja, dat weet ik niet zo goed. Als de mensen een jong grijs katje of een hondepuppy op hun dak of hun gevel geschilderd willen hebben, dan doen we dat. We krabben de kozijnen af, we beschilderen ze en we vragen: wilt u ook niet een schilderij op uw gevel? En wat voor schilderij dan? De meeste mensen willen wel een schilderij, en zo is Dirkswoud de afgelopen 25 jaar beschilderd. Henk doet altijd het grove schilderwerk, ik doe de verfijning, daar komt het op neer. En zo hebben we als schildersduo een redelijke boterham. Nooit een BKR of een andere subsidie nodig gehad. Nee, reclame doen we niet, daar zijn andere bedrijven voor. Zo wou Restaurant Tervliet een schilderij op zijn voorgevel hebben met de tekst Heerlijk eten! erin. Toen heb ik gezegd: dat doen we niet, maar we doen bijvoorbeeld wel Lekker nassen! Maar dat was te ordinair, volgens meneer Tervliet. We zitten hoofdzakelijk in het burgerwerk, we doen niet zoveel bedrijven. Met bedrijven heb je altijd gekloot en gezanik, want ze denken vaak: die jongens doen dat bijna gratis. Dan kan het ook niet veel waard zijn. Nou ja, bijna gratis... We rekenen de gewone strekkende meterprijs en daar doen we dan iets langer over dan een gewone huisschilder. Maar ik moet weer verder: nog even een Mondriaantje op een huis aan de Zuidervaart maken. Tabé!’

297. Het heeft wel wat voeten in de aarde gehad

2012-01-06T23:09:00.001+01:00

Normaal schrijf je een stukje en daarna verzin je er een titel voor. Deze stukjes gaan andersom: ik heb een titel en daar moet ik een stukje bij schrijven. Die titel vind ik in mijn vorige stukje. U moogt er wel van uitgaan dat het schrijven van dit stukje me enige moeite heeft gekost.
Wat mij verhindert om even snel een stukje te schrijven is: de afleiding. Op de tv is er nu snooker te zien, en dat zie ik graag. Om negen uur vanavond is Hans Teeuwen op RTL4. Moet ik zien. Gisteren ging ik op zoek naar foto’s van schilderijen van Anton Mauve (1838-1888). Een paar van die foto’s heb ik opgeslagen, want ik wil ze op mijn desktop zetten. Zijn naar mijn smaak mooiste schilderij staat boven dit stukje en staat nu ook op mijn desktop. Schilderen is eigenlijk oersimpel, als je kunt schilderen, dat blijkt wel. Je kiest een eenvoudig onderwerp (hier: boerin met twee koeien in weiland, in slecht weer) en je maakt dat doek.
In dat opzicht is de 19e-eeuwse schilderkunst mij ook liever dan de 20ste-eeuwse. In de vorige eeuw zijn er schilders geweest die alléén koeien schilderden, of alleen theepotten, en hun werken interesseren mij niet. Zoals ik ook niet ben geïnteresseerd in de werken van – noem eens een beledigend rijtje – Warhol, Picasso, Chagall of Matisse. Hoewel, Picasso heeft in zijn jeugd wel een paar aardige schilderijen gemaakt. Het begon mis te gaan toen hij de Guernica ging maken, of eigenlijk al eerder: toen hij met het kubisme begon, samen met Braque. (Over smaak kun je twisten: ik vind de Guernica een lelijk, propagandistisch ding. Of moet ik het mooi vinden omdat daar toen een dorpje is gebombardeerd?!)
Waarom ik dat schilderij van Mauve zo mooi vind? Omdat ik denk dat heel in de verte een duinenrij staat, en ik me dus voorstel dat de voorstelling ten westen van Limmen (mijn geboorteplaats, 8 km onder Alkmaar) is gesitueerd. Het zou ook nog kunnen: Mauve is in Zaandam geboren, dat is niet zo ver van Limmen vandaan. Ik vind de lucht ook prachtig gedaan. Dat soppige weiland is ook mooier dan ik het ooit zelf heb gezien. Die boerin (het enige waaraan je kunt zien dat het geen boer is, is haar rok) was trouwens klein: ongeveer anderhalve meter, ze komt nauwelijks boven de schoften van die linker koe). Maar dat was de normale mensenlengte, denk ik, anderhalve eeuw geleden.
U zult dus wel begrijpen dat dit stukje niet dan na veel moeite tot stand is gekomen.

296. Veel plezier toegewenst, enzovoorts

2012-01-05T02:55:00.002+01:00

Sjoerd de Krom (27) uit Dirkswoud is van plan voor de derde keer in het Guinness Book of Records te komen. Hij staat er nu al in met ‘36 dagen achtereen hinkend door het leven gaan, de rechterenkel aan de linkerknie verbonden, met minimaal één uur hinkend hardlopen per dag’. Daarbij vergeleken was zijn andere vermelding wegens ‘het eten van 17 porties Ajam Pangang achtereen’ een routineklusje.
Sjoerd: ‘Ja, ik ben een recordbaasje. Ik ben op mijn vijftiende begonnen met gekookte eieren eten, maar dat record stond al zo enorm scherp, daar ben ik een paar jaar later van afgestapt. Ik heb toen frikandellen geprobeerd, maar daar was ook een Amerikaan me voor. En toen kwam eigenaar Chi Lui van Restaurant De Chinese Muur uit Dirkswoud met het idee om Ajam Pangang te proberen. Ik moet zeggen, het ging vanzelf en het maakte me niet uit hoeveel sambal oelek hij er in deed.’
Vervolgens ging je hinken.
‘Nou, niet direct. Ik ging eerst fierljeppen, want ik wou ook fysieke records breken. Ik was van plan om van Monster naar Den Helder te fierljeppen, op het strand. Niet met één sprong natuurlijk, maar met sprongen van zo’n 10 meter per keer. Het ging goed van Monster tot Petten, maar op de Hondsbossche Zeewering brak mijn stok en kwam ik pijnlijk ten val. Jammer.’
Jammer inderdaad. En toen ging je hinken.
‘Toen ging ik hinken, ja. Het heeft wel wat voeten in de aarde gehad om dat record in de boeken te krijgen, maar toen ik zei dat ik ook nog eens minimaal één uur per dag hinkend zou hardlopen, toen was het goed. En dat heb ik dus gedaan, maar ik kan je wel zeggen dat je na 36 dagen totaal uitgewoond bent. Het is zo onnatuurlijk om je zo voort te bewegen, nietwaar.’
En wat ben je nu van plan te gaan doen, Sjoerd?
‘Nou, ik had dus mijn rechterknie verbrijzeld tijdens dat fierljeppen bij Petten. Dan kun je gaan hinken, maar je kunt ook op je handen gaan lopen. Dat doe ik dan ook sinds drie jaar. Nou hebben wij een vlak land, dus ik ging in Valkenburg oefenen, op de Cauberg. En mijn recordpoging wordt: de noordkant van de Eiger beklimmen, lopend op mijn handen.’
Je hebt vast de Mount Everest op het oog.
‘Dat is mijn volgende doel, ja. Op het topje van de wereld komen te staan, op mijn handen. En er weer van afdalen, natuurlijk.’

295. Dat staat nog lang niet vast

2012-01-04T19:19:00.001+01:00

De kermis wordt in Dirkswoud sinds jaar en dag op 24 september gehouden. Het duurt één dag, want ‘het is elke dag al feest hier’. ’s Ochtends om 10 uur wordt de kermis geopend met een zegening der attracties door pastoor Engelbertus van de St. Claraparochie. Op dat tijdstip gaan, uiteraard, ook de kroegen open (die worden niet gezegend, die zegenen zichzelf wel). Er wordt ook afgetrapt op het voetbalveld: een team van de Vrijwillige Brandweer en de Politie speelt tegen een team van Winkelneuzen, zoals ze sinds 1932 worden genoemd: werknemers van de locale winkels. Voorts wordt er, wanneer de voetbalwedstrijd is afgelopen, een dorpslunch gehouden in het Parochiehuis. Ieder die niet naar de kroeg gaat, is er welkom om deel te nemen aan het zgn. lompduiken (waarbij de lomp het binnenste van een varken is, in het Dirkswoudse dialect). A good time is had by all, maar er zijn problemen gerezen tijdens de laatste kermis. Althans, volgens de pastoor, die erover preekte, afgelopen zondag.
Hij zei: ‘In Genesis 9:1 staat dit. God zegende Noach en zijne zonen en zei hen: Gaat heen, zijt vruchtbaar en vermenigvuldigt u, en teelt overvloedig voort op de aarde, opdat gij veel daarop wordt. Er staat niet: God zegende de kermis van Dirkswoud en zei tegen de jeugdigen: Gaat heen en vermenigvuldigt u! Dát staat er niet! Maar je zou het bijna geloven. Ik zegende de diverse draaimolens, zweven, schommel en schuiten, schiettenten en botsautootjes op 24 september jongstleden, zoals u weet. Een goede kermis en veel plezier toegewenst, enzovoorts. Ik loop weg, en ik wil naar het Parochiehuis, dus ik loop óm de snoepkraam en wat zie ik daar? Daar zie ik, beminde gelovigen, twee jongens in kennelijke houding en twee meter van hen vandaan twee meisjes, in even kennelijke houding. Kleding hadden ze uitgedaan, zodat je alles kon zien. De twee jongens waren een zoon van loodgieter Laagenbeuk en een zoon van dakdekker Teurlings. Wie de meisjes waren, weet ik niet. Ze waren tezeer met elkaar bezig om herkenbaar te worden. Wie de twee jongens waren, wist ik meteen, want ze hebben op de Lagere School gezeten. Ik zeg: ‘Voor den donder, stóppen, addergebroed!’ Zegt die jongen van Laagenbeuk: ‘Waarom? Het is kermis vandaag, hoor!’ Ik ben toen naar de families Laagenbeuk en Teurlings gegaan en heb hen van een en ander op de hoogte gebracht, maar dat maakte weinig indruk. ‘Ze maken in elk geval geen kermiskindjes,’ was hun reactie. Onderweg naar het Parochiehuis bedacht ik: nee, kermiskindjes maken ze op deze manier niet, maar het schandaal! De laagbijdegrondsheid! Beminde gelovigen, ik weet niet of ik een volgende keer de kermis nog zal willen inzegenen. Daarover moet ik me nog met God beraden. Amen.’

294. Als je een beetje logisch nadenkt

2012-01-02T15:31:00.000+01:00

Wanneer een Dirkswoudenaar het over LSD heeft, bedoelt hij niet de nefaste drug waaraan zovelen zich te buiten zijn gegaan, hij bedoelt Logica Systemen Dirkswoud. LSD is wat het was in zijn jaar van oprichting, 1966: een tweemansbedrijf. Directeur en financieel management: Kees Vierhoek. Zijn medewerker zocht hij onder de bevolking van Dirkswoud, die hij steeds een éénjarig contract gaf. Op die manier zijn al zo’n 45 Dirkswoudenaren betrokken geweest bij LSD.
De heer Vierhoek is nu 65 jaar oud en hij geeft de pijp aan Maarten. Vandaar dat hij deze week ernstige sollicitatiegesprekken moet houden. Zijn medewerker heeft hij al: Gertjan Madema. Zijn eigen opvolger zoekt hij onder de twintigers. Gesolliciteerd hebben:
a) de 22-jarige Rink Wollink, die in zijn sollicitatiebrief schreef dat hij ‘onstuimig was als de jeugdschaatskampioen van Dirkswoud die ik was, zes jaar geleden’;
b) de 20-jarige Henk Braaksma, die schreef: ‘Qua logica en ook qua systematiek zult u geen betere kandidaat vinden!’;
c) de 18-jarige Jeroen Ploeger, die mailde: ‘Voor een directeursfunctie ben ik altijd te vinden. Vandaar dat ik u dit mail’;
d) de 19-jarige Karel Vierhoek, kleinkind van de huidige directeur, die schreef: ‘Dag opa!’
Dankzij de uiterste transparantie van de sollicitatieprocedure is het nog lang niet zeker dat Karel Vierhoek de nieuwe directeur wordt. De heer Kees Vierhoek: ‘Wij willen absoluut de beste man op deze belangrijke post. Iemand die de Logica Systemen als het ware in zijn bloed heeft.’
Het zou dus nog best iemand anders dan Karel kunnen worden, maar in Dirkswoud gaat men ervan uit dat de race gelopen is: het wordt weer een Vierhoekje. Vooral na een interview met Karel Vierhoek in De Dirkswoudenaer, waarin hij onder meer verklaarde: ‘Iedereen die zegt dat ik de nieuwe directeur word, kletst uit zijn nekharen. Dat staat nog lang niet vast, er moet eerst nog een hele procedure worden doorlopen. Wel wil ik hier nog even zeggen dat de Christo Kerstboomverpakkingen mij uitstekend zijn bevallen: geen naaldje verlies! Een geweldig succes van LSD!’

293. Zwaaien naar voorbijgangers

2011-12-31T13:40:00.000+01:00

Eens in de 250 of de 500 miljoen jaar gebeurt het: dan stort er een zo grote meteoriet op onze aarde, dat bijna alle leven uitsterft. Daar kunnen we betrekkelijk weinig aan doen, en we weten ook niet wannéér het zal gebeuren. Maar gebeuren gaat het. (Aan de vorige inslag van een meteoriet bij Yucatan hebben wij trouwens ons bestaan te danken. Als die inslag niet had plaatsgevonden, had de wereld niet vol mensen gezeten, maar vol dinosaurussen.)
Aan deze gedachte kunnen we heel wat vredigheid ontlenen. Vertel het maar eens aan de Joden, de Arabieren, de Amerikanen, de Russen! Wat zeg ik: vertel het eens aan Rutte en aan Wilders!
En dan heb ik het nog niet over de botsing, over ongeveer 5 miljard jaar, van de Andromeda-nevel met onze Melkweg. Dat is ook niet iets om je zorgen over te maken, want dan zijn wij mensen er allang niet meer. Jawel, God mag dan wel alles hebben gemaakt, hij heeft er wel een krakkemikkig zootje van gebakken. Zegt u nu zelf.
Er zijn in Amerika, en ook in andere derdewereldlanden, nog veel mensen die geloven dat de waarheid in de bijbel te vinden is. Zo geloven ze dat de wereld maar 7000 of 10.000 jaar oud is. Kom je met fossielen aanzetten, dan zeggen ze: de wereld is door God geschapen inclusief die fossielen. Leuk soort God geloof jij in, zou mijn reactie dan zijn.
Een Amerikaanse professor heeft het kort geleden zo uitgelegd aan zijn leerlingen. Hij zei: neem de maan. Die zit berstensvol kraters. Die zijn er gekomen door inslagen van meteorieten. Er zijn de laatste 2000 jaar geen inslagen gemeld. Er zijn er tienduizenden geweest, blijkens het aantal kraters. Op de aarde zullen het er ook niet minder zijn geweest, want de aarde is veel groter dan de maan. We zien alleen die kraters niet meer, op uitzonderingen zoals in Arizona en Siberië na. Als je een beetje logisch nadenkt, kom je niet aan 10.000 jaar, maar aan miljarden jaren.
Ik vond dat goed gevonden van die Amerikaan, maar ongetwijfeld zullen er creationisten komen die met bleke bekjes verklaren dat God de wereld, behalve inclusief de fossielen, ook inclusief de kraters heeft geschapen. U kunt dan het beste reageren met te zeggen: ‘U bent erbij geweest, ik niet.’
Met dit advies wens ik u een aardig 2012 toe.

292. Die komen meestal met de fiets

2011-12-30T20:08:00.000+01:00

Het atletische echtpaar Jan en Janine Schotter komt eens per jaar bij me op bezoek. Ze wonen in Haarlem-Noord, ze fietsen zo’n 50 km en daar zijn ze dan. Vandaag kwamen ze, ze zijn een half uur geleden weer weggegaan, na nog een vraag waar precies Dirkswoud lag, ‘want dan kunnen we daar ook eens naartoe fietsen’. Ik heb ze uitgelegd dat Dirkswoud zeer lastig te vinden is, maar ‘zodra je hunebedden in het weiland begint te zien, ben je op de goede weg’.
Van de twee is Jan de prater en Janine de luisteraar. Hij werkt bij de gemeente Haarlem en hij begint meestal met de problemen in die gemeente (over deze en dergelijke zaken kunt u deze website het beste raadplegen). Als dat is afgehandeld, volgen er wat varia, waarna we aan het eten gaan (ik had iets lekkers uit de Libanese keuken klaargemaakt: pompoenkibbé).
Na het eten fluisterde Janine haar man toe: ‘Het kanaal!’
‘Ja,’ zei Jan. ‘Jij komt nooit ergens, Ben, maar wij komen nog eens ergens. We fietsen bijvoorbeeld veel langs het Noordzeekanaal.’
Ik begreep dat het een mooi verhaal moest zijn, want Janine zat stilletjes al te genieten.
‘We gingen zitten in de buurt van de Velsertunnel. Daar is zo’n grasveldje met een bankje. We zitten zo uit te kijken over het kanaal, we nemen een broodje en daar komt een schip aan. Een vrachtschip, dat op weg is naar Amsterdam. Wij zwaaien naar een man op dat schip, want dat doen we altijd, zwaaien naar voorbijgangers. Springt die man zó in het water! Ja, je maakt wat mee als je eens ergens komt, Ben. Hij springt in het water, wij staan verbaasd op en hij komt naar ons toe gezwommen. Hij klimt uit het kanaal, die basaltblokken op en hij komt naar ons toe. Daar staat hij uit te druipen, recht voor ons. Ik zeg: ‘Welcome in Holland!’ en hij zegt: ‘Zank you.’ Ik zeg, heb je trek in een broodje? En ik steek hem een broodje toe. Dat eet hij op, en hij zegt...’
Janine begon op dit punt van het verhaal te giechelen.
‘Hij zegt: ‘Do you know Ben Hoedzjieboem?’ Ik zeg: ‘Nee, mij niet bekend. Wij kennen wel Ben Hoagahboame.’ Maar je ziet wel, je bent internationaal bekend, en ook in de zeevaart begin je al een grote te worden.’
Ik kom inderdaad nooit ergens, en ik mis er heel weinig door.

291. ‘Die zijn daar overduidelijk neergezet’

2011-12-29T18:42:00.002+01:00

Kist is boos. Nu is de heer Kist al het hele decennium boos, dus een nieuwtje vertel ik niet. De 68-jarige Gerardus Jacobus Maria (roepnaam: Grard) Kist woont aan de Noordervaart, naast Restaurant Tervliet. Op 57-jarige leeftijd raakte hij zijn baan als tulpenveredelaar kwijt (‘En weet je waaraan? Aan een jongere! Want zo doen ze dat tegenwoordig!’) en sindsdien zit hij thuis. Alleen, want hij is nooit getrouwd, wegens een te hoge zuurtegraad en ‘omdat de tulp altijd mijn grote liefde is geweest. Ik was net druk bezig met de Tulipa kuschkensis, een prachtige rode tulp met een zwart hart, dat wil zeggen met een zeer donkerbruin hart dat ik inktzwart wou maken, en ik zit aan mijn laatste kweek voordat het zover zal zijn. Komt mijn baas er aan en die zegt: we hebben je niet meer nodig, je bent te oud. Je kost teveel. Dus ik denk: dan krijg je je zwarte hart ook niet, boerenlul! Ik heb gewoon al mijn aantekeningen en al mijn kweekjes vernietigd. Daar heb ik later nog moeilijkheden mee gekregen, want de rechter vond ook dat ik schade had toegebracht aan het bedrijf, dus ik zei: oké, dan maak ik gratis die aantekeningen voor jullie, want ik heb een geheugen, daar kun je niet tegenop. En die aantekeningen heb ik zeer slecht leesbaar gemaakt, ook nog met koffievlekken erop. Maar daar zijn ze mee aan de gang gegaan. Ik wenste ze veel succes, maar een inktzwart hart heb ik nog niet gezien.’
Kist kan zich opwinden over de kleinste dingen. Wat stoort hem nu weer? Restaurant Tervliet heeft ook een afhaaldienst: je belt ze op, bestelt één of meer gerechten, en die kun je dan een half uurtje later komen afhalen. Het loopt storm, want ze hebben een paar goede koks in de keuken werken. Tussen zes en zeven uur ’s avonds komen er twintig tot dertig Dirkswoudenaren hun eten ophalen. Die komen meestal met de fiets. ‘Het is sowieso onverstandig om je eten te kopen bij een restaurant, je kunt het goedkoper zelf maken. Maar die fietsen parkeren ze dan voor mijn ramen. Want die meneer van Tervliet heeft geen plaats, zegt ie, voor een fietsenstalling. Ik heb er de politie al bijgehaald, maar dat heeft ook niet geholpen. Ik ben nu bezig een plakkaat te maken met daarop: Fietsen, hier gestald, worden verwijderd. Want ik ben het zat! Ik ben het gewoon zat! En ik verwijder die fietsen ook! Die gaan m’n garage in.’

290. Wie weet doet hij er veel mensen een plezier mee

2011-12-28T11:14:00.001+01:00

Wie is Eduard van der Weert? Buiten Dirkswoud kent niemand die naam, maar in Dirkswoud kent iedereen hem. Eduard baarde in de jaren zestig enig opzien met zijn boekje De gevaren van het hummelvuur. In dit wetenschappelijke werkje, waarin hij nozems, pleiners, provo’s en dergelijken op één grote hoop gooide en hummels noemde, vergeleek hij hun gedrag met een jeugdziekte zoals de mazelen. Die ziekte noemde hij het hummelvuur. De gevolgen van dat hummelvuur zijn weliswaar nog steeds merkbaar, maar de schade valt alleszins mee.
In de jaren tachtig verscheen zijn tweede wetenschappelijke werk: Een vrij Dirkswoud! In dit boek beschreef hij hoe het graaien grootschaliger wordt naarmate de organisatie waarin je werkt, groeit in omvang. Hij gaf als voorbeelden Europa, de Rabobank (die gevormd was door samenvoeging van de Raiffeisenbank en de Boerenleenbank), Amsterdam (Eduard vond dat die deelgemeenten gewone gemeenten moesten worden) en ‘de Nederlandse voedingsindustrie’ (zonder enig argument daarbij te geven). Uit een en ander concludeerde hij dat het het beste was om je eigen broek op te houden, dus dat Dirkswoud vrij en onafhankelijk moest worden: ‘Het staat vast dat je als Dirkswoudenaar minder belastingen hoeft te betalen dan nu het geval is, want een leger of een marine hebben wij niet nodig, en spoorlijnen al helemaal niet.’
Eduard van der Weert is oud-hoofdonderwijzer op de St. Clara Lagere School te Dirkswoud, hij is nu 93 jaar en heeft vorige maand zijn waarschijnlijk laatste boekje uitgebracht, wederom een wetenschappelijk werk, waaraan hij ‘negen jaar lang heeft gewerkt, na jaren van opgravingen her en der’, zoals te lezen valt op pagina 5. Het heet Het oude Dirkswoud en beschrijft de geschiedenis van het dorp vanaf het jaar 1000.
Het vreemde is dat hij het dorp totaan 23 mei 1568 (Slag bij Heiligerlee) plaatst midden in de driehoek Stadskanaal-Nieuwe Pekela-Bourtange, waar het gehucht Dyrxwald gelegen zou hebben. Op die 23ste mei van het jaar 1568 zou Dyrxwald zijn ontruimd (waarom die datum is gekozen, blijft onduidelijk), de bewoners vluchtten gezamenlijk naar het westen des lands, waar ze op de huidige plaats het nieuwe Dirkswoud opbouwden.
De schrijver heeft daarvoor twee ‘bewijzen’. Op de eerste plaats is er in het dialect van de Dirkswoudenaren iets Gronings op te merken: ze spreek’n Nederlands, terwijl ze in de omliggende dorpen Nederlands sprekuh. En ten tweede haalt Eduard de tientallen hunebedden aan die rond Dirkswoud liggen: ‘Die zijn daar overduidelijk neergezet.’

289. Je hebt al een titel

2011-12-27T19:03:00.001+01:00

Vannacht plaatste ik op Facebook een paar zinnen over Beethoven, die, net als Mozart, vaak muziek maakte die ik niet kan uitstaan. Mozart heeft overigens ook zeer mooie muziek gemaakt, bijvoorbeeld zijn Requiem. En Beethoven heeft prachtige pianomuziek gemaakt. Maar goed, smaken verschillen. Het kan zijn dat u zijn 4de of zijn 5de of misschien zelfs zijn 9de symfonie schitterende werken vindt: even goede vrienden. Ik vind er niets aan.
Als ik een dochter zou hebben, zou ik haar Galina hebben genoemd, naar Galina Oestvolskaja, ‘de vrouw met de hamer’. Dat is al een jaar of zes (sinds ik voor de eerste keer iets van haar heb horen spelen door het Schönberg Ensemble o.l.v. Reinbert de Leeuw) mijn favoriete componiste. Je kunt zeggen dat haar toonclusters zo geweldig zijn neergezet, maar dat is taal die ik niet begrijp. Wat ik zo mooi aan haar muziek vind, is haar kwaadheid. Ze is de eerste vrouw in de muziekgeschiedenis die erop durfde te meppen.
Dat stukje over Beethoven ging eigenlijk helemaal niet over Beethoven, maar over een bepaald soort liefhebbers van Beethoven. Zo stoorde ik me gisteren aan het gedrag van een Facebooker die normaal gesproken als volgt te werk gaat: hij gaat naar YouTube, pakt daar een bekende hit van bijvoorbeeld de Dire Straits, en zet die op Facebook. Zo neemt hij per dag tien of twintig hits. Ik zou het persoonlijk aangenamer vinden wanneer hij ónbekende werkjes opspoorde en díe op Facebook zette, maar goed. Dat is mijn smaak, en ik ga hem daar ook niet op aanvallen. Wie weet doet hij er veel mensen een plezier mee.
Wat hij gisteravond deed, kan ik niet goed begrijpen. Na reeksen blueszangers en rockartiesten en punkgitaristen komt hij opeens aanzetten met de 4de van Beethoven. Hij zegt erbij: deze vind ik mooier dan de populaire 5de. Ja ja, dacht ik, dat zal wel. Gitarist die cultureel wil lijken.
Enfin. Op dat stukje reageert L.N. vannacht en daarna chatten we nog wat. L.N. gebruikt een eigenaardig soort ironie op Facebook (‘Darmkanker. Kut!’), waar ik ontzettend om kan lachen. De reacties daarop zijn ook vaak ironisch van toon, en eigenlijk moet dat niet. Laat de ironie over aan de meesters, en blijf zelf zo naïef mogelijk, is wat ik zeg. Ik heb in dat gesprekje met hem ook geen ironie of overdrijving getoond. Het was gewoon een aangenaam gesprek tussen twee heren.

288. Van schrijven is dus weinig terechtgekomen

2011-12-26T15:44:00.001+01:00

Ik weet niet hoe het met u zit, beste lezers, lieve lezeressen, maar ik ga me kriegel voelen als ik twee dagen niets geschreven heb. Als ik maar één dag heb overgeslagen, voel ik me al een beetje schuldig. Vroeger, in de tijd vóór de computer, schreef ik me elke avond leeg in de vier of vijf brieven die ik dagelijks schreef en verzond aan die vier of vijf mensen. Nu gaat dat allemaal makkelijker, met blogs: je hebt al gauw een paar honderd lezers, en een postzegel hoef je er niet meer op te doen.
Waaróver moet je elke dag schrijven?
Het antwoord op die vraag heb ik niet. Ik doe het eenvoudig zo: ik pik een zinnetje uit het stukje van de dag tevoren. Dat wordt mijn titel. En daar maak ik een stukje bij. Die methode heb ik in 2007 uitgevonden en die methode werkt nog steeds. Geen sprake van een writer’s block: je hebt al een titel, en met die zaligheid in handen komt er ook wel een stukje. Ik kan het iedereen aanbevelen.
Vanochtend bijvoorbeeld stond ik op, ik zette mijn computer aan, schonk mezelf een kop koffie in en keek rond in mijn Google Reader (mijn dagelijkse krant, zeg maar, een geweldige uitvinding, dat RSS). Ik stuitte daar op een bericht van The Freethinker: hoe God te brengen aan de geestelijk gehandicapten. Godsammekraken, dacht ik. De christenen, en in het bijzonder de katholieken zijn toch al het stomste deel van ons volk, maar nu gaan ze zich ook nog bemoeien met kinderen met een nóg lager IQ. Die gaan ze hun geretardeerde Jezus-sprookjes ook al voorleggen. Ik weet natuurlijk niet wat er in dat boekje staat, maar ongetwijfeld zal ergens in het voorwoord staan: ‘Houd het simpel voor de kinderen, anders snappen ze het niet.’ Ook zullen er eenvoudige liedteksten in staan: ‘Aan het Meer van Galilea / Stonden eens zo’n twaluf man.’
Over dit onderwerp zou ik gemakkelijk een stukje kunnen schrijven, en er is elke dag wel iets om over te schrijven. Gisteravond was er een Andere tijden op de televisie. Dat ging over twee dorpen in de jaren vijftig, het ene lag in Friesland, het andere in Noord-Brabant. Ik zou kunnen beschrijven hoe het in Limmen was in de jaren vijftig.
En als er eens niets is, dan kun je uitwijken naar Dirkswoud, het dorp dat gelegen is midden in de driehoek Alkmaar-Schagen-Hoorn, en waar, steeds als ik er ben, iets eigenaardigs gebeurt.

287. Dat doe je allemaal in je eentje

2011-12-25T17:12:00.001+01:00

Ik was van plan deze kerstdagen voornamelijk schrijvend door te brengen, maar dat begon gisteren al niet goed. Op mijn laptop verscheen de mededeling dat de automatische back-up niet goed verliep. Klik op OK als je het programma wilt verlaten. Ik klikte op OK, waarna álles stopte. Ik raak niet zo gauw in paniek, dus ik bel mijn broer Jaap. Die weet over het algemeen meer dan ik weet over computers. Trouwens, die weet over alles meer dan ik weet. Verdomd, je kunt hem alles vragen. Hoeveel duims is een kraantje voor dit of dat? Hoeveel volt geeft een lampje bij zo en zoveel lumen? Hoe kraait een kraanvogel? Alles kun je hem vragen, en hij geeft steeds het goede antwoord. Gelooft u mij, het is een zegen zo een broer te hebben.
Ik leg hem mijn probleem voor en hij weet niet direct het antwoord. Hij zegt, ik heb nog wel een paar laptops liggen, ik breng je er één en dan gaan we jouw laptop repareren. Hij arriveerde een paar uur later met een laptop, en ging kijken naar deze laptop. ‘Heb je al een harde reset gedaan?’ vroeg hij. ‘Zodat je in je BIOS komt?’ vroeg ik terug. ‘Ja.’ ‘Nee, ik weet niet hoe dat moet op een laptop.’ ‘Dat doe je zo.’ Hij hield de aan/uit-toets enkele seconden ingedrukt, en ja hoor. Een minuut later was het probleem opgelost. We praatten nog wat over één van zijn huurders die een oplichter bleek te zijn met telefoonrekeningen van duizenden euro’s die hij niet betaalde, en die nu met de noorderzon was vertrokken, en Jaap vertrok. Toen het probleem zich wat later op de middag weer voordeed, gaf ik hem een harde reset en toen verscheen de mededeling dat Windows hersteld was van back-up fouten.
Van schrijven is dus weinig terechtgekomen. Gisteravond had ik het met een vriendin uit Antwerpen op Facebook nog over Alice, die in mijn armen is gestorven in juni 2010. Ik zat aan een glaasje port, en ik probeer altijd alles zo nuchter mogelijk te beschrijven. Dat is me in dat gesprek ook wel gelukt, geloof ik, maar ik kan nog steeds niet vrijuit, dat wil zeggen, zonder tranen te plengen over Alice schrijven. Ik ging ontsteld naar bed en toen ik vanochtend opstond, wist ik niets beters te doen dan wat zitten droedelen op deze site, van welke bezigheid hierboven een resultaat te zien valt.
O ja, en ik ben bezig de Benoni met g3 te leren. Het Koningsindisch met g3 speelde ik al, maar de Benoni had ik nog nooit gespeeld.
Zo ongeveer verlopen de kerstdagen, als je alleen bent.

286. Gestaald kader

2011-12-23T20:07:00.000+01:00

‘Nou ja, dat was wel even schrikken vanochtend. Ik dacht: oeps! Kijk, ik was een uiterst schriel kereltje, het mooiste aan mij waren mijn teennagels. En dat wil je niet steeds tegen jezelf zeggen, toch? Dus ik ging naar de sportschool om te trainen, om er wat beter uit te zien. En ik fietste ook veel, voor mijn kuiten. Maar dat doe je allemaal in je eentje, dus het is sociaal een slechte zaak. En trouwens, de resultaten waren ook nauwelijks merkbaar. Je kunt wel preparaten krijgen op de sportschool, maar dat helpt ook alleen maar tijdelijk. Dus ik nadenken. Wat heb ik nodig en waar kan ik het krijgen? En ik kende dokter Kees Man in ’t Veld al, die is plastisch chirurg bij de Simson Kliniek. Ik naar Man in ’t Veld toe en ik leg hem mijn probleem voor. Afijn, slot van het liedje was dat hij me uitstekend heeft geholpen. Ik heb nu implantaten in mijn spierballen, mijn kuiten, mijn bovenbenen, mijn bips, mijn borstpartij is ook mooi geworden en sinds een maand heb ik ook mooie, brede polsen want daar heeft Man in ’t Veld van die langwerpige implantaten in aangebracht. Mijn polsbandjes. Nu wou ik nog iets aan mijn penis laten doen, maar daar moet ik eerst voor sparen. Ja, want ik dacht: vrouwen kunnen het ook, met hun borsten. Waarom een man dan niet? Dat is toch ongelijkheid van de zuiverste plank? En verder houd ik het natuurlijk goed bij, ik lig geregeld onder de zonnebank, want het oog wil ook wat, nietwaar. Zo’n bleek opdondertje, dat is ook niks. Maar vanochtend las ik dat die Franse implantaten van PIP giftige kanker zouden bevatten. Alle Franse vrouwen met die borstimplantaten moesten ze weer laten verwijderen. En die schattebout van Volksgezondheid van Nederland zei ook dat alle vrouwen contact moesten opnemen met de kliniek. Dus ik bel Man in ’t Veld en ik vraag hoe het zit met mijn implantaten. Nou, zegt ie, dat zou ik even moeten nakijken, of ze Frans zijn. Ik bel je nog terug! Dus ik zit nu al een halve dag te wachten op zijn belletje en ik maak me wel een beetje ongerust, want om nu alle implantaten uit mijn lichaam te halen en er weer nieuwe in te zetten... Wie gaat dat betalen, is mijn vraag. Maar het belangrijkste is dat je zelfvertrouwen er groter door is geworden, door die implantaten. Want ik durf nu gewoon ‘flikker op!’ te zeggen, midden op straat. Dat had je me vroeger nooit horen zeggen, toen was het altijd goeiedag mevrouw, meneer. Maar ik hoop er dus geen kanker aan over te houden.’

285. Wat weet ik verder?

2011-12-22T13:46:00.001+01:00

Vanmorgen moest ik op het Dirkswoudse politiebureau komen. Daar zat een agent die ik niet kende, een tamelijk jonge man met een tamelijk lange neus en een tamelijk grote pet op zijn kop. De orde handhaven, dat gaat hij hier doen, dacht ik meteen, want zo zat hij achter zijn bureau. Gestaald kader. Een fanatiek mens, dat zag je zo. Ons gesprek verliep als volgt.
- Meneer Hoogeboom! Blij dat u kon komen!
- Ach ja, ik ben bijna elke dag in Dirkswoud, dus als u...
- Want ik had u al opgemerkt vanzelf!
- Dat verwondert me niets, zodra ik...
- Zodra u wát?!
- Zodra ik uw mooie dorpje binnenkom, ga ik naar deze of gene toe, en ik koop een onsje metworst bij de slager.
- Juist! Enorm nuttige zaken! Moet u volhouden!
- Ik doe het al een paar jaar.
- Uitstekend, meneer Hoogeboom! Luistert u eens goed!
- Ik luister.
- Luistert u eens goed! Wij zijn binnen ons team, dat wil zeggen dat mij daartoe de opdracht is gegeven, wij zijn binnen ons team bezig de reeks overvallen op te lossen en uit te roeien! Definitief, deur dicht, slot erop!
- Overvallen?
- Ja! Die overvallen waren: op de C1000, op juwelier Prinsema en op restaurant Gootjes. Gepleegd op dezelfde avond in juli laatstleden. De panden staan naast elkaar aan de Noordervaart. Daders: de drie gebroeders Balsema, van alhier! Maar we kunnen het niet bewijzen! Want de heren misdadigers hadden handschoenen aan en bivakmutsen op! Ze staan op de camera van juwelier Prinsema. Luistert u goed!
- Ik luister.
- Luistert u goed! Wij hebben burgerinitiatieven nodig! Burgerinfiltratie!
- Ja, maar ik ken die jongens van Balsema helemaal niet.
- Onzin! Ik ken ze ook niet, maar toch zijn ze verantwoordelijk voor de ontwrichting van Dirkswoud!
En zo ging het gesprek nog even voort. Om er maar vanaf te zijn, zei ik dat ik mijn oor te luisteren zou leggen en dat ik hem nog zou bellen. Ik vraag me wel af: zou die man nu katholiek van oorsprong zijn? Want die hebben dat ook, dat verklikken en zo.

284. Een continent om nog te ontginnen!

2011-12-22T06:31:00.000+01:00

Ik spreek geen Spaans of Italiaans en kan het ook niet verstaan. Dat is een beetje raar want ik heb vroeger een paar jaar Latijn gehad, en nog steeds kan ik teksten in het Latijn redelijk goed lezen. De meeste woorden in het Spaans en het Italiaans hebben hun oorsprong in het Latijn. Maar spreken doe ik die talen niet.
Ik interesseer me ook niet voor zaken uit Midden- en Zuid-Amerika. Ik weet dat Quito op de evenaar ligt, dat de Amazone door Brazilië stroomt, en dat Valparaiso een Chileense badplaats is (maar dat land is zo smal, bijna elke plaats moet wel een badplaats zijn). Maar wie er de baas is in Paraguay, Venezuela of Honduras zou ik niet weten.
Ook andere, belangrijke dingen uit die regio onthoud ik niet of niet goed. Zo is er een Braziliaanse schilder die ongeveer Walter Correa heet, en die geweldig is. Ik heb hierboven een schilderij van hem gezet. (Hij blijkt, na wat googlewerk, Walmor Corrêa te heten, ik maak graag reclame voor hem.) Er is ook een geweldig goede Braziliaanse schrijver van korte verhalen, van wie ik de naam niet meer weet. Hij kwam uit Curitibá... God, hoe heet hij toch?... Lucky Luke... Dalton Trevisan! Voor wie ik ook graag reclame maak.
Er zitten dus grote lacunes in mijn kennis van de wereld. Van de Chinezen bijvoorbeeld weet ik ook bijna niets, sinds ze (in welk jaar weet ik ook niet) overgestapt zijn van het communisme op een moderner tirannie. Van Canada of Australië weet ik niet wie er de minister-presidenten zijn. Van Afrika weet ik ook weinig. Ik weet alleen iets van Europa, van Rusland en van de Verenigde Staten.
Wat weet ik verder? Van studies als sociologie of psychologie bijvoorbeeld weet ik niets, behalve wat Jan Blokker en Karel van het Reve erover gezegd hebben. Wiskunde, scheikunde, natuurkunde zijn aan mij ook niet besteed. Ik interesseer me wel voor de astronomie (die mooie Hubble-plaatjes!), de neurologie, de mariene fauna in het Perm-tijdperk, maar toen was er van Zuid- en Midden-Amerika nog geen sprake.
Wat de christenen zoal uitspoken op deze wereld, en van hen vooral de katholieken, interesseert me. Maar waardoor mijn leven toch niet geheel zinloos is geweest, dat is doordat ik aardig thuis ben in de Nederlandse, Engelse, Amerikaanse en de Russische literatuur.

283. De getallen zijn allemaal juist

2011-12-20T01:08:00.000+01:00

Ik heb een kleine twintig jaar geleden een paar maanden gewerkt in de kaarsenmakerij van de Benedictijner abdij te Egmond Binnen. Ik vond het aardig werk, in een aardige omgeving. Geen druk enzovoorts. Ik raakte min of meer bevriend met broeder X, zoals ik hem maar zal noemen, die Hoofd Kaarsenmakerij was. Hij liet me van alles zien: de oude bijbels uit hun bibliotheek bijvoorbeeld. Broeder X zag eruit zoals je je een Benedictijner monnik voorstelt: tamelijk lang, slank, zwarte kledij, lange baard.
Een paar jaar later las ik in een plaatselijk krantje dat hij was overgeplaatst naar Brazilië. Dat zal hij niet zeer graag gedaan hebben, denk ik. Hij werd niet overgeplaatst omdat hij hier iets verkeerds had gedaan, ik vermoed dat hij werd overgeplaatst om de plaats in te nemen van een priester of monnik in Brazilië die iets fout had gedaan. Zegge: die betrapt was geworden bij kindermisbruik. En die dus elders maar pastoor moest worden. Dát is een mogelijkheid, maar een andere mogelijkheid is dat de R.K. Kerk broeder X eens wilde belonen. En dan zit hij dus zelf aan de kindertjes. (Alles kan in de kerk, daarom zijn er ook zoveel pedofielen katholiek. Want ze weten: als we het dáár doen, worden we niet gepakt. Je wordt overgeplaatst, klaar. Zo gaat het in Nieuw-Zeeland, Brazilië, Alaska, Ierland, België, Nederland, zo gaat het overal. Dat is ook een goede reden om de katholieke kerk te vervolgen als een misdadige organisatie, zoals Ilja Pfeiffer voorstelde, en zoals advocaat Boone wil bewerkstelligen.)
De cijfers liegen niet. Er zijn minstens 10.000 slachtoffers, in Nederland. In de afgelopen 50 jaar. De eerste keer dat er geklaagd werd over het kindermisbruik door geestelijken was in het jaar 200. Er werd toen ook voor ‘gewaarschuwd’ door de kerkleiding. Het spijt ons, we zullen het nooit meer doen, u kent het hele verhaal al wel, want ze leren het ook nooit. Zie de brief die de bisschoppen stuurden naar de parochies, afgelopen zondag: ‘Sorry dat we u overvallen hebben, we zullen het nooit meer doen want het spijt ons zo verschrikkelijk. O, wat spijt het ons! Het zal dus nooit meer voorkomen. Eerlijk!’
Dat zijn alleen nog maar de cijfers uit Nederland. Sinds 1945. Het lijkt mij zeer aannemelijk dat daarvóór de pedofielen helemaal vrij spel hadden. Zodat we het aantal slachtoffers in Nederland al op industriële schaal kunnen inschatten. In Ierland was het aantal slachtoffers ongeveer even groot. Er is geen reden om aan te nemen dat in Frankrijk of Italië, of tegenwoordig in Brazilië (Afrika! Een continent om nog te ontginnen!) die cijfers lager liggen. Wat mij ertoe brengt advocaat Boone ten volle te steunen: de R.K. Kerk is een misdadige organisatie.

282. Het heeft iets dwangmatigs

2011-12-18T03:37:00.000+01:00

Hij heeft het niet vanaf zijn jeugd, vanaf zijn geboorte in Dirkswoud. Zijn jeugd was simpel, normaal voortvarend, hij ging naar de HBS (Hogere Burger School), waar hij talen en boekhouden leerde. Iedereen liep er normaal. Er zijn keurige geleerden uit die HBS voortgekomen, dat werd hij niet, want, zoals hij me zei: ‘Toen ging ik naar het koffiehuis op De Laat in Alkmaar, je weet wel, tegenover de boekhandel van Kühne. Daar werd ik vrienden met een paar roadies die voor de Rob Hoeke Bluesband werkten.’
Die roadies waren ruwe gasten. Grote jongens die wel wat pils konden verstouwen, dat ging Bernard ook doen. Van zijn zestiende tot zijn zeventiende was hij een jaar lang dronken. Er werd ook wel hasj gerookt en cocaine gebruikt, maar dat waren minor problems. Het ergste was de bierinname. En daar is het begonnen, Bernards loopje.
Hij lijkt, inmiddels bijna veertig jaar later, voortdurend bezopen, ook als hij dat niet is. Hij schrijdt niet voort, maar waggelt als een dronkeman over de trottoirs. Zoals Co Stompé zijn darts gooit, zo wandelt Bernard op straat. Het is een Echternachse processiegang, die zowel zijwaarts als voorwaarts wordt uitgevoerd. (Ovrigens mijn excuus aan Co Stompé: het gaat er niet om hoe, het gaat er om dat je de pijltjes in de triple twenty gooit.)
Het vreemde is dat zijn loopgedrag normaal wordt wanneer hij zich in grote menigten mensen begeeft, bijvoorbeeld om vijf uur ’s namiddags op het Rokin te Amsterdam. Maar in Dirkswoud wordt hij niet nagewezen: Bernard kan rustig over straat. Wel heeft hij in het verleden steeds moeite gehad om een normale baan te vinden, want de werkgever denkt onmiddellijk: hij loopt zo raar, dan zal er wel een verstandelijk bezwaar ook zijn. En verstandelijk is er niets mis met Bernard: de ‘accumulatieve conversies’ en de ‘vulcanische accommodaties’ rollen hem net zo makkelijk uit de mond als ieder ander.
Bernard werkt al dertig jaar in het Dirkswoudse Werkhuis. Hij begon daar met werkzaamheden die tegenwoordig door gevangenen worden gedaan: het samenstellen van balpennen etc. Maar hij zit nu op de financiële afdeling van het Werkhuis, waar hij een zeer gewaardeerd werknemer wordt gevonden. Natuurlijk verschijnen er wel eens getallen her en der op de papieren, maar de getallen zijn allemaal juist, en daar gaat het om.

281. Wat je zegt moet je doen

2011-12-17T02:14:00.001+01:00

Over het lezen van boeken. Er gaat heel wat tijd in zitten, merk ik, want ik wil mijn hele bibliotheek gelezen hebben voordat ik dood zal zijn. Het is vooral natuurlijk herlezen, en wederom genieten. Ik koop bijna geen boek meer, want alles is als e-book beschikbaar of zou dat tenminste moeten zijn. Boeken (van Dickens, Poesjkin of Toergenjev) lees je tegenwoordig op het scherm. En ik vergeet nog dat ik zo’n 400 boeken in mijn Google Doc heb staan. Die moeten allemaal ook nog gelezen worden.
Een prettige kerst zult u mij wel willen toewensen.
Ik ben begonnen met de boeken van Gerard Reve die ik in huis had, een stuk of vijftien boeken, waarna een video met Gerardje me bracht bij de boeken van Céline. Somber geworden begon in aan de tien of twaalf boeken die ik van W.F. Hermans in huis heb.
Dit speelde zich allemaal een half jaar geleden af. Ik heb sindsdien een stuk of acht boeken van T.C. Boyle gelezen (zijn beste boek is zijn verhalenboek, zoals van de meeste schrijvers hun beste boeken hun verhalenboeken zijn), het Verzameld Werk van F.B. Hotz (ook prachtig) en de zes eerste boeken van J.M.A. Biesheuvel (van de Bovenkooi tot en met de Vlinders).
Ik ben nu voornemens te gaan beginnen aan óf Somerset Maugham óf Ruth Rendell. Óf Tsjechov, natuurlijk, want die moet ook nodig weer herlezen worden. Ik denk dat ik met Maugham’s Ashenden-stories begin.
Waarom doet u dat, meneer Hoogeboom?
Dat weet ik niet, dat is een drang, mevrouw. Een drang om het leven volmaakt af te ronden, zoiets. Om niet, als je straks op je ziekbed ligt, te hoeven denken: godverdomme! Díe schrijver heb ik gemist, die heb ik niet gelezen.
Het heeft iets dwangmatigs.
Het heeft iets dwangmatigs, daar heeft u gelijk in. Het moet. Dus het zal ook gebeuren. Dat is binnen mijn kleine territorium ook zowat het enige, afgezien van mijn kookprestaties (snijd een kippeborstje aan stukjes en marineer ze in wokolie 10 ninuten, samen met wat djinten, korianderpoeder, djahé en sambal brandal. Roerbak de kippestukjes. Voeg er dan de stukken paksoi en stukjes rode paprika aan toe. Kook uw pandanrijst, voeg eerst een handje rozijnen aan het mengsel toe, voeg dan de rijst toe, en klaar is Kees), dat is binnen mijn territorium zowat het enige dat ik kan doen.

280. Het regende

2011-12-16T02:40:00.001+01:00

Ik heb in Amsterdam gewerkt, in 1971, bij ABC Press (een fotopersbureau dat toentertijd aan de Nieuwezijds Voorburgwal gevestigd was) en daarna nog even bij CFM (een filmverhuurbedrijf, CFM betekent City Fox Metro). Daarna werd ik zetter en heb ik bij diverse drukkerijen gewerkt. Ik ben sinds 1971 nog drie keer in Amsterdam geweest. De eerste keer, zomer 1972, was ik er met Herman van Bleisum, en sliepen we ergens, op de eerste dag van onze lifttocht door de bovenste helft van Nederland. De tweede keer was in 1991, toen ik er was met mijn toenmalige vriendin. Wat ik me herinner is dat we stonden te kussen bij het monument op de Dam.
Dit verhaal gaat over de derde en laatste keer dat ik er was. Dat was in november 2008. Alice, mijn lief, leefde nog en samen gingen we naar Amsterdam. Het was het rotst denkbare weer: een paar graden boven nul, met een gemene wind en af en toe wat regen. Echt een gure dag, en normaal zouden we ook niet zijn gegaan, maar ik had afgesproken en wat je zegt moet je doen.
Wat had ik afgesproken? Daarvoor moeten we ongeveer een jaar terug. Wouter van den Berg had me gepolst of ik ook niet wou meewerken aan het Verzameld Werk van Karel van het Reve. Dat werd door Uitgeverij Van Oorschot gemaakt, maar door geldgebrek waren er vrijwilligers nodig voor onder meer de correctie van de teksten. Ik zei ja, natuurlijk.
Wouter deed, met iemand anders, de persoonsregisters en in deel 1 van dat Verzameld Werk kunt u dan ook onder ‘Marx, Karl Heinrich’ lezen: ‘Duits sociaal-wetenschapper en revolutionair’. In de volgende delen is die Marx een ‘Duits publicist’ geworden. U moet dit vooral niet verder vertellen, want je weet niet wat Van Oorschot gaat zitten corrigeren voor een volgende druk.
In november 2008 verschenen de eerste twee (van de in totaal zeven) delen, en dat moest gevierd worden. De uitgeverij, gevestigd aan de Herengracht, vlakbij de Amstel, had een zaaltje gehuurd dat een paar deuren verder gelegen was. Alice en ik arriveerden op tijd, want we liepen het Centraal Station uit, het Rokin op en daar vonden we een fietstaxi, die ons hupsakee naar de Herengracht bracht. Kosten: slechts 5 euro per persoon. ‘Een leuke ervaring!’ zeiden we bijna gelijktijdig, want zo praatten we soms met elkaar.
Ik ontmoette daar Wouter natuurlijk, Lieneke Frerichs die in de redactie zat van dat Verzameld Werk, Wouter van Oorschot en nog een twintigtal mensen. Maar de ontmoeting die mij het meest heeft geraakt, was die met Maarten Biesheuvel.
Het regende nog steeds toen Alice en ik weggingen. Ik doe de buitendeur open, laat Alice voorgaan en Maarten (die buiten voor de deur een sigaar stond te roken, in die gure kou) zegt: ‘Kijk wel uit voor de drempel, mevrouw!’ Ik liep achter Alice aan naar buiten en knikte goedmoedig naar Maarten, die terugknikte. Ik durfde hem niet te vragen waarom hij geen verhalen meer schreef.

279. Ze waren steeds uiterst beleefd

2011-12-15T01:03:00.001+01:00

Vanmorgen stonden er twee kerels voor me deur. Ik denk: laat ze maar even staan, niet? Het regende. (Groot succes bij het in groten getale opgekomen publiek. Men dacht van tevoren al dat dit een goede show zou worden, en het is in het begin al raak!) Ja mensen, ik dacht, dan worden ze maar even zeiknat, ja toch? (Wederom lachen, vooral van iemand uit de eerste rij die werkelijk uit zijn bol gaat van plezier.) Ik doe op een gegeven moment mijn deur open en ik vraag: wat komt u hier nou uitspoken? (Alom gelach.) Ik zeg: u bent vast niet van de elektriciteit. Of wel? (Id.) Nee, van de elektra hadden ze geen verstand. Waar komt u dan voor, vraag ik. Heb ik misschien een hennepplantage of is mijn gasmeter niet in orde? Daar was helemaal geen sprake van, zeiden ze. Ik zeg: godverdomme, dat is mooi. (Gelach. De persoon op de eerste rij wordt bijkans onwel van het luide lachen.) Ja meneer, dat is nog eens lachen, hè! Hij lacht zich kapot, mensen! (Nu lacht de hele zaal mee.) Maar om op m’n verhaal terug te komen, mensen (cabaretier maakt rond gebaar tegen de klok in), want daar gaat het in de kleinkunst om, nietwaar, niet alleen je tekst voordragen, je moet er ook je ziel in leggen. Je zaligheid. Dus één van die twee mannen houdt een voet tussen mijn deur, want ik dacht: laat ik die deur maar eens dichtdoen! (Het publiek begint te begrijpen dat dit een voortreffelijke voorstelling moet worden. Men lacht, men applaudisseert zelfs. Na enige tijd is het weer rustig.) Ja, want ik dacht: ik heb dat niet nodig, weet je wel. Twee mannen. (Een gierend gelach van een dame, gevolgd door een algemeen gelach.) Nee, twee kerels, wat moet je daar nou mee? (Het lachen gaat door.) Dus daar stonden drie kerels bij elkaar, voor een deur. Drie! Want ikzelf stond er ook. Dus! (Nu begint het publiek, na even rekenen, uitbundig te juichen, te joelen en met hoeden en sjaals te smijten.) Niet vier kerels, maar drie. (Lachen houdt aan.) Ook geen twee, maar een trio! (De zaal barst nu uit in, wat ik maar zal noemen, een homerisch lachfestijn.) Ik zeg: waar komt u dan voor? Want ik heb al mijn rekeningen betaald. (Gelach.) Wij komen, zegt de kleinste van de twee, een soort minihomo (Geweldige uitbarsting in de zaal!), om u iets mee te geven. Ik zeg: dat kan. Daar is mijn brievenbus! (Het gelach neemt geen einde, de persoon op de eerste rij krijgt bijna een hartaanval.) Daar is mijn brievenbus, zeg ik dus, en u kunt het beste rechtop blijven zitten, meneer. (Alom gelach.) Ja, want dat moeten we niet hebben in het theater. Het is wel een uitgaansmilieu (Enorm gelach.), maar... hè? Dus die twee kerels staan voor me deur en dat ene kereltje begint tegen me te praten van me dit en me dat. Die minihomo. (Gelach.) En ik vraag aan die andere kerel: hoe zit dat? Ben je het eens met je maat? (Gelach.) Ja, zei die, daar ben ik het wel mee eens. En ze bleven de hele tijd zo beleefd, weet u. Ze keken niet naar een schilderijtje dat in mijn gang hangt, De geldwisselaar, ze deden net alsof het ze allemaal niks interesseerde. Uiteindelijk zegt die kleine: we komen Jezus brengen. (Gelach.) Dus ik zeg: dat is allemaal best, maar die bloedvlekken, daar heb ik een hekel aan! (Enorm gelach. De zaal ontploft bijna.) Jawel, beste mensen, en nu een song uit het Grand Gala du Disque, gezongen door: Liesbeth List! (Gelach en applaus.)

278. Een geringe muzikale kennis

2011-12-14T00:20:00.001+01:00

Sommige mensen met een geringe muzikale kennis houden het bij Jody Bernal, maar je kunt je ook ontwikkelen. Die Jody Bernal (ik hoop steeds dat ik zijn naam correct spel) hoopt met zijn Mais si, mais non, een lied dat overigens misschien in het Spaans werd uitgevoerd, of misschien Portugees – maar hij hoopt daar meer donoren door te krijgen. Ik wens hem uiteraard landelijk succes toe, en ook veel succes voor de toekomst. We zullen nog wel zien hoeveel harten en nieren er worden geschonken. (U bent slecht af als ik één van mijn nieren, of mijn armzalig hart, zou wegdoen. Ik zou het wel een goed idee vinden als mijn lichaam wordt gebruikt in een ‘ambachtelijke’ sessie met studenten: ‘En dan moet u eens hier in de buikholte kijken naar de gevolgen van het misbruik van drank! De gevolgen van het roken in de gevoeligste delen, als u even hier kijkt, van de longen zijn ook niet mis te verstaan! En laten we nu eens gaan kijken naar de hersenmassa: here mijn God!’)
De leeftijd waarop je gepokt en gemazeld bent in de muziek ligt niet, zoals in de reclame wordt aangenomen, op 16 jaar, maar op 14 jaar. Ik moest op die leeftijd niets hebben van de Volendamse groep The Cats: die waren halflangharig, maar ze waren steeds uiterst beleefd. Je hoorde wel dat ze live nogal rockerig tekeer gingen met bluesnummers, maar op radio Veronica was daar niets van te horen. The Outsiders, dat was meer mijn band, maar die hadden als nadeel dat ze geen muziek konden maken. Nee, Q65, dát was mijn favoriete nederbietband: die hadden uitstraling plús ze konden nog goede muziek ook maken. En natuurlijk Cuby, maar die hoorde je nooit op de radio. Daar moest je elpees van hebben.
Wat je toen op de radio hoorde, dat was vooral buitenlandse, dus Engelse muziek en, in mijn herinnering althans, waren dat voornamelijk The Hollies. Hoe verlaag je jezelf? Door te houden van The Hollies, want daar konden je ouders ‘ook wel naar luisteren’. The Hollies, dat was maar een procent beter dan The Cats.
Het was wel een gezegende tijd toen ik 14 was: je had Dylan, The Cream, Jimi Hendrix. Ik ben blij dat ik in 1967 nog lang geen twintig jaar oud was, want dan had ik nu nog steeds van Gene Pitney gehouden.
Wat later kwam er mijn liefde voor Bach bij, die ik vooral heb leren kennen door het pianospel van Glenn Gould. En weer wat later ging ik luisteren naar oudere muziek (vooral de Engelse renaissancemuziek), naar moderne hardmetal rock, naar de jazz uit de jaren 1955-1965, naar Gorecki, Pärt, Oestvolskaja. The Hollies kan ik nog steeds niet pruimen, net zoals bijvoorbeeld Mozart, die twee eeuwen geleden muziek van The Hollies maakte.

277. Godverdómme, wat zijn ze blij!

2011-12-12T19:51:00.001+01:00

Twee jaar geleden ging ik op Facebook. Het eerste halve jaar was ik er tamelijk actief, toen stierf Alice en daarna ben ik met Facebook gestopt. Nu zit ik er weer op sinds een kleine week. Ik heb een kleine 600 vrienden. Dat wil zeggen, dat zijn mijn vrienden helemaal niet, want daarvan tel ik er maar 5, maar goed, als Facebook dat nou vrienden noemt. Wie ben ik om te protesteren tegen zulke verwatering van termen.
Die vrienden komen voor meer dan de helft uit Vlaanderen. Zo is het begonnen, en zo is het doorgegaan. Vlamingen spreken over het algemeen het mooiste Nederlands, en ze zijn ook, gemiddeld, beschaafder dan ons Nederlanders. Ze hebben daar bijvoorbeeld geen GeenStijl, wat een groot voordeel is, maar ze hebben daar ook geen Frontaal Naakt of Sargasso, en dat is een nadeel. Ik praat graag met Vlamingen: een Nederlander kijkt nog even na of wat je zegt wel klopt, een Vlaming gaat zich daarvan vergewissen. Ze doen hetzelfde als wij, maar ze zeggen het beter.
Eén van die vrienden is de heer Masschecaemer (ik heb zijn naam verzonnen), die van beroep manueel therapeut is. U weet wat een manueel therapeut is: hij beoefent een vaag soort chiropractie en behandelt rugklachten. Er zijn ook manueel therapeuten die geloven dat epilepsie een kwestie van een scheve halswervel is. Als u eens meer over manuele therapie wilt weten, moet u de Encyclopedie der Pseudo-Wetenschappen kopen.
Meneer Masschecaemer heeft op Facebook de gewoonte van het ego-liken (een term die ik gisteravond voor het eerst hoorde van Rebecca), hij doet al twee jaar niets anders, avond na avond. Hij neemt van YouTube een stukje muziek van de Doors, de Rolling Stones, de Who en dat zet hij op Facebook, ongetwijfeld in de hoop dat er vrienden zullen zijn die zijn stukje leuk zullen vinden. Dat gebeurt nagenoeg nooit, en na 10 minuten klikt hij zèlf dat ‘leuk vinden’ maar aan.
Hoe deze gewoonte te verklaren?
Een geringe muzikale kennis, zult u zeggen. Zeker, maar dat kan niet het enige zijn. Een onverdiend groot zelfvertrouwen. Ja, ook dat is een deel van de verklaring. De man wil op deze manier nèt eventjes meer reclame maken voor zichzelf en zijn manuele therapie. O, ik geloof zeker dat dat waar is. Want hij geeft muziek die door vijftigers en zestigers wordt gewaardeerd, en waar zitten de rugklachten? Juist. Als we deze verklaringen voor juist aannemen, en er ook nog aan toevoegen dat het toch wel zeer onbeschaafd is om dit gedrag te vertonen, dan komen we toch wel heel dicht bij een sociopathische kwestie. We kunnen de man niet genezen, bedoel ik. Ik heb anderhalf jaar geleden geprobeerd de man aan te zetten tot het vinden van interessantere muziek, maar hij wilde van geen wijken weten. En over dat ego-liken zei hij: ‘Maar ik houd van deze muziek!’
Er is dus niets aan te doen. We zullen hem zijn gang moeten laten gaan.

276. Onuitstaanbaar vrolijk

2011-12-12T01:29:00.001+01:00

Er waren in de jaren dertig, volgens verhalen die ik gehoord heb van ouderen dan ik, ook bij Alkmaar socialistische kampen op 1 mei. Wie daar gesproken hebben, zal wel op te zoeken zijn. Het zal bijvoorbeeld niet Koos Vorrink geweest zijn, want die werd verwacht op de grote Dag van de Arbeid-samenkomsten. Je kreeg dan een mindere God uit de SDAP.
In die jaren, weet ik uit de boeken van Karel van het Reve en ook Gerard Reve, had de communistische partij ook haar kampen. Die waren iets geheimzinniger dan de socialistische, zoals het hele leven voor die communisten iets geheimzinniger was: ze waren georganiseerd in ‘cellen’ van soms maar een paar mensen, en die cellen moesten voortdurend klaar staan om het voor de arbeiders op te nemen en desnoods de macht te grijpen. Zo’n cel vergaderde ook steeds, en trouwens de hele CPH vergaderde voortdurend, maar altijd was iedereen het totaal eens met Paul de Groot en Marcus Bakker.
Iets van het optimisme van de soci’s en de communisten zie ik bij de al jaren drukbezochte EO Jongerendagen, waar half Zeeland en Overijssel samenkomt in een plaats als Lunteren. De blijheid van die christelijke jeugd straalt ervan af. Godverdómme, wat zijn ze blij!
Terwijl daar toch weinig aanleiding toe is. Volgens de christelijke leer hadden we namelijk Adam en Eva, die (na ruggespraak met een pratende slang) van de appel van de Boom van de Kennis van Goed en Kwaad hadden gegeten. Dat mocht niet, en God joeg beide zwaarwichten uit het paradijs, waardoor ze onderworpen werden aan zonde en dood. Door die zonde van Adam en Eva zijn álle mensen daar ook aan onderworpen. Dat zeg ik niet, dat zegt uw kerk. Dat noemen we de erfzonde, en die is heel belangrijk voor een christen.
Ieder mens is met die erfzonde geboren. Je kunt gedoopt worden en daarmee wordt die zonde weggewassen, maar er blijven sporen achter: de begeerlijkheid bijvoorbeeld verdwijnt niet door de doop. Zo is het bij de katholieken, ik weet niet hoe het bij de protestanten is.
Hoe ook, die blijheid op die jongerendagen is misplaatst. Als je in deze gruwelijke onzin gelooft, is het de blijheid van de waanzinnige.

275. Het culturele zelfvertrouwen

2011-12-10T07:24:00.001+01:00

Spencer Brandsen verraste me gisteren met zijn koeien op Nurks. Wat hij erbij schreef, had ik ook geschreven kunnen hebben. (Trouwens, de hoofdredactie van het blad heeft gunstig besloten over de afbeelding van een ezel, in de komende dagen, die ik aangelijnd het redactiekantoor heb binnengevoerd. Het gaat vooruit!)
Spencer is een man met een sombere kijk op het leven. Hij is nog somberder dan ik, bedoel ik, hij is niet manisch-depressief, hij is depressief. Ik weet me nog te ontworstelen aan de verschrikkelijkheden door dagelijks te schrijven. Dat lukt hem niet, geloof ik, al hoop ik wel dat hij dit stuk leest en zegt: ik ga ook dagelijks een stukje maken. Moet je doen, Spencer! Opstaan, nadenken over een stukje, stukje schrijven! Daarna tevreden een glaasje port inschenken.
Het vertrouwen dat je het dag na dag volhoudt, zou je kunnen putten uit mijn methode: je leest eerst het stuk na dat je de dag ervoor hebt geschreven, daar haal je een clausje of zinnetje uit en dat wordt je titel. Klaar, geen writer’s block. En bij die titel schrijf je gewoon je stukje. Oersimpel. Je maakt er een blog van en je wordt gelezen, want je vraagt gewoon of dat blog in Nurks genoemd mag worden. Dat mag, want hoofdredacteur Max Molovich is de goedheid zelve.
Zo moet je het doen, Spencer. (Ik probeer altijd mensen die bepaalde ledematen missen of teveel hebben, te helpen. Ik mis er zelf ook een paar van.)
Kunst moet niet vrolijk zijn, daar wou ik op terechtkomen. Daar is Spencer het mee eens, volgens mij. Volgens mij vindt hij de geschaterde palingblues uit Volendam ook onzinnig. Carnavalsmuziek is alleen goed wanneer het gespéélde carnavalsmuziek is, en een roman die goed afloopt, daar is ook eigenlijk iets mis mee.
Zo is er ook iets mis met Sergej Tyukanov, die ook zo vrolijk is. Je ziet hem glimlachen terwijl hij aan het tekenen of schilderen is. Onuitstaanbaar vrolijk. Maar toch kan ik het van hém wel hebben.
Spencer: ‘Dat is een keuze die je maakt.’

274. Ik sta helemaal alleen met deze mening

2011-12-09T16:01:00.001+01:00

Wij hadden thuis vroeger De Volkskrant, want pa en ma waren katholiek en dat was De Volkskrant ook. Ik spreek nu over de tijd dat de herdertjes nog bij nachte lagen en de KVP de grootste partij was in de Tweede Kamer. Wij waren de echte christenen, de rest was fijn en gristelijk en protestant (ze waren het spoor bijster) of ongelovige heidenen.
Het was de tijd van de zaterdagse columns van Godfried Bomans. Later bekeerde De Volkskrant zich. Het werd de krant van de haarboeren, zij het dat er twee of drie keer per week een column in stond van Jan Blokker, een van de mensen van wie ik heb leren schrijven. Als je wilde weten wat er volgens de Groningse leerstoel der futurologie met de wereld aan de hand was, moest je De Volkskrant kopen.
Kortom: ik heb het altijd een plezierige krant gevonden. Ik las hem graag, vooral in de tijd toen er nog advertenties in stonden zoals: ‘Man en vrouw, getrouwd, 43 jaar, zoeken goed gevulde biseksuele dame voor af en toe een weekend in ons pretpark.’
Maar De Volkskrant keert langzaam op haar schreden terug. Ze hebben nu bijvoorbeeld een columniste Amanda Kluveld, die dit op haar blog schreef: ‘Dat het culturele zelfvertrouwen van West-Europa is afgenomen, is niet de schuld van het christendom of een teken dat het christendom niet deugt. Integendeel, ik ben van mening dat de christelijke cultuur superieur is aan alle andere culturen, juist omdat ze voeding heeft gegeven aan het wetenschappelijk denken en aan allerlei culturele ontwikkelingen tot het atheïsme aan toe.’
(Ik heb bij dit stukje de volgende vragen. 1. Hoezo is dat culturele zelfvertrouwen van West-Europa afgenomen? 2. En de Chinese cultuur, is die niet superieur? 3. Noem eens één wetenschapper op deze aarde die iets aan het Vaticaan of aan enige synode te danken heeft? 4. En aan het atheïsme hebben ze ook niets en niemendal bijgedragen.)
Dezelfde dwazin heeft nu dit stuk gepubliceerd in De Volkskrant, waarin ze zegt medelijden te voelen met atheïsten. Jawel! Medelijden. Deernis zelfs!
Mevrouw. Wij hebben uw medelijden niet van node. Ook niet als u dat ‘voelt’. En die jongens in Montana hebben uw medelijden ook niet nodig. Ze zijn inderdaad een beetje fanatiek, maar ach. Ikzelf zou ook liever een ander, en ook kleiner beeld daar zien staan, want zoals het nu is, is het een stalinistisch aandoend geval – maar het staat er, laat het maar staan, zou ik zeggen.
Verder kunt u niet goed schrijven, mevrouw. Een column is iets anders dan een preek.

273. Een verscheurd volk

2011-12-08T19:57:00.001+01:00

Een vroegere kennis van me uit Alkmaar zei eens dat je de mensen kon onderscheiden door ze te vragen of ze vóór of tegen de doodstraf waren. Hijzelf was er tegen, dus iedereen die vóór de doodstraf was, was automatisch een rechtse rat.
Ikzelf was toen (dit was in de jaren tachtig der vorige eeuw) ook tegen de doodstraf, vooral omdat de politie veel fouten maakte (en trouwens nog steeds maakt), waardoor ook de rechters veel fouten maken. Een onschuldige de doodstraf geven, dat moet niet kunnen. Je moet er niet aan denken dat de doodstraf in Nederland bestond en de twee van Putten, of de verpleegster Lucia...
Maar ik vind eigenlijk toch dat de doodstraf er moet komen als ultieme sanctie. Natuurlijk niet voor oplichtinkjes en juwelendiefstal, maar voor de werkelijk zware gevallen. Bankdirecteuren, pardon. Seriemoordenaars en kinderverkrachters, die mogen ze van mij een spuitje geven. Na tien jaar eenzame opsluiting, dat weer wel. Die tien jaar kan de veroordeelde gebruiken om een eventuele herziening van zijn proces te bewerkstelligen.
Vóórdat er tot de herinvoering van de doodstraf wordt besloten, moet er eerst iets gebeuren aan het recherchewerk van de politie, dat wel.
Ik sta helemaal alleen met deze mening, in de kleine kring van kennissen en vrienden, die eigenlijk allemaal PvdA stemmen of met de verzuring van de aardkloot in hun maag zitten. Ze vinden allemaal dat iedereen een tweede kans moet krijgen of dat een seriemoordenaar ‘zichzelf niet was’ toen hij aan het moorden sloeg.
Luister. Ik ben ook wel eens niet mezelf, en dan schrijf ik soms een raar stukje. Of ik zet opeens een stukje Goebajdoelina of Jeff Beck op. Maar ik ga niet uit moorden.
Uiteraard zijn seriemoordenaars abnormale mensen. Er is een steekje aan ze los. Wélk steekje, dat weten ze ook niet in het Land van de Seriemoordenaars, Amerika. Er schijnt op jonge leeftijd al iets mis te moeten zijn gegaan, waardoor de kandidaat-zelfmoordenaar begint met lichte vergrijpen zoals het villen van de kat van de buren en het stichten van brand op een basisschool. Wát er mis ging, is bij elke seriemoordenaar weer anders.
In elk geval is de medische wetenschap nog niet zover dat ze iemand met seriemoordenaarschapsgewoonten kunnen genezen. Tot het zover is, moet je de doodstraf hebben, vind ik.

272. Dat soort onderwerpen heeft niet mijn belangstelling

2011-12-07T17:42:00.001+01:00

Ik weet niet wie de president is van Chili, Mexico of Argentinië. Ik weet dat ook niet van bijvoorbeeld Canada, Australië, Cambodja of van enig land in Afrika. Wie de president is van Gambia heb ik gehoord (van mijn broer Jaap, die er af en toe komt), maar zijn naam ben ik vergeten. Van Gambia weet ik alleen waar het ligt: in West-Afrika, omsloten door Senegal. Het zou een rijk en welvarend land moeten zijn, omdat het in zijn geheel ligt aan de beide oevers van de rivier de Gambia, maar rijk en welvarend is het niet. Belangrijkste godsdienst: de islam. En dan weet u het wel: een verscheurd volk (de breuk zit tussen het mannelijke en het vrouwelijke deel van de bevolking, zoals bij alle moslimvolkeren) met vrouwenbesnijdenis enzovoorts, dus geen rijkdom en welvaart.

Ik weet wel waar alle landen liggen op de wereldkaart, en wat hun hoofdsteden zijn, en ik kan ook sommige vragen nog wel beantwoorden (bijvoorbeeld: welk land is net als Italië laarsvormig? Antwoord: Laos. Hoofdstad: Vientiane. Dat ligt op de plaats van Genua in Laos), maar het nieuws uit die landen volg ik niet, omdat het me niet interesseert.

Mij interesseert wél het nieuws uit de Verenigde Staten, Rusland, en natuurlijk uit ons eigen Europa. Mijn belangstelling voor Russische nieuwtjes is begonnen in 1970. Ik was toen 17 en ik las voor het eerst een boek van Karel van het Reve, de slavist en schrijver. Het is nu in Rusland overigens een corrupte zooi, nog veel erger dan in de communistische tijd. Dat komt, ze hebben er geen normale rechtspraak, geen normale politie, geen normaal parlement en geen normale vrije pers.

Uit de Verenigde Staten lees ik dat kandidaten voor het presidentschap of voor enige andere functie nog steeds niet kunnen zeggen dat ze atheïst zijn. Slechts 25% der Amerikanen noemt zich atheïst, en dat is in Scandinavië, Engeland, Nederland wel anders. De bible belt bestaat nog, in Amerika. En (daarmee) ook het absurd hoge misdaadcijfer: 1 op de 250 Amerikanen zit nu in de gevangenis. Als je dat omrekent naar Nederlandse cijfers zouden dat 68.000 Nederlandse gevangenen zijn. Als ik goed geïnformeerd ben, hebben wij slechts éénvijfde van dat aantal gevangenen. Dus wat de PVV ook schreeuwt of wil beweren: we zitten hier goed.

271. Dat was tegen het zere been

2011-12-06T18:31:00.001+01:00

- Het is allemaal symbooltaal, in de bijbel.
- Het is allemaal wát?
- Symbooltaal.
- Dus je zegt bijvoorbeeld A vermoordt B, maar dat is een symbool voor A heeft B lief?
- Ja.
- Het komt mij voor dat die symbooltaal van jullie eenvoudig liegen betekent. In gewone mensentaal zijn dat twee heel verschillende dingen, A vermoordt B en A heeft B lief. Het gaat niet samen.
- Zo moet je het toch niet zien, jongen.
- De naam is E.J.M. Hoogeboom, mevrouw. En ik weet niet wat u gestudeerd heeft, ik denk theologie. Of nou ja, gestudeerd kun je dat niet noemen natuurlijk. U heeft alleen een zweverige site, laten we het daarop houden. U zou eens paleontologie of sterrenkunde moeten studeren, in plaats van in die symbooltaal te gaan zitten rondpirouetteren.
- Dat soort onderwerpen heeft niet mijn belangstelling, dank u.
- Dat had ik wel gedacht, mevrouw. Dus u weet daar ook niets van? Dat staat u goed. In symbooltaal blijven bazelen is zeker beter. En hoe ziet u oplossingen voor dingen als kanker en MS?
- Voor dingen als MS zijn mijn man noch ik te vinden, dank u zeer beleefd, dat komt in ons huis niet voor. Smerige troep, bah! En voor kanker zijn oplossingen.
- O. Een gebed tot God misschien?
- Een gebed tot God kan zeer wel helpen.
- Dat gebed haalt de kankergezwellen weg?
- Het kán helpen.
- Je gaat niet naar een dokter, je gaat naar een gebedsgenezer.
- Bijvoorbeeld.
- En die bidt dan tot God.
- Ja.
- En dan helpt God jou.
- Ja, misschien.
- Waarom misschien?
- Nou, Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, toch?
- Als Hij van de mensen houdt...
- En dat doet Hij!
- Als Hij van de mensen houdt, zou hij minder symbooltaal gebruiken. Geloof me, mevrouw.

270. Er gaat dus een hoop weg

2011-12-05T18:13:00.001+01:00

De gebroeders Ger en Ber Brandsma, in 1973 oprichters van GerBer Koffiezetapparaten Dirkswoud (GBKD), hebben hun bedrijf failliet moeten laten verklaren. Jarenlang was de GerBer koffiezetautomaat een succesvol merk, en met hun reclameleus Koffie drink je met GerBer! was ook niets mis. Hoe kon het dan toch zo verkeerd gaan?
Ber Brandsma over het faillissement: ‘De mensen drinken hun kopje koffie toch wel, crisis of geen crisis. Dus daar zit het niet in. De problemen zaten in het bedrijf. De verstandhouding was zoekgeraakt. We konden niet meer samen door één deur, mijn broer en ik. Mijn broer Ger was altijd de creatieveling in huis, hij ontwierp de GerBers. Ik bouwde ze, zeg maar. Vandaar dat ze GerBers heten en niet BerGers, want je moet eerst iets ontwerpen voordat je het kunt bouwen, dus vandaar, logische zaak.
Het begon in 1998. Toen wou Ger een koffiezetautomaat zonder lontjes maken. Een lontje, dat is vaktaal voor een tuitje. U weet wel, elk merk koffiezetautomaten werkt met lontjes. Dus ik zeg: Ger, niet doen. Ger gepikeerd, want hij wou eens iets revolutionairs maken. Zijn creatieve talenten loslaten en zo. Een half jaar later begint hij wéér te zeuren: ik wil een lontloze koffiezetautomaat ontwerpen! En hij blijft daar maar over zaniken, jaren lang. Ik weigerde zo’n ding te bouwen, want ik ben een man van de praktijk, van het hier en nu in de werkelijkheid en daar bestaat een lontloos koffiezetapparaat niet.
Afijn, vorig jaar begon hij er weer over en ik haal mijn hand over mijn hart en ik zeg: oké, ontwerp dat ding dan maar, dan zal ik het bouwen. Goed, Ger tekent zo’n ding en ik ga aan de slag om een prototype te maken. Ger heel blij, een prachtig prototype. Ik zeg: doe er eens 5 liter koffie in. Dat doet Ger. Ik pak kopjes en het ding werkt uiteraard goed, want wat ik maak werkt altijd goed. Alleen: de koffie komt er vallend uit, dus dat gaf een hoop smerigheid. Ik zeg tegen Ger: je hebt het lontje vergeten, lamlul!
Dat was tegen het zere been, denk ik. De sfeer op de werkvloer werd steeds grimmiger. Vorige week hebben we besloten onze samenwerking te staken. Het is jammer, maar lontloos, dat gaat nu eenmaal niet.’

269. Verder zal ik niets verklappen van het verhaal

2011-12-04T17:13:00.001+01:00

Wie mij een beetje kent, weet dat ik in het leven sta met een meritocratische inslag. De democratie heeft gefaald, kijk maar naar Amerika. Kijk trouwens ook maar naar Nederland.
Hoe zouden we het moeten organiseren? Zo bijvoorbeeld.
De Oranje’s kunnen weg. Hun taken worden overgenomen door een ambtenaar die goed rechtop kan lopen.
Eerste Kamer en provinciale besturen: ook weg. Het geld dat daar nu aan uitgegeven wordt, kunnen de gemeenten wel gebruiken.
Tweede Kamer: 50 zetels. Ik zal straks zeggen hoe die gekozen worden. Politieke partijen worden afgeschaft. Die 50 Kamerleden mogen bijvoorbeeld 2 ton ’s jaars verdienen. Ik bedoel, niet samen, maar elk apart.
De regering bestaat uit 10 personen. Hoe die gekozen worden, volgt ook straks. De Minister van Onderwijs bijvoorbeeld heeft zelf onderwijs genoten en is geen doctorandus, maar professor. Het leger schaffen we af, dus daar is geen minister voor nodig. Ontwikkelingshulp: ook afschaffen. We moeten wel een potje houden, dat beheerd wordt door een Rijksambtenaar voor Natuurschokken.
Er gaat dus een hoop weg. Er komt ook iets bij: een driemanschap dat niet in de regering of de Tweede Kamer gaat zitten, maar dat na vele jaren ervaring oud en wijs genoeg is geworden om de Verkiezingscommissie te bemannen. Die commissie gaat voor verkiezingen de 30 kandidaat-ministers en de 150 kandidaat-Kamerleden uitzoeken. Daar mag u vervolgens de 10 ministers en de 50 Kamerleden uit kiezen.
Hoe doen we dat? Op de eerste plaats komt er een examentje waarvoor u wordt opgeroepen. Als u slaagt, ontvangt u uw wachtwoord. Dat examentje zou ik bijvoorbeeld kunnen samenstellen, maar dat komt een volgende keer, dus daar wil ik nog niets over kwijt.
U zet uw computer aan, gaat naar de site Regering en Tweede Kamer, waar alle 180 kandidaten hun curriculum vitae hebben staan, en waar u dus uw 50 plus 10 is 60 stemmen gaat uitbrengen. Ja, het is even wennen, maar zo krijgt het volk een regering plus een volksvertegenwoordiging die het verdient.

268. In boeken wordt soms iets gezegd

2011-12-03T16:33:00.001+01:00

Maarten Biesheuvel schreef verhalen zonder alinea-indeling. Niet altijd, maar toch vaak wel. Hij had geluk dat ik geen redacteur was bij Meulenhoff, zijn uitgever, want ik zou zeker iets gedaan hebben aan zulke teksten. Aan de andere kant heeft het toch wel iets, een verhaal dat uit één of twee of drie alinea’s bestaat. Ikzelf zou bijvoorbeeld na deze zin al de eerste alinea van dit stukje willen beëindigen.
In één van de mooiste korte verhalen van de Nederlandse literatuur, De pornografie (dat staat in Biesheuvels boek De verpletterende werkelijkheid, Meulenhoff 1979, pag. 55-79), gebeurt het volgende. Een jonge Biesheuvel, 16 jaar oud, spijbelt samen met een vriendje en trekt een dagje naar Amsterdam. Daar zitten ze in een kroeg op de Zeedijk en krijgen aanspraak met een kerel. Dat blijkt een fotograaf te zijn, die zegt: ‘Willen jullie eens 1000 gulden verdienen?’ (Duizend gulden of piek is ongeveer gelijk aan vierhonderd euro.) Dat willen de twee jongens wel, en even later zitten ze elkaar te masturberen, in de studio van die fotograaf. Fotograaf maakt er foto’s van, jongens krijgen die 1000 piek in handen. Ze reizen weer terug naar huis, en nu doet de schrijver iets bijzonders. Dat briefje van 1000 piek moest klein gemaakt worden. Dat doet niet Biesheuvel, dat doet die andere, handiger jongen. Biesheuvel zegt niet hoe dat kleinmaken gedaan wordt. Hij vertrouwt op de handigheid van zijn vriendje, en hij zegt ook doodleuk dat hij er nooit achter is gekomen hoe dat vriendje die 1000 piek heeft kleingemaakt. Verder zal ik niets verklappen van het verhaal.
Ik ken geen andere schrijver die tegelijk zo geloofwaardig en zo naïef zoiets opgeschreven heeft. Vladimir Nabokov (schrijver van het beste korte verhaal uit de wereldliteratuur, Prikkebeen, het staat in Lente in Fialta), die ook door Biesheuvel zeer werd gewaardeerd, zou het niet in zijn hoofd gehaald hebben.
Ikzelf heb overigens op mijn veertiende eens een middag gespijbeld. Ook ik ging naar Amsterdam en kwam daar in een hoerenbuurt terecht. De hoeren waren toen nog Amsterdamse wijven. Eén van hen, een hoogblonde del, vroeg of ik met haar mee naar binnen wou gaan. Ik schudde beleefd van nee, geen tijd. Zegt ze: ‘Krèg ’t seer!’

267. Ik woon in Egmond aan Zee

2011-12-02T21:57:00.001+01:00

Er wonen in Egmond aan Zee betrekkelijk weinig intellectuelen, maar ik geloof dat het percentage intellectuelen wel ongeveer gelijk zal zijn aan het percentage dat in Amsterdam, Den Haag of Venlo woont. Weinig dus, dat zult u met me eens zijn. Mijn definitie van een intellectueel is: 1. hij moet origineel zijn, en 2. hij moet een hoop gelezen hebben. Dus als je van een universiteit komt met een briefje waarop ‘Rechten’ staat, dan ben je nog geen intellectueel.
Jaap ‘de Bonje’ Zwart (die bijnamen worden hier aan ieder gegeven. Er zijn momenteel 19 Japen Zwart te Egmond aan Zee. Het telefoonboek werkt er niet aan mee) is bijvoorbeeld zo’n intellectueel. Jaap was vroeger, ik spreek van de jaren zestig der vorige eeuw, een ‘rauwe deurdouwer’, een vechtersbaas, zouden u en ik hem genoemd hebben, maar hij heeft zich sindsdien ontwikkeld. Hij is van barsten tot buigen gegaan. En hij heeft zich over de boeken gebogen: hij begon met stripverhalen en nu beschouwt hij mijn kleine boekenbestand als een bibliotheek. Hij leest Nabokov, Karel van het Reve, J.M.A. Biesheuvel, kortom, hij leest zich een slag in de rondte.
- In boeken (zei hij me laatst) vind je het ware.
- Je kunt evengoed zeggen dat je in hamsters het ware vindt (zei ik).
- Ja, daar heb je misschien gelijk in. Hamsters. Maar in boeken wordt soms iets gezegd.
- Daar heb jij weer gelijk in, Jaap.
- Heb je geen boek over de C1000?
- Nee, ik heb wel een boek over The growth of the supermarket economies, maar specifiek over de C1000, nee.
- Want ik heb nu gezien dat die C1000 een totaal verkeerde winkelindeling hebben opgezet.
- Vertel.
- Ze hebben het nu opgezet alsof de mensen alleen de noodzakelijke artikelen zullen kopen. Brood, groenten, vlees. Met verderop de niet-noodzakelijke dingen zoals tandpasta, snoepgoed, wc-papier.
- En dat moet andersom, zeg jij.
- Dat moet andersom, inderdaad. Voor de doorstroming van de klandizie zou het geweldig zijn.
Ik probeerde het te begrijpen, maar ik kwam zo ver niet.

266. Ik had er gewoon geen zin in

2011-12-02T19:26:00.001+01:00

Ik had er gewoon geen zin in om elke dag een stukje te schrijven. Dat moet maar eens over zijn, dat geen zin hebben, ik ga vanaf nu weer elke dag een stukje schrijven. Niet op Dirkswoud, niet op enig ander blog (ik heb er zo’n vijftien gehad, dacht ik), maar hier, op BBZ (dat betekent overigens: Ben Bezint Zich. Dat bezinnen slaat op de titel van elk stukje, die steeds uit het vorige stukje komt. Een methode die ik u kan aanraden, want je zit nooit zonder stof op deze manier). Sommige stukjes zal ik ook publiceren in Nurks.
Hoe heb ik geleefd sinds Alice’s overlijden, vorig jaar? Eigenlijk heb ik nauwelijks geleefd, zo murw geslagen was ik. Het was ook geen goed idee om het dagelijkse schrijven los te laten: ‘Ik schrijf voortaan alleen nog als ik er zin in heb.’ Met als gevolg dat ik soms een week lang niets schreef en in die week ook verder niets deed, waardoor ik mezelf een waardeloze figuur ging vinden en me ging afvragen of ik het nog wel kon, schrijven.
Dagelijkse oefening baart kunst.
All right, wat gaan we doen op BBZ? We gaan hier alles doen, van Dirkswoudjes tot en met oude muziek en het behagen van de lezeressen (want die zullen toch wel blijven reageren? Als u ongeveer 60 jaar bent, dat ben ik ook, en u zoekt een rustige vent – met verschillende ziektes, dat dan weer wel – en u kunt wel glimlachen om mijn stukjes. Welke ziektes? Hartfalen, etalagebenen, herseninfarctjes gehad en zo. En u kunt wel glimlachen om mijn stukjes, dan moet u eens langskomen. Ik woon in Egmond aan Zee).

P.S. Ik vond dit geweldige rijm op Futility Closet:
To find a rhyme for silver
Or any “rhymeless” rhyme
Requires only will, ver-
Bosity and time.

265. Dat is mijn stijl niet

2010-08-02T14:46:00.005+02:00

- Het is al een paar jaar mijn gewoonte om minstens één stukje per dag te schrijven, maar de afgelopen dagen is het er niet van gekomen.
- Hoe kwam dat, jongen?
- Dat weet ik niet, ik had er gewoon geen zin in.
- Zo krijgen we natuurlijk nooit een nieuw stukje. Wees eens wat preciezer.
- Ik had vanaf woensdag of donderdag hangdagen.
- En wat zijn dat?
- Dagen waarop je maar wat rondhangt in huis. Je zet de tv aan, maar je kijkt er eigenlijk niet naar. Je pakt een boek, maar je onthoudt niet wat je gelezen hebt. Je zet je computer aan en je kijkt maar wat in het rond. Eigenlijk zit je je de hele dag te vervelen. Je hebt nergens interesse in, en je doet niets.
- Voorbode van een depressie, waarvoor je nog steeds bang bent?
- Dat dacht ik ook, dat dat het was. Maar mijn verstandige zus M. denkt dat het ook dit kan zijn. Een andere zus, R., had in 2005 plotseling haar man verloren. M. zei dat ze R. had horen zeggen dat die gelukkig het bed uit moest, louter voor de kinderen. Zoiets zou ik ook kunnen hebben. Dus dan is het normale rouwverwerking, daar maakt het onderdeel van uit.
- Je bent nu weer aardig hopsasa.
- Ja.
- Hoe komt dat?
- Dat komt, denk ik, door een filmpje dat gisteravond op de tv te zien was in Zomergasten. Maarten ’t Hart had een avond samengesteld zoals je een roman opbouwt, met een goede afwisseling van neutrale stukjes, vrolijke stukjes en kwade stukjes. Afijn, ik zet koffie voor mezelf, en ik kom terug, begint net dat filmpje over die drie Duitse herdershonden in die Engelse pub. De eigenaar van die pub en die herdershonden houdt een flesje spuitwater klaar, terwijl die drie honden al met hun koppen en voorpoten op de bar hangen. Begint die man namaak-Japans te praten tegen die drie honden en spuit hij water in hun bekken. Ze vonden het heerlijk, dat kon je duidelijk zien, en het was zo ontzettend grappig!
- Dan begrijp ik nu waar die koffievlek op je tapijt van komt.

264. Dat weet je later pas

2010-07-28T14:13:00.004+02:00

Als je achttien of twintig jaar bent, denk je nog niet aan de dood. Er kan wel eens iemand doodgaan, maar dat brengt je er nog niet toe over de dood na te denken. Meestal is het een opa of oma geweest, die doodging. Daar valt wel overheen te komen.
Er zijn natuurlijk uitzonderingen: als je broer of zus of een vriend of vriendin doodgaat, of nog erger: één van je ouders. Of het ergste: je beide ouders. Dan slaat de weemoed toe.
Maar in het, neem me dat woord niet kwalijk, normale geval grijpt zulks niet plaats. Er zijn natuurlijk ook vele tienduizenden gevallen, zoals ikzelf, met klachten van suïcidaal-depressieve aard. Die mensen denken bijna voortdurend aan de eigen dood.
Denkt u nu niet dat wij uitzonderingen zijn. Jaarlijks zijn er 1500 geslaagde zelfmoorden in Nederland, in België is dat het dubbele aantal. Die 1500 doden zijn er meer dan de slachtoffers van geweld en van het verkeer samen.
‘Daar moeten wij iets aan doen!’ roept u nu. Ja, maar wat, in hemelsnaam?
Ikzelf heb enige troost gevonden bij deze simpele redenering. Wie ben ik? Hoe ben ik er gekomen? Doordat toevallig dat éne van die miljoenen zaadjes zijn weg vond naar het eitje in mijn moeders buik. Dat ik geworden ben zoals ik geworden ben, is dus uiterst toevallig. Ik had evengoed die zwartharige crimineel kunnen worden, of die blonde Olympische roeikampioene met een slecht hart, die sterft op haar 31ste jaar.
Niets van dat alles. Ik ben ik geworden, door nature (‘het genenspel,’ zoals ik eens een geleerde het heb horen noemen) en culture (Karel van het Reve, Vladimir Nabokov, oude muziek, Alice). Ik zal het ermee moeten doen.
Alice is dood en ik heb geprobeerd eenzelfde soort redenering te vinden die het gemis wat draaglijker zou kunnen maken. Zo een redenering bestaat niet, ik kan hem althans niet vinden. Je kunt dan ook nog bij een rouwverwerker op bezoek gaan, maar dat is mijn stijl niet. Ik heb al teveel shrinks gezien in mijn leven. Je kunt een verlies niet wegbranden uit je leven, dat verlies moet langzaam uitdoven, geloof ik.

263. Zeg maar wat ik moet schrijven

2010-07-27T04:43:00.004+02:00

Ik kan nu niet slapen, het is kwart voor vijf in de ochtend. Niemand is nog op, de vogels zijn ook nog niet wakker, maar die verwacht ik straks wel. Ik heb de hele nacht wakker gelegen met dit probleem: hoe kan het dat ik in de jaren zestig van de vorige eeuw een fan werd van de Beatles, de Stones, de Who?
Terwijl er op hetzelfde moment veel interessanter muziek werd gemaakt. Miles Davis, John Coltrane. De muziek van de Beatles enzovoorts, dat was kinderspel als je het vergelijkt met Miles Davis.
Hoe kan het je dus zijn ontgaan? Je kunt zeggen: het kwam nooit op de radio. Maar dat is mij een te eenvoudige verklaring. Hoe kan het dat je de drummer van de Who zo vreselijk goed vond, terwijl er in de jazzmuziek wel honderd rondliepen die beter waren?
(De eerste vogels beginnen nu melodieën te maken, kwart over vijf.)
Hoe kan dat? Het kan natuurlijk zijn dat je toen, op 14- of 15-jarige leeftijd, alleen maar behoefte had aan luide, duidelijke, simpele muziek. Aan kinderachtige muziek. Want daar hielden ook al je leeftijdgenoten van. Je wilde geen outcast zijn.
Ik denk dat het toch iets anders zit. Ik houd al meer dan dertig jaar van klassieke muziek, maar ik kan Mozart niet uitstaan. Ik houd eenvoudig niet van zijn geteem en zijn gepriegel. Geef mij maar Bach, of desnoods Händel.
Maar zelfs Bach en Händel en Zelenka verbleken voor mij bij de echt groten: Byrd, Tomkins, Ockeghem, Dufay. Laat The Tallis Scholars op een podium klimmen, laat ze zingen, en ik ben echt gelukkig!
Het heeft te maken met een wijder uitzicht, geloof ik. Mick Jagger kan niet op tegen Miles Davis. Haydn kan niet op tegen Guillaume Dufay. Dat weet je eerst niet, maar zo is het wel. Dat weet je later pas. Dat leer je.

262. ‘Kom toch binnen, meneer!’

2010-07-26T15:16:00.003+02:00

Van 1983 tot 1998 heb ik gewoond in een zomerhuisje dat achter een boerderij stond te Egmond aan den Hoef. Het is 4 kilometer vanwaar ik nu woon. In die boerderij was toentertijd Galerie Wimmenum gevestigd. In 1998 is die galerie opgeheven en is de boerderij verkocht aan een of andere chirurg. Ook ik moest uit mijn zomerhuisje, zo gaan die dingen.
Eigenaar van Galerie Wimmenum was Pieter Pop. Hij kon niet lezen of schrijven en dat was wel wat lastig. Hij kon wel met getallen overweg, maar lezen en schrijven had hij nooit op school gehad. In juni 1984 kwam Pieter naar me toe. Hij zei dat hij een maandblad wilde maken. Kon ik daar niet iets voor schrijven? Ik zei: ja hoor. Zeg maar wat ik moet schrijven, en dan schrijf ik dat. Het draaide er op uit dat ik een jaar of zes lang elke maand dat blad in elkaar zette en volschreef. Dat deed ik ’s avonds, op de drukkerij waar ik toen werkte.
Ook paste ik af en toe op de winkel, zoals ik het noemde, als Pieter iets moest halen of brengen. Ik raakte bekend met allerlei kunstenaars en könstenaars, als u begrijpt wat ik wil zeggen, en kocht ook een aantal schilderijen, tekeningen en etsen, die nog steeds bij me aan de wanden hangen.
Op een zaterdagmiddag paste ik weer eens op de winkel. Pieter had gezegd dat er een kunstenaar zou langskomen, ene Gerard van der Weert. Die moest ik maar opvangen, Pieter zou over twee uur terug zijn. Ik houd wel van dat soort eenvoudige klusjes, er hing bovendien mooi werk van Suzanne Bijl in de galerie. Ik herinner me een olieverfje dat ‘Daphne, dansend’ heette. Een verkeerde titel natuurlijk, beter is ‘Daphne danst’. (Over de betiteling van kunstwerken kom ik nog wel eens te spreken.)
Het regende hard buiten. Er was weinig bezoek. Op een gegeven moment komt er een totaal verregende man het erf op. Hij weet niet waar hij moet zijn, dus ik open de deur en zeg: ‘Kom toch binnen, meneer!’
‘Nee nee,’ antwoordt hij.
‘Bent u de heer Van der Weert?’ vraag ik.
‘Ik?’ vraagt hij terug.
‘Ja, u.’
‘Ik ben Gerardus van der Weert, ja.’
‘Ik moest u opvangen van Pieter Pop.’
‘O. Dat verandert de zaak!’
Hij kwam met Pieter overleggen over de prijs van een tentoonstelling. Ik kan me zijn werk niet meer herinneren, hoewel ik er nog over geschreven heb. Een könstenaar dus.

261. Gewijde rust

2010-07-25T13:49:00.003+02:00

Ik ben dit jaar nu eens niet met vakantie naar het buitenland gegaan, ik ben in Nederland gebleven. Genoeg mooie plekjes te vinden, even mooi als Venetië of Barcelona. Het landelijke Dirkswoud bijvoorbeeld is ‘een ideale vakantiebestemming’.
Op camping De Gietelaar van de heer en mevrouw Verbons, Noordvaart 138, is altijd plaats. Er staan wat stacaravans op het veldje achter hun boerderij, en mijn éénpersoons tentje kon er gemakkelijk bij. Op het aanbod van mevrouw Verbons om in de boerderij te komen slapen, ben ik wijselijk niet ingegaan.
Op die ene nacht na, toen het in het Noordhollandse zo hard regende en onweerde. De staldeur ging open en daar verscheen mevrouw Verbons die me toeschreeuwde: ‘Kom toch binnen, meneer!’
Ik naar binnen, kopje koffie met een stroopwafel, en hup naar bed. Dat wil zeggen, ik kreeg een tamelijk krappe bedstee toegewezen. De heer en mevrouw Verbons waren gelegen in bedstee nummer twee, niet ver van mijn bedstee af.

Ik heb niet geslapen, die nacht. Niet alleen onweerde het, ook hoorde ik vreemd geritsel boven me, ik hoorde ook ‘Ka ka!’ roepen door een vogel. Maar ik hoorde in de duisternis vooral mevrouw Verbons. Ze bidde eerst een Onze Vader, dat ze aldus eindigde: ‘En leid ons niet in bekoring, maar verbind ons met het kwade.’ Ze giechelde even en ging verder: ‘Henk? Hénk!’

‘Ja, wat is er? Ik moet morgenochtend om zes uur de koeien weer melken. Ga slapen, Aleida!’

‘Ik wil alleen maar even op je gaan zitten.’

‘Oké dan. Even.’

Ik hoorde enige geluiden. Toen weer: ‘Henk! Hénk!!’

‘Wat is er nou weer?’

‘Als je wilt slapen, dat is goed. Dan ga ik een deur verder.’

Weer enige geluiden. ‘Ka ka!’ klonk het boven me. Geritsel, geschuifel, en toen stond Aleida naakt voor mijn bedstee.

Je maakt wat mee in vakantieland Nederland!

260. Een lastig onderwerp

2010-07-24T19:05:00.003+02:00

In de gemeenteraad van het landelijke Dirkswoud ging het hard tegen hard, de afgelopen week. Wat was er aan de hand? De heer Huub Evenblij wou beginnen met een rondvaartboot, die door de Noordvaart zou varen. Gewoon heen en weer. Toen kwam er een vraag van Restaurant Klaver, Noordvaart 134: zou die rondvaartboot niet kunnen stoppen bij mijn restaurant? De heer Evenblij zegde dit toe.
Restaurant Klaver ligt naast het R.K. kerkhof, en pastoor Engelbertus maakt bezwaar, want zo’n rondvaartboot die vlakbij je kerkhof aanmeert en al die mensen die uit- en daarna weer instappen, bedreigen de gewijde rust die nu eenmaal noodzakelijk is op een begraafplaats.
Twee partijen dus: de heren Evenblij en Klaver enerzijds, die hun gasten een etentje willen aanbieden tijdens de rondvaart, en pastoor Engelbertus anderzijds die dat niet wil vanwege dat kerkhof.
Pastoor Engelbertus nam contact op met Restaurant Gastrolily, twaalf huizen verderop. Mevrouw De Smet zou zeker ‘op gezette tijden een aantal gasten willen ontvangen’, maar dit was voor de heer Evenblij een te onzeker aanbod. Hij bleef bij Klaver staan. ‘Bovendien is het veel gemakkelijker om een afmeersteiger aan te leggen bij Restaurant Klaver,’ meende hij.
Uiteindelijk zijn de twee partijen tot elkaar gekomen. De heer Evenblij mag afmeren bij het kerkhof, als hij eerst een geluidswal van 2.50 meter hoogte rond het kerkhof aanlegt, plus een hek op die geluidswal, om te verhinderen dat de toeristen hun meegebrachte eetwaren, papiertjes en plastic waterflessen op het kerkhof gooien.
Over de hoogte van het hek wordt nog onderhandeld.

259. U zult er uw handen bij opeten

2010-07-23T00:04:00.003+02:00

(Verslag eerste vergadering redactie nieuw internettijdschrift.)
Voorz.: Zijn we er allemaal? Kees,Marianne, Olof, Pierre, Margrietje, jij ook welkom, Anton, Klaas, meneer Verwelle, Karin, Ter Waap, Wim? Dan open ik deze vergadering. De eerste vraag is natuurlijk: hoe moet ons internettijdschrift gaan heten. Wie wil over dit onderwerp het woord voeren?
Ter Waap: Het is een lastig onderwerp, zeker, maar daar moeten we uit kunnen komen. Als we elkaar maar respecteren, bedoel ik. Respect!
Margrietje: Dat vind ik ook, voorzitter.
Olof: Maar niet tevéél respect, vind ik toch.
Wim: Daar heb je gelijk in, Olof. Teveel respect is niet goed. Als je teveel respect voor iemand of iets hebt, verlies je jezelf.
Marianne: Hoezo, Wim?
Voorz.: De náám van ons tijdschrift, mensen!
Meneer Verwelle: Wat dachten jullie van een naam als De Kluis?
Pierre: Nee, een kluis is iets om in op te sluiten. Juwelen en zo. Dat is niet wat we willen met ons tijdschrift.
Meneer Verwelle: Oké, dan houd ik me verder buiten de discussie.
Voorz.: Iemand anders nog een idee?
Klaas: Is een naam als Luis misschien iets?
Kees: Luis in de pels van de maatschappij. Nee. Kluif is misschien beter.
Anton: Ik ben meer geöriënteerd op de klassieke wereld, dus ik zou zeggen: Zeus.
Pierre: Wij willen misstanden aankaarten in deze ingewikkelde wereld. En die zijn er genoeg. Die Bert Koenders bijvoorbeeld. Of die Jack de Vries. Wat doen dat soort mensen nu?
Voorz.: Die richten allerhande bedrijfjes op. Management en zo, statusbehoudsbehandeling. De ideale vorm van ijdeltuiterij.
Pierre: Inderdaad, en daar moeten wij ons tegen verzetten. Noem ons magazine dus: Pluis.

258. Als er geen weg terug meer is

2010-07-20T18:25:00.004+02:00

Ik leef in betrekkelijke eenzaamheid, en zo heb ik mijn hele leven doorgebracht. Op de laatste vier jaar na. Toen heb ik een vrouw bemind: Alice. Ze is nu alweer anderhalve maand geleden doodgegaan.
Ik denk dagelijks aan haar terug, of zeg maar gerust: uurlijks. Ik denk terug aan de maaltijden die ik voor haar gekookt heb (zij kookte nooit, of ja, één keer heeft ze gekookt voor ons beiden). Die maaltijden hadden een saus of een jus met daarin, naast dingen als gember, knoflook en sambal oelek, een heel klein beetje trassi. Dat heb ik haar nooit gezegd. Ze vond het heerlijk.
Zo heeft ze mij, ongeveer een jaar geleden, bekend gemaakt met pinda bravoe. Dat is Surinaamse pindasoep. U moet het maar eens opgooglen en ook zelf pinda bravoe maken. Mijn tip: neem geen kip, maar neem een stevige witte vis (in stukjes) en doe er op het laatst roze garnaaltjes in. U zult er uw handen bij opeten, bij deze pindavissoep.
Ik mis haar aanwezigheid, maar ik mis ook de vele mails die we elkaar stuurden als zij in Voorburg en ik in Egmond aan Zee was. Ze is in die vier jaar bij elkaar ongeveer driekwart jaar in Egmond aan Zee geweest, eerst was dat een dagje, toen twee drie dagen, later een week, twee weken, een maand. Totdat ze tenslotte op zondag 18 april arriveerde met Tom van de SDK, die een wagentje met spullen achter zijn auto had gedaan.
Ze was toen al zeer verzwakt, door de longontsteking en de slokdarmkanker die ze kort ervoor had opgelopen. Ze kon nauwelijks meer de trap oplopen. Na een week of vier liepen we eens over de galerij, toen ze plotseling niet meer op haar benen kon staan. Ik heb haar toen de drempel van mijn huis over gesleept en haar in bed gekregen, Niet veel later belde ik dokter Smits. Dokter Smits kwam direct langs en zorgde ervoor dat de oncologisch wijkverpleegkundige direct kwam, en die zorgde voor de thuiszorg: een team van drie vier mensen die dagelijks langskwamen.
Ze zijn een grote steun geweest in de laatste week van Alice’s bestaan.
(De foto hierboven is Alice in 2004, twee jaar voordat ik haar leerde kennen.)

257. Op droeve toon

2010-07-18T18:08:00.003+02:00

Ik sprak zojuist mijn buurman van vier deuren verderop, een aardige vent van een jaar of zestig, die er een eer in stelt om donderdagavond alle kliko’s aan de weg te zetten en vrijdagochtend, als ze geleegd zijn, weer in het gelid te zetten bij de bergingen. Ik deed een vuilniszak in de kliko, toen hij zei: ‘Dat meidje, hè, dat is dood, niet?’
‘Die is dood, ja,’ zei ik.
Ik had hem, tijdens Alice’s laatste dagen iets verteld over haar.
‘Hoe lang al?’ vroeg hij.
‘Een week of vijf zes geleden is ze gestorven.’
‘Toen al?’
‘Ja. Het is godzijdank snel gegaan.’
‘Dat is goed. Want als er geen weg terug meer is, dan is dat het beste.’
En zo keuvelden we nog wat, ze kwam uit Voorburg, maar eigenlijk uit Scheveningen. Het was een lieve vrouw, was hem (zoals iedereen) opgevallen. ‘Er zat geen kwaad in.’ Al keuvelend liepen we de trap op, naar onze woningen.
‘Maar we hebben goed weer tenminste!’ beëindigde hij het gesprek.
—
In de lente van 1972 stierf mijn opa van moederskant. Hij heette Engel de Zeeuw en ik ben naar hem vernoemd: mijn eerste doopnaam is Engelbertus. Mijn opa heeft wel wat langer dan een week op bed gelegen met, naar ik meen, huidkanker. Hij had zeer veel pijn en zag blauwpaars.
Mijn tantezuster werd terug uit haar klooster te Hafnarfjördur (IJsland) geroepen om te helpen met de huishouding en met de verzorging van haar vader.
Ik was erbij toen ze mijn moeder belde met de mededeling dat hij was overleden. Mijn moeder huilde, mijn vader sloeg zijn arm liefdevol om haar schouders, en zei zachtjes: ‘Hij was al oud, Stientje. Hij had kanker.’

256. Er is veel mooie muziek geschreven

2010-07-17T18:30:00.004+02:00

Ik ben eens van plan geweest om een blog met alle heiligen der katholieke kerk samen te stellen, met een portretje, een stukje biografie, een stukje uit Wikipedia, en vooral een stukje over het waarom van hun heiligheid.
Waarom ik dat wou doen? Dat is me eigenlijk niet helemaal duidelijk. Ik ben geen katholiek, om maar iets te noemen. Ik kom wel uit een katholiek nest, maar ik kon op school tamelijk goed leren enzovoorts, dus dan word je al gauw een ongelovige hond.
Ik doe het misschien toch nog eens, al is het wel een hoop werk om zo’n bijna spottende Encyclopedie der Katholieke Heiligen te maken. Als u bijvoorbeeld eens wist hoeveel graven, prinsen, prinsessen, koningen enzovoorts heilig zijn verklaard! Ze worden nog steeds vereerd binnen de katholieke sekte. Er zijn volgens mij zo’n 2500 heiligen, dus u begrijpt dat het wat werk is.
Ik ben ook van plan geweest om alle Stabat Maters en alle Requiemmissen vanaf het jaar 1000 op een blog te verzamelen. Dat doe ik toch ook maar niet, is ook veel te veel werk. Ik verzamel nu te hooi en te gras werken uit de jaren 1350-1550, meest kerkelijke werken, op mijn andere blog. Ik doe daarbij soms aardige ontdekkingen, zoals Mathurin Forestier, die tot 2008 alleen bij specialisten bekend was.
Mij is opgevallen dat in die pestilente jaren de vrolijke muziek alleen gemaakt werd door troubadours enzovoorts. In de kerken werd nagenoeg alles in mineur gezongen. Op droeve toon. Het lijkt wel alsof er van boven verordonneerd was: zing ‘Ik hou van U, o Heer!’ steeds met een brok in de keel.
Dat is ook waarom die muziek mij zo aanspreekt, meer nog dan de barokmuziek. Die oude muziek bevalt me ook zo, omdat ze wordt gezongen, niet gespeeld met instrumenten. Als er later violen, een orgel, blaasinstrumenten en zo bijkomen, ben ik al snel verveeld. Bij Dufay, Ockeghem, Tallis, Byrd enzovoorts doen de stemmen het werk dat later wordt overgenomen door de instrumenten.
Dus ondanks het feit dat ik het katholicisme met grote skepsis bezie, ben ik ze toch dankbaar voor de prachtige muziek die ze hebben doen voortbrengen.

255. Dat staat allemaal in de bijbel

2010-07-16T14:45:00.004+02:00

Ze hebben het weer eens gedaan. Het Vaticaan heeft nu gezegd (in dat namaaklatijn van ze, natuurlijk) dat het wijden van vrouwen tot priesteressen een even grote zonde is als het verkrachten van kinderen. Daarbij minimaliseren ze dat verkrachten van kinderen en maximaliseren ze hun afkeer van vrouwen.
Het zijn dan ook vieze, ouwe mannetjes, die duidelijk geen behoefte hebben aan getuigen. Zeker niet als die getuigen vrouwen zijn.
Wie is er nog echt katholiek in Nederland? Dat zal ik u zeggen: niemand. Geen hond meer. Wie nog zegt dat hij of zij katholiek is, die stel ik een paar vraagjes, en dan zal gauw blijken dat er van katholicisme geen sprake meer is.
Die vraagjes kunnen bijvoorbeeld gaan over het maagdblijven van Maria, over de Heilige Maagd van Fatima en het schot op de vorige paus, en over een heilige die na het jaar 1600 in Italië leefde en die kon vliegen. Jawel. Hij is nog steeds de patroonheilige voor astronauten, onder nog veel meer. Ze zullen in het Vaticaan wel gedacht hebben: de astronauten hebben nog geen patroonheilige, die moeten er ook één hebben! Laten we daar onze vliegende gek, hoe heet ie toch, Jozef van Cupertino maar voor kiezen.
We zijn langzamerhand te gezond van geest, te goed opgeleid geworden om nog te geloven in dit soort flauwekul. Als je hooikoorts of een gezwel in je mond of epilepsie hebt, ga je naar de dokter. Je gaat dan niet zitten bidden. Het maakt je trouwens ook niet uit of die dokter een atheïst of een gereformeerde is.
Het enige voordeel van de gekkigheid die katholicisme genoemd wil worden: er zijn wat aardige kerkgebouwen neergezet, en er is veel mooie muziek geschreven. Verder is het narigheid, schuldgevoel aanpraten en angst voor de dood inpeperen geweest.

254. Het was een jongedame uit Dirkswoud

2010-07-15T00:04:00.003+02:00

De Noordhollandsche Courant publiceert vandaag het artikel Maria te Dirkswoud. Uit dat artikel hier enkele gedeelten.

‘Wij gingen langs bij de nu 69-jarige Tineke Kerssens, die op 24 september 1953 de Heilige Moeder Maria zou hebben gezien te Dirkswoud. Tineke was toen 12 jaar oud. Katholiek opgevoed. Een eenvoudig meisje

Hoe ging dat, Tineke?

We gingen elke dag naar de kerk ’s ochtends, om te bidden voor de overledenen. Dat ze maar snel uit het vagevuur konden opstijgen naar de hemel. Dat staat allemaal in de bijbel, Gods Woord. Ik bad hoofdzakelijk voor mijn opa. Die was kort daarvoor overleden, en die zou wel niet direct tot de hemel zijn toegelaten, omdat hij dingen had gedaan die niet mochten.

Welke dingen?

Wat we nu fraude zouden noemen. Knoeierijen met geld. En hij deed dingetjes met kinderen.

En toen?

Toen stapte ik de kerk uit, op een warme ochtend in september, en ik viel flauw. Daar lag ik dan, langs de Noordvaart. Ik doe mijn ogen open en ik zie een wirwar van kleuren rondom me, en ik stel mijn ogen wat scherper, want daar is een persoon! Daar kwam uit de hemel afdalen: de Heilige Moeder!

Zei ze nog iets?

Ze zei niets, nee.

Hoeveel mensen buiten jou hebben die Heilige Moeder gezien?

Niemand, denk ik.

Wat heb je daarna gedaan, Tineke?

Ik ging natuurlijk meteen naar mijn moeder terug om het verhaal te vertellen. Mijn moeder schreeuwde iets als: ‘Wat heerlijk, Tineke! Lourdes! Fatima! Dirkswoud wordt een pelgrimsoord!’

Dat is Dirkswoud niet geworden.

Nee. Dat is door duistere krachten tegengewerkt.’

253. Een zeer ondernemend deel

2010-07-14T00:09:00.004+02:00

(Verslag van een gesprek tussen politiecommandant H. van der Weel en M.E.-pelotonscommandant Verheijen.)
- Zo, Verheijen. Hoe is de huldiging verlopen?
- Over het algemeen goed, commandant.
- Geen rellen?
- Geen rellen, nee.
- Ik hoorde vanmiddag nog van wat strubbelingen op de Brouwersgracht.
- Daar was ons peloton bij, om de gemoederen wat te sussen, ja. Er stond een mensenmenigte langs de gracht om Oranje toe te schreeuwen. Er waren enkele bewegingen richting een woonboot. Dat hebben wij verhinderd.
- Hoe?
- Eenvoudig. Met de wapenstok.
- Verwondingen?
- Niet aan politiezijde.
- En wat verder nog?
- Toen hebben wij ons verspreid in twee delen: het deel dat de Oranjeboot al had afgelegd, en een deel volgde de Oranjeboot. We noemden dat het A- en het B-deel. Het B-deel ontmoette verder geen tegenstand. De achtergeblevenen echter maakten moeilijkheden. Wij hebben enkele charges uitgevoerd, voornamelijk om de woonbootbewoners te laten merken dat ze beschermd werden. We hebben toen de honden ingezet. Toen dat niet hielp, werd de paardenbrigade ingezet. En verder werd er ruim met pepperspray gespoten. Toen ook dat niet hielp, was er een dode te betreuren op de Brouwersgracht. Aan politiezijde: geen slachtoffers.
- Goed werk, Verheijen.
- Dank u wel, commandant.
- Nog enig idee wie de dode was?
- Het was een jongedame uit Dirkswoud. Wij hebben ook diverse gewonden geteld.
- Hoeveel, Verheijen?
- Zestien.
- Mooi! Dan ga ik met deze cijfers nu naar de persconferentie.

252. Algemene raad

2010-07-13T13:43:00.003+02:00

Verslag algemene raadsvergadering Kaagsteeg d.d. 27-12-2009.
Aanwezig: alle raadsleden aanwezig.
Ingekomen stukken: er zijn geen ingekomen stukken.
De Voorzitter Voor Het Leven van de Algemene Raad, de heer Schuitema, vraagt het woord. Onder ovationeel applaus krijgt hij het. Hij zegt: ‘Vrinden! Kameraden van de Kaagsteeg! Het behoeft geen betoog dat het werk van deze algemene raad een godsgeschenk is geweest voor de Kaagsteeg. (Ovat. appl.) In de afgelopen jaren hebben wij onder meer het volgende bewerkstelligd. Onder auspiciën van deze algemene raad is de Speeltuinvereniging De Kaagsteeg, onder voorzitterschap van mijn neef, in staat gebleken tot de bouw en aanleg van een speeltuin ter hoogte van Kaagsteeg 16. (Ovat. appl.)
(...)
(Ovat. appl.) En dan zult u zich de dag herinneren dat de KAM, de Kaagsteger Aardolie Maatschappij, werd opgericht door ondergetekende en de toenmalige secretaris van de algemene raad, de helaas veel te vroeg overleden heer Tentemaker. En u zult zich de dag herinneren, twee dagen na die oprichting van de KAM, waarop een, voor Kaagsteger begrippen, onmetelijk grote oliebron werd ontdekt acher Kaagsteeg 25, het huisje van de oude mevrouw Tentemaker. De heer Tentemaker, de ontdekker van de bron, vloog, zoals u zich nog wel zult herinneren, in de brand toen hij een sigaartje wou aansteken. Maar niet veel later legde de KAM een net van olieleidingen aan, waardoor u nog steeds de winter doorkomt en kunt koken! (Ovat. appl.)
(...)
Ik ben nu 86 jaar, beste vrinden. Het is tijd om op te stappen. Het is ook tijd voor een samengaan van de Kaagsteeg en Dirkswoud. Dirkswoud krijgt er een zeer ondernemend deel bij: de Kaagsteeg! Leve Dirkswoud! (Algemeen gejoel.) Dit houdt ook in dat deze algemene raad wordt opgeheven. Ik heb gezegd.’
Sluiting: de vergadering wordt afgesloten.

251. Doet u dat alstublieft niet!

2010-07-12T02:49:00.004+02:00

Rouw. Een maand geleden ging Alice dood, en wat er daarna met me is gebeurd, ‘valt met geen pen te beschrijven’, zoals je dat zegt. Het is natuurlijk wel te beschrijven. Op de eerste plaats ben ik acht kilo afgevallen, omdat ik de eerste drie weken na haar dood nauwelijks nog at. Ik ben pas een week geleden weer begonnen enigszins normaal te eten. Hoe dat komt? Ik kookte altijd de maaltijden voor Alice en mezelf. Ik kan betrekkelijk goed koken. Ik had er simpelweg geen zin meer in om maaltijden alleen voor mezelf te maken.
Verder heb ik veel gehuild, soms onverwachts, op openbare plaatsen, maar vooral thuis.
Een medewerker van de Thuiszorg afdeling Egmond van de firma Evean, waar zowel Alice als ik veel aan hebben gehad, vertelde me de dag na haar overlijden dat ze ook een rouwverwerkingsafdeling hadden. Ik kon vier maal één uur met iemand praten. ‘Laat ik dat maar niet doen,’ zei ik.
‘Het doet veel goed,’ zei die jongeman.
Ik zei maar: ‘Ik heb er geen zin in.’
Het verdriet moet met de tijd wegebben, geloof ik. Doet het dat niet, dan kan ik altijd mezelf nog van kant maken. Zeker moet je (ik bedoel natuurlijk: ik) niet gaan praten met iemand die Alice nooit gekend heeft, die mij ook nooit eerder gezien heeft en die niets van onze relatie wist. Zo iemand kan alleen zeer algemene raad verschaffen, en aan algemene raad hebben wij mensen niets. Ik stel me bijvoorbeeld voor dat ik haar (want het zal wel een vrouwspersoon zijn) zou vertellen over ons beider liefde voor oude muziek, en dat ik dat aspect van mijn verhouding met Alice zeer zal gaan missen. Wat moet ze daarover vertellen? Dat ik ook eens naar Frans Bauer moet luisteren, want die heeft zulke zalige liedjes?
Daarover, over die oude muziek (Bourgondische muziek, Franco-Vlaamse polyfonie, Engelse renaissancemuziek), schrijf ik nu gewoon door op mijn Op droeve toon-stukjes. Alice krijg ik er niet meer mee terug, maar het helpt een beetje.

250. Een veel voorkomend Kaagsteegs fenomeen

2010-07-10T12:50:00.004+02:00

Ik ben de afgelopen dagen BBZ-loos geweest, omdat ik bezig was met mijn verkenningen in buurtschap De Kaagsteeg. Hier volgen enige van de resultaten van die verkenningen. Als u, na lezing van dit stukje, om medemenselijke of toeristische redenen zou overwegen zelf ook eens naar De Kaagsteeg te gaan, zou ik u willen toeroepen: doet u dat alstublieft niet!
De Kaagsteeg ligt twee kilometer ten zuiden van het landelijke Dirkswoud. Toen ik er afgelopen donderdagochtend kwam, waren de Kaagstegers juist bezig de voorbereidingen te treffen voor het jaarlijkse Kaagsteger Steenfeest. Wat houdt dit volksfestijn in?
U moet ten eerste weten dat De Kaagsteeg de enige niet-Drenthse gemeente is in Nederland, waar hunebedden gevonden worden. Voor de Steenspelen haalt men de deksteen van een der hunebedden af en die plaatst men aan het begin van de Kaagsteeg. Tweehonderd meter verder, aan het einde van de Kaagsteeg, trekt men een finishlijn. Er worden teams gevormd van vijf man. Het team dat, zonder mechanische hulpmiddelen, maar gewoon met de blote handen, de steen het verst weet te verplaatsen, is de winnaar.
Sommige teams zijn al na 50 centimeter uitgeput, andere halen 10 meter. In 1887 haalde het team-Croymans de volle 200 meter, maar de vraag is nog steeds of het toen eerlijk is toegegaan.
Donderdagmiddag was het zover. Het team-Luijting ging aan de slag en behaalde, na vier uren, onder applaus van de toegestroomde Kaagstegers, een afstand van 3.60 meter. Vrijdagmiddag was het de beurt aan het team-Van der Kolk, dat een afstand van 8.20 meter wist te overbruggen. Vanmiddag en morgenmiddag komen nog de andere teams aan de start.
Wat valt er nu te winnen op zo’n Steenfeest? Geld? Nee. Status? Nauwelijks. Voor het antwoord op deze vraag laat ik mevrouw Juliana Krom aan het woord.
‘Mijn overgrootmoeder is er al mee begonnen. Het is elk jaar weer een slopende bezigheid, maar ik hou wel van kereltjes met wat kracht in de armen! Na het Steenfeest wordt er op zondagavond aangebeld door het winnende vijftal, omringd, zoals u wel zult begrijpen, door juichende Kaagstegers. Ik laat het vijftal binnen en begin eenvoudig een kopje thee te zetten. Daarna gaan de gordijnen dicht en laat ik mij, om het zo maar te zeggen, uitwonen.’

249. Waar ze vandaan gekomen zijn, weet ik niet

2010-07-07T18:19:00.003+02:00

Het landelijke Dirkswoud telde, volgens het gemeentelijke bevolkingsregister, op 1 januari 2009: 2416 inwoners. In de loop van dat jaar zijn vijf mensen overleden, zijn er zestien geboortes geweest, en nul verhuizingen van of naar andere gemeenten, dus je zou verwachten dat dat bevolkingsregister op 31 december 2009 een totaal van 2416–5+16=2427 inwoners zou tellen.
Het bevolkingsregister houdt het (op 31 december 2009) op 2501 inwoners. Wat is hier aan de hand. Waar en wie zijn die 74 extra inwoners.
Ik ging dus naar het gemeentehuis, waar een ambtenaar me te woord stond. Hij praatte een beetje schutterig, dus ik zal zijn naam maar voor me houden, maar deze heer vertelde me dat er ‘totaal niets aan de hand’ was. Ik hoefde me geen zorgen te maken over de rekenkunst op het gemeentehuis.
Als je iets wilt onderzoeken, ga je eerst naar de plaats waar het officiële nieuws moet zijn. Als de raadselen daar niet worden opgelost, dan doe je research in the field. Ik ging naar café ’t Hoekje, waar me eerder al goede raad was gegeven. Ik moge u herinneren aan mijn vraag van drie jaar geleden: waarom gaat er niet één Dirkswoudenaar ooit met vakantie? Het antwoord van een oude Dirkswoudenaar, die in ’t Hoekje aan de bar zat: ‘Wij gaan niet met vakantie, omdat er elke dag iets kan gebeuren, thuis. Die vreemde landen en zo, die zien wij toch wel op de tv. Dus gaan wij niet met vakantie.’
Nu zat ik daar weer en ik vroeg aan de aanwezigen waar die 74 extra inwoners vandaan konden komen. Eerst wist niemand het. Na een paar pilsjes kwam er toch antwoord: buurtschap De Kaagsteeg was aan Dirkswoud toegevoegd. Men had er weinig goede woorden voor over, men moest niets hebben van de Kaagstegers, die men beschuldigde van openbare dronkenschap, vechtpartijen tijdens de Dirkswoudse kermis, ‘er is er ook geen één die werkt, daar, maar ze rijden wel allemaal in Mercedessen’, zelfs verkrachting van de eigen kinderschaar was een veel voorkomend Kaagsteegs fenomeen.
De Kaagsteeg ligt twee kilometer ten zuiden van Dirkswoud. Ik zal er een volgende keer eens langsgaan en verslag uitbrengen.

248. Lastig is het soms wel

2010-07-06T14:10:00.003+02:00

Ik ben geboren in Limmen (Noord-Holland) in 1953. Limmen had toen zo’n 2500 inwoners, van wie driekwart katholiek was. Daar hoorden wij ook bij.
Limmen heeft inmiddels 7000 inwoners, waar ze vandaan gekomen zijn, weet ik niet.
Aan de oostelijke rand van Limmen stond en staat, aan het eind van de Kerkweg, de katholieke H. Corneliuskerk. De clerus te Limmen bestond uit pastoor Bangert en kapelaan Beldrok. Hoe de tegenwoordige pastoor heet, weet ik niet. Hij zal wel geen kapelaan hebben.
In mijn jeugd dacht ik dat alle volwassenen katholiek waren. Goed, er waren wel enkele protestanten in Limmen, maar die kende ik niet. Die woonden aan de zuidrand van Limmen, rond hun eigen kerkje. Ik kwam daar nooit.
Je hoort nog wel eens zeggen dat katholieken een beetje dom volk zijn. Zo zullen de katholieken te Limmen wel niet weten wie hun Heilige Cornelius nu eigenlijk was, en dat hij de beschermheilige voor het hoornvee is. Dat soort details werd ons nooit medegedeeld. Ik weet het omdat ik me, als ongelovige hond, voor mijn verleden interesseer.
Soms is het lastig. Ik maak me graag vrolijk over het katholicisme, dat ik soms samenvat onder de titel ‘verkleed zwammen’. Maar anderzijds: er is zoveel prachtige katholieke, of laat ons zeggen christelijke muziek gemaakt! Zoveel schitterende Sanctussen, Agnus Dei’s, Credo’s. Vooral in de jaren 1400-1600, naar mijn smaak. Componisten? Tallis, Byrd, Dufay, Dunstable, Ockeghem, Tinctoris, Desprez, Obrecht, Ghiselin, Gombert. Ik noem er maar enkelen.
Hier zit dus een atheïst, die wel met respect over de katholieken spreekt, maar niet met respect over het katholicisme, en die zo kan genieten van die oude katholieke muziek. Die ook zo kan genieten van de muziek van Bach, Pärt, Gorecki, Zelenka.
Hoe valt dat nu met elkaar te rijmen? Ik geloof dat het bijvoorbeeld zo zit. Dat katholicisme is er niet voor u en mij. Dat is er voor de clerus. Die krijgt ervoor betaald, in geld, macht, status. In vroeger dagen werd een deel van dat geld besteed aan een koorleider, een componist, een organist. Die mensen kregen zo ook iets, wat ze nergens anders konden krijgen, en die maakten dus hun Kyrie eleison’s.

247. Ik heb ook geen zin om het even op te zoeken

2010-07-05T13:55:00.003+02:00

Mijn geheugen wordt slechter. Ik merk dat bijvoorbeeld aan de vele briefjes op tafel, rond mijn monitor. Op die briefjes staan adressen van mensen die ik niet ken, opgeschreven in het stuntelige handschrift dat ik wel direct herken: het mijne. (De fijne motoriek is verloren gegaan in 2002, bij mijn herseninfarct.) Wie is bijvoorbeeld Pieter de Weever? Antonia Valentijns? Clara de Goede? Ik heb geen idee, dus als u dit leest en u bent één van deze mensen, wilt u dan een portretfotootje opsturen? Wie is Winston Braakland? Ik heb toch geen vrienden die Winston heten?
Ik merk het ook aan de boodschappenbriefjes die ik, sinds ongeveer een jaar, elke dag schrijf, en die ik soms vergeet mee te nemen naar de supermarkt. Dat gebeurde bijvoorbeeld vanochtend en ik heb geen aansteker gekocht.
Ik heb het vooral met namen. Ik weet bijvoorbeeld niet meer onder welke andere naam de 15e-eeuwse Bourgondische componist Guillaume Legrant bekend was. Die naam heb ik twintig jaar lang geweten, nu weet ik hem niet meer. Ik weet bijvoorbeeld ook niet meer wat de echte naam van Desiderius Erasmus was. Dat heb ik ergens gelezen, een half jaar of zo geleden, maar ik weet het niet meer.
Ik ga het ook niet opzoeken. Daar ben ik te lui voor.
Ik heb, voor zover ik het kan merken, geen last van Parkinson (weer zo’n woord dat ik even kwijt was en moest opzoeken) of van enige vorm van dementie. Zo erg is het nog niet. Maar lastig is het soms wel.
Je begint ook niet gauw een gesprek. Als ik iets wil zeggen over één van Rembrandts leerlingen, nee, niet Fabritius, Ferdinand Bol, Gerrit Dou of Govert Flinck, ik bedoel een andere leerling, die ook een boek over de schilderkunst van die tijd schreef, waarin hij Rembrandt bekritiseerde, als ik iets wil zeggen over hem, maar ik weet zijn naam niet, dan begin ik zo’n gesprek niet eens.

Naschrift. Ik heb de drie namen toch maar even opgezocht. Guillaume Legrants andere naam was Lemarcherier. Erasmus heette eigenlijk Gerard Gerards en die leerling van Rembrandt was Samuel van Hoogstraten.

246. Laat ons verder niet meer over de zaak praten

2010-07-04T20:19:00.003+02:00

Ik ben in mijn leven éénmaal met justitie in aanraking geweest. Dat was in 1979, ik was net verhuisd naar Alkmaar en woonde daar in de stationsbuurt. Daar vlakbij is het Scharlo (ik weet niet zeker of het met één o of met twee o’s geschreven wordt, en ik heb ook geen zin om het even op te zoeken) en daar fietste ik op mijn ouderwetse grijze herenfiets. Om te voorkomen dat ik werd overreden door een scooter, wipte ik het trottoir op. Ik reed verder, op dat trottoir, zo’n dertig meter, en daar werd ik aangehouden door een agent van politie.
‘Halt! Weet u wel dat u hier niet mag rijden?’
Dat wist ik uiteraard wel, ik heb altijd goed opgelet, vroeger, op school tijdens de verkeerslessen. Maar ik zei: ‘Waar staat dat bord dan?’
De man pakte zijn bekeuringsbonnenboekje en begon te noteren, hij vroeg mijn naam en adres en die deelde ik hem gewoon mee. Het was nog in de tijd dat je je ID of je paspoort niet hoefde te tonen, dus ik had evengoed alles kunnen liegen, maar dat deed ik niet.
De agent controleerde ook nog of er achter- en voorlicht op mijn fiets zat en of de remmen het wel deden. Daar mankeerde niets aan. De bekeuring bedroeg f 15,—. Zulke enorme bedragen had ik uiteraard niet op zak, maar dat maakte niets uit, zei hij, ik kon een acceptgiro verwachten.
Die acceptgiro kwam er, en toen ik niet betaalde, kwam er een jaar later nog één, en een half jaar later nog één. Ik betaalde wederom niet, en tenslotte kreeg ik een brief van de griffie van de kantonrechtbank te Alkmaar. Ik moest verschijnen, of ik kon binnen twee weken betalen aan die griffie.
Ik besloot de griffie een brief te schrijven: ‘Geachte griffier! Uiteraard wens ik, als burger van dit land, de gemelde boete te betalen, hoewel deze boete mij geheel ten onrechte is toegekend. Echter: het banknummer van uw griffie is niet meer leesbaar, door nattigheid van koffieachtige aard. Kunt u mij uw banknummer nog eenmaal toezenden?’
Dat deden ze, en toen betaalde ik die f 15,—.
Je moet uiteindelijk een fatsoenlijk mens blijven, vind ik, maar als het even kan moet je de overheid wel op kosten jagen.

245. Enkele passages

2010-07-03T13:52:00.003+02:00

Hier enkele passages uit de binnenkort te verschijnen literaire suspense novel De moord op Astrid van F.D. Jevski:
—
‘Ga weg uit mijn gezichtsveld!’ siste zij.
‘Nee, nee! Zie je niet in hoe gelukkig ik je kan maken?’ streek hij door zijn blonde haren.
‘Ga toch weg, ellendeling!’ kermde zij.
‘Nee!’ sputterde hij nog wat tegen.
‘Vertrek!’ smeet zij haar bord met macaroni op de vloer.
‘Oké! Als dat is wat jij wilt!’ deed hij de deur achter zich dicht.
—
Toen de generaal de kamer betrad was het even stil. Die stilte werd verbroken door de vrouw des huizes. ‘Waar komt u nu weer vandaan?!’ eiste zij antwoord.
‘Ja, waar vandaan?’ informeerde ook, zeer kwaad, de vrouw van officier De Lange.
‘Uit de Congo soms?’ maakte officier De Lange zich er met een grapje van af.
‘Welnee!’ protesteerde zijn vrouw hiertegen.
—
‘Duizend excuses!’ kamde zij haar gitzwarte haar voor de spiegel.
‘Wat!’ ontplofte de generaal.
‘Laat ons verder niet meer over de zaak praten,’ controleerde zij haar wenkbrauwen.

244. Er kwam zelfs applaus

2010-07-02T13:23:00.004+02:00

De St. Clara-katholieken in het landelijke Dirkswoud hebben een nieuwe pastoor! Het is de omstreden Engelbertus te Water, die drie jaar geleden nog pastoor te Egmond aan Zee was, en van wie bisschop Jos Punt van het bisdom Haarlem ooit zei: ‘De kwal des geloofs! Punt!’ Uiteindelijk heeft Engelbertus zich geschikt in de leerstellingen van de Heilige Moederkerk, en hij werd overgeplaatst naar de St. Clarakerk te Dirkswoud.
Uit De Dirkswoudenaer, het plaatselijke advertentieblad dat uitgegeven wordt door Drukkerij Uitgeverij De Schakel, Noordvaart 401 (De Schakel, Voor Al Uw Papieren), halen wij enkele passages uit een interview dat de jonge Kees van der Woude had met Engelbertus.
U wilde zich afscheiden in Egmond aan Zee, was het niet?
Quavernare non silencium. Afscheiden was wel een groot woord, wij wilden van het Vaticaan en van het bisdom volle transparantie. Meer was het niet. Quod positio tabernaculae quamque transparencis, zo was het eigenlijk.
Dan is het goed. Wat gaat u in de Sint Claraparochie inbrengen?
Claritas testamentalis in Domine Deo, in één woord samengevat. Een helder geloof dus in de Here God. Caelum orare quaesta per unum modo perilensis. Daar gaat het om in het katholieke geloof.
Dat is duidelijk.
Quamperque simultanis de credo unicure per lamentabele. Kyrie eleyson.

243. Het blijft wel bestaan

2010-07-01T23:35:00.004+02:00

Het blijft wel bestaan, dit blog, want ik ga er weer op schrijven. Elke dag. (Juicht mede.) Neem nu dit eigenaardige voorval waarvan ik, helaas als enige naast de Dirkswoudenaren, getuige was in het landelijke Dirkswoud. Om preciezer te zijn: vlak voor het vroegere postkantoor aldaar, Noordvaart 125.
Ik loop daar vanmiddag wat te strompelen, ik bedoel natuurlijk: ik loop daar toeristisch te flaneren, en ik groet dezen en genen. ‘Hallo, Karel!’ en ‘Goedenmiddag, Jan de Kat! U ook, mevrouw, hoor!’ Je bent ergens bekend, dan moet je je daar ook naar gedragen, vind ik. Ik vind bijvoorbeeld dat die Wesley Sneijder het helemaal verkeerd aanpakt. Katholiek worden vanwege je verkering, dat is natuurlijk altijd vragen om een scheiding. Katholiek worden is trouwens om elke reden een grote vergissing. Maar Wesley geeft niks om de gewone mensen meer, die geeft alleen nog maar iets om die Jolante.
Terug naar het verhaal van vanmiddag. Ik loop daar, of, laat ons zeggen, ik beweeg me daar. Met een rollator. Er lopen nog een twintigtal mensen. Er komt een geldbus aanrijden. Iedereen blij, behalve ik, want ik heb nergens geld voor nodig. Die geldbus moet geparkeerd worden vlak voor Noordvaart 125, want daar is een Rabobank pinpunt. Men maakt dus plaats en men wacht.
Geldbus met daarin: twee mannen. Eentje van hen moet dan naar achteren kruipen, heb ik ooit begrepen, en met het geld tevoorschijn kruipen. Op dit schouwspel wachtten ook de Dirkswoudenaren.
Na een kwartiertje kwam er ook een man uit die auto tevoorschijn, die, de armen breed uitzwaaiend, sprak: ‘Mensen! Een ogenblik geduld! Er zijn de laatste tijd veel overvallen geweest op ons soort mensen. Dat willen wij hier voorkomen! Ik heb hier aan mijn rechterarm een koffertje hangen, waarin zich geen geld bevindt. Dat koffertje breng ik nu naar de pinautomaat. Geduld!’
Er kwam zelfs applaus. In gemeenten zoals Dirkswoud is nooit een overval gepleegd en zal er ook nooit een gepleegd worden.

242. Weg

2010-04-03T19:04:00.003+02:00

Dit blog houdt op te bestaan. D.w.z. het blijft wel bestaan, maar ik schrijf er niet meer op. Ik schrijf nu, samen met Duifje (Alice Stegeman), op Het Huis der Gekreukten. U moet maar eens kijken of u dat even leuk vindt als BBZ.

241. Toen was ze snel vertrokken

2010-03-31T00:33:00.004+02:00

Toen was ze inderdaad snel vertrokken, Cairla. Spreek uit: Kaaírla. Je mocht haar niet aanspreken met het gewone Carla.
Cairla kwam uit het Lapse deel van Finland, uit het hoge Noorden dus (uit Enontekiö, om precies te zijn). Ze kwam ons voorlichten over, dacht ik, de onsterfelijke koude die daar heerst en over de rendieren die daar het landschap vullen — maar nee, ze wou ons vertellen over de teruglopende winters in het noorden van Finland. Het was daar maar –25° graden de laatste paar jaar en daar maakte ze zich zorgen over. Ze sprak over deze verschrikkelijke ontwikkeling op een spreekbeurt die ik heb bezocht in Egmond aan Zee.
‘Carla,’ zei ik, ‘wat is daar nu érg aan?’
‘Kaaírla!’
‘Ja goed, maar wat is daar dan érg aan?’
‘Het is Kaaírla, meneer!’
‘Ja goed, maar...’
‘Nee, mijn naam is Kaaírla!’
‘All right. Maar wat is daar dan érg aan?’
‘Wat daar erg aan is, is dat een normale meneer uit Nederland blijkbaar niet mijn naam kan uitspreken — tekenend! Veelzeggend! — terwijl íedereen die in veel koudere gebieden woont dan Nederland dat zonder moeite zou kunnen. Kaaírla!’
‘Ik verontschuldig me, ook voor de voorzitter, meneer Pekslag, dat ik de juiste naam niet heb kunnen uitspreken op deze avond. Het spijt me ontzettend! Carla! Hoe erg is het...’

240. Ik heb ze echt gezien

2010-03-29T17:37:00.003+02:00

- Duifje?
- ...
- Duifje?
- Ja, Bennemans. Het duurde even voordat ik de telefoon opnam, want ik doe aan omgevingsanalyse.
- Hoe gaat het nu met je?
- Vrij goed. Hoe gaat het met jou, Bennemans?
- Ook vrij goed, Duifje. Ik heb me aan een vrouw vergrepen.
- Vertel op!
- Het was op Facebook. Daar had een zekere Mirjam een filmpje over Carl Jung neergezet. Dus ik reageer: hoe kun je nu denken dat wat die man heeft beweerd één cent waard is? Nou, zegt ze, Carl Jung heeft gezegd dat de menselijke psyche het grootste wonder in de kosmos is. Dus ik zeg terug: je kunt, met evenveel recht, zeggen dat de hamster het grootste wonder in de kosmos is.
- En toen vergreep je je aan Mirjam?
- Nee, toen kwam er een zekere Marloes bij. Die zei: ik sta helemaal aan jouw kant, Mirjam! Ik zeg: hallo, Marloes. En toen begint Marloes me toch een potje bevoogdend toe te spreken! En in pure cliché’s te praten! Als je zei: ik heb een paar boeken gelezen, dan zei Marloes: in boeken vind je lang niet altijd de waarheid, in dit leven heb je ondervinding veel harder nodig.
- Zei ze dat echt?
- Ja. Dus ik vond dat ze de discussie behoorlijk begon te domineren en dat ze het verdiende even op haar plaats te worden gezet. Zo zei ze op een gegeven moment: ik heb theologie gestudeerd, ik heb een website over het Duitse verzet, ik heb veel boeken gelezen en ik werk met Jung. Dus Mirjam komt er tussen en zegt: jullie vechten met de degens! Ik zeg terug: ja, Mirjam, soms moet dat. Als de mensen zich als Jungianen aanstellen, jij niet, hoor, jij niet, of als ze komen vertellen dat ze veel boeken gelezen hebben en theologie hebben gestudeerd, dan worden de wapens gescherpt.
- En dat las Marloes natuurlijk ook!
- Uiteraard. En tegen Marloes zei ik: God heet niet Zeus, Baäl of Wodan, God heet Jezus Christus. Zeker weten. Dat is alles wat een theoloog weet. Afijn, toen was ze snel vertrokken.

239. In het Delftse ziekenhuis

2010-03-28T00:55:00.003+01:00

Als ik lieg, komt dat door de berichten die ik krijg van Alice, dames en heren. Alice ligt in het Reinier de Graaf Gasthuis te Delft met een longontsteking. Ze had 39° koorts, gisteren.
Ze meldde me telefonisch dat het personeel van het ziekenhuis haar niet beviel. ‘Bennemans, het is een ramp tegenwoordig met dat personeel! Kuch. (Ze kuchte na elke zin.) Ik had het net zo benauwd, dat ik een zuster belde (kuch). En moet je horen wat er gebeurde. Kuch! (Ik zal verder het kuchen weglaten, want het leidt af van de zaak waarom het gaat.) Er komt eerst een werkman naar mijn bed, zijn gezicht en zijn pak en zijn handen onder het roet gesmeerd, en hij had een soort fakkel bij zich.’
‘Een soldeerbrander, Duifje?’
‘Ja! En die man begint te praten: En, hoe gaat het, mevrouwtje? Beetje benauwd? Doet u uw mond maar eens wagenwijd open. Ik denk: daar dénk ik niet over! Die wil mij van binnen wegbranden!’
‘Groot gelijk, Duifje.’
‘En opeens staat daar een politieagent, met een bonnenboekje en een pen in zijn hand en die agent doet zijn pet van zijn hoofd en zoekt naar een plekje voor die pet, maar die vindt hij niet. Dus toen zette hij die pet op mijn hoofd! Mevrouw, zegt die agent, u ligt hier verkeerd geparkeerd! Ik zeg: welnee, ik lig hier goed!’
‘Wat een toestanden, Duifje.’
‘En even later komt de zuster naar me toe en die zegt: dat waren onze cliniclowns, die zijn bezig een meer realistische act te oefenen. Dus het waren geen geestverschijningen of spookachtige koortsverbeeldingen. Ik heb ze echt gezien.’

238. Dat houd ik nog even voor me

2010-03-27T00:14:00.007+01:00

Ik heb nooit een spellings- of taalcorrector nodig gehad. Wat ik schrijf, is Nederlands. Als ik eens een fout maak, dan herstel ik hem ook. U hebt gelijk als u ooit een tikfout tegenkomt in mijn stukjes. Dat wou ik ook zo houden.
Wat mij tegenstond (op Twitter) en tegenstaat (op Facebook): de enorme fouten tegen het Nederlands, het Engels, het Frans, het Duits. Laat de Engelsen enz. het maar voor zichzelf uitzoeken, ik vind dat een Nederlander of een Belg zich in behoorlijk Nederlands moet uitdrukken.
Maar eigenlijk vind ik dat ook weer niet: iedereen moet gewoon zeggen wat hij of zij wil, hoe stompzinnig ze het ook formuleren. Hoe belachlijk slecht ze ook de interpunctie en de spelling van de taal beheersen. Hoe geenstijlerig ze ook willen reaguren. Daar is trouwens een ander, veel ouder woord voor: responderen. Maar reaguurder zijn is blijkbaar aanlokkelijker.
Eigenlijk is dit een protest tegen de algehele verdomming in Nederland. Als je al niet in staat bent op je spandoeken spelfoutloos door een straat te lopen, dan is er iets aan de hand. Als er al onderwijzers spelfouten maken, dan is er iets mis.
Het is natuurlijk vrij simpel op te lossen: leer die onderwijzers géén spelfouten te maken, géén rekenfouten te maken, leer ze waar Magadan ligt, welk klimaat daar heerst enzovoorts. De geschiedenis van Magadan, noem maar op. Léér ze iets!

(P.S. Nagekomen bericht, zaterdag 13.00 uur. Alice is in het ziekenhuis opgenomen. Ze had vanochtend ademhalingsproblemen, koorts en ze kon nauwelijks meer op haar benen staan.)

(Nagekomen bericht, zaterdag 18.00 uur. Alice blijkt een forse longontsteking te hebben. Maar daar is wel iets tegen te doen, en dat wordt nu ook gedaan in het Delftse ziekenhuis.)

237. We zijn nog jong

2010-03-26T00:16:00.004+01:00

Alice en ik zijn nog jong, dat wil zeggen, we zijn allebei sixtyish, maar erg beweeeglijk zijn we niet meer. We gaan zeer binnenkort samenwonen (hokken) in Het Huis der Gekreukten te Egmond aan Zee. Op de dag dat Alice (die naam op z’n Engels uitspreken a.u.b.) hier arriveert, zal dit blog eindigen.
‘Dat heeft ook wel lang genoeg geduurd,’ zult u uitroepen. Inderdaad. Maar dan gaan Alice en ik samen door op ons nieuwe blog, dus u bent bepaald niet van ons af!
Wat gaan we zoal doen in Het Huis der Gekreukten? Van alles, durf ik wel te voorspellen. Zo gaat Alice mij en wellicht ook u bekendmaken met sterren zoals Jim Keltner, Norah Jones en Tori Amos (ik dacht eerst dat dat een parfummerk was). Ik weet niets van de Amerikaanse moderne muziek, en ik ben te lui om die dingen op te googlen, dus daar ben ik zeer benieuwd naar. Ook gaat ze kiekjes maken, want ze bezit een fototoestel, en dat heb ikzelf nooit bezeten. Ook gaat ze gewoon door met stukjes schrijven zoals op Hadriana.
‘En u dan?’ vraagt u. Wel, ik ga ook gewoon door met dagelijks mijn stukjes maken. Ik zei al dat u niet van ons af bent. En verder komt er elke dag een stuk oude muziek tevoorschijn, uit de Bourgondische School, uit de Engelse renaissance, barokmuziek etc. Ik zal ook af en toe wel een modern stuk voor u uitzoeken, maakt u zich maar niet bezorgd.
En alles wat we horen, zien, voelen, proeven, alles wat ons kwaad maakt of juist vrolijk, komt op dat blog.
Met welk muziekstuk gaan we beginnen? Met het, naar mijn smaak, mooiste stuk van Bach, de grote meester, gespeeld door zijn beste leerling, Glenn Gould. We gaan dus groots aftrappen. ‘Welk stuk?’ vraagt u. Dat houd ik nog even voor me.

236. Ik ook niet, Duifje

2010-03-25T00:22:00.004+01:00

- Zie jij ook maar enig bezwaar, Duifje?
- Ik zie geen bezwaar, Bennemans.
- Dan schenken we elkaar nu een telefonisch kusje. Kus!
- Kus, Bennemans. Denk er wel aan, dat er schapenvlees op tafel moet komen. Dat heb je beloofd!
- Schapenvlees komt er, van de islamitische slager in Alkmaar. Een Turk of een Marokkaan, dat weet ik niet. Een Turk, denk ik. Ik heb jaren geleden eens schapenbiefstuk gekocht, goed vlees, en dat heb ik klaargemaakt met Indonesische kruiden (koriander, gemberwortel, citroengras etc.). Dat baarde opzien.
- In positieve zin, Bennemans?
- In positieve zin, ja.
- Want ik begrijp niet hoe sommige mensen, zoals die mensen in Masterchef erbij komen, vanavond nog, om lamsvlees varkensvlees te noemen. Dat proef je toch?
- Ja, maar dat zijn amateurkoks, die nooit hun eigen voedsel proeven.
- Daar zal het in zitten, Bennemans. Ik zou ook wel eens een tiramisu willen hebben.
- Een tiramisu? Even denken, koffie, mascarpone... Dat komt voor elkaar, lief!
- Jij bent altijd zo van: een twee drie, voor elkaar.
- Uiteraard, Duifje!
- Het mag ook wat kalmer, bedoel ik. Het lijntje breekt niet, Bennemans.
- Uhm. Daar heb je gelijk aan, Duifje.
- Race niet te hard. We zijn nog jong.

235. Toen was het drie uur ’s nachts

2010-03-24T12:39:00.003+01:00

- Duifje?
- Ja, Bennemans?
- Ik weet wel dat ik je wakker bel...
- Inderdaad, het is drie uur geweest. Maar ik hoor je sonore stem zo graag!
- Ik heb ook ’s nachts nog een goede baritonstem, hè?
- Je kunt zo meezingen in het koor, Bennemans.
- Hangt er wel vanaf welk repertoire ze hebben natuurlijk, Duifje.
- Byrd, Tallis, Bach, Pärt.
- Jij hebt een goede smaak!
- Dat wist je toch, Bennemans?
- Ja, dat wist ik. Ik wou dat je alvast hier was, Duifje.
- Wat? Waar? Waar? Grapje, Bennemans.
- Ik heb trouwens muziekcorps Excelsior gevraagd of ze op willen letten.
- Waarop?
- Ik heb gezegd: ga bij de grenspaal staan, in het gelid, en wacht totdat de verhuiswagen eraan komt. En dan komen jullie dus achteraan het muziekcorps het dorp binnen. Ze gaan het nummer Come home, Nitty-Gritty spelen, terwijl langs de weg de Derpers je met vlaggetjes toezwaaien.
- Heerlijk, Bennemans!
- Ik ben ook bij de verschillende lagere scholen in ons dorp geweest en ik heb gezegd: op die en die dag hebben jullie ’s middags vrij, kinderen!
- Dan zal ik maar niet op de woensdag komen, Bennemans, want dan hebben ze al vrij.
- Inderdaad, Duifje. Ik heb gezegd: dan hebben jullie vrij, maar dan moeten jullie wel met z’n allen op het pleintje voor mijn huis komen, met toeters et cetera. En dan moeten jullie even ontzaglijk hard gaan gillen en joelen als de verhuiswagen eraan komt.
- Ik kan niet wachten, Bennemans.
- Ik ook niet, Duifje.

234. Vreemd genoeg

2010-03-23T00:16:00.003+01:00

Er bestaat geen uitdrukking om het tegengestelde aan te geven: normaal genoeg, gewoon genoeg. Ook synoniemen zijn moeilijk aan te geven: raar genoeg, idioot genoeg, extreem genoeg. Het is een Nederlandse zegswijze (misschien ook een Vlaamse?) die precies aangeeft wat ze wil zeggen. In tegenstelling tot bijvoorbeeld: dronken als een kanon. Ik ben in mijn leven twee keer dronken als een kanon geweest, maar vreemd genoeg heb ik er geen vaste herinnering meer aan. Ik weet nog slechts de bittere nasleep: de eerste keer (op mijn zestiende jaar) eindigde het in een greppel langs de weg. Daar was ik blijkbaar in gedonderd, met mijn fiets, en daar bleef ik maar slapen.
De tweede keer was ik twee- of drieëntwintig jaar. Die avond eindigde in Avenhorn. U moet maar eens kijken in uw atlas, beste lezers. Zo’n dertig kilometer vanwaar ik woonde. Ik was daar ’s middags met een paar gelijkgezinden naartoe gefietst, want er was iets in Avenhorn. Een expositie, meen ik, en daarna een restaurant en vervolgens zouden we allemaal weer terugfietsen.
Dat terugfietsen stuitte tijdens het restaurantbezoek op steeds grotere bezwaren. Want er zouden toch ook te Avenhorn nog wel café’s bestaan? Die bestonden inderdaad, ik meen zelfs dat er een ‘Het Hoekje’ bestond, café waarin wij onze intrek namen.
En daar namen wij ook echt onze intrek, tot sluitingstijd: één uur. Een verslag van de gesprekken met de inheemse bevolking is niet bewaard gebleven, geloof ik. Bewaard gebleven is in elk geval mijn herinnering aan de nachtelijke zoektocht (lopend, met de fiets nuchter aan de hand, gelukkig) naar een hotelletje, dat we uiteindelijk vonden in Opmeer. Toen was het drie uur ’s nachts.

233. Wij hoeven het niet

2010-03-22T12:17:00.003+01:00

Zonder onvoorziene complicaties komt Alice over een dag of tien, op 1 april ongeveer, bij me wonen. Ik heb het al rondgezongen op straat: ‘Pierla pierla hopsa-twerp! En Alice komt nu ook naar ’t Derp!’
Hoe goed dit nieuws werd opgevangen — Derpers zijn de Vlamingen van Noord-Nederland, ze zijn niet allemaal even muzikaal, maar ze zien het als je blij bent, en zijn dan zelf ook blij — blijkt uit een droge opmerking die gemaakt werd door een oudere man: ‘Hai hep ’t over ze maidje zeker. Maidje vonden.’
Derpers, zoals de inwoners van Egmond aan Zee zichzelf noemen, zijn daarnaast ook een vriendelijk en zeer behulpzaam volkje. Je waant je echt in het paradijs, en dit is nu eens niet ironisch bedoeld. Een oudere dame zei me, toen ze het nieuws van ons samenwonen vernam: ‘Dan moet je ook extra kastjes hebben! En laat ik nou een kastje over hebben! Kom maar mee.’ Ik mee, want tegen zoveel vriendelijkheid ben ik nooit bestand geweest. Het bleek te gaan om een zeer laag dressoirtje, een la op pootjes. ‘Vrouwen willen nu eenmaal de dingen opbergen, dat moet je niet vergeten!’ zei ze nog. Ik mocht het ding gratis meenemen.
Dus nu staat het ding in mijn kamer: 28 cm hoog, 70 cm breed, 32 cm diep. Met een sleutel, zodat je de lade kunt dichtdoen. Eikenhout. U mag het gratis komen ophalen, want wij hoeven het niet te hebben.
We hebben vanochtend voor 200 euro zes Ryan vakkenkastjes (135 x 40 x 35 cm) besteld bij de Praxis, want er komen veel boeken en schalen en keukenapparaten bij. Alice gaat ook nog bij Ikea Delft een klerenkast bestellen. Je kunt bij Ikea niet online bestellen, vreemd genoeg.

232. Een taak voor de journalisten

2010-03-21T00:19:00.006+01:00

Althans voor deze journalist. Hoe krijgen we de Vlamingen zo ver dat ze Nederland gaan aanvallen, en de boel hier overnemen? Het wordt echt tijd voor een Groot Vlaanderen. We hebben in Nederland natuurlijk geen behoefte aan de IJzerbedevaarten en aan dat katholieke geloof en aan die prins Philip. Maar daarvoor zijn de Belgen te beleefd, dat zullen ze ons niet willen opdringen.
Al één Belgische is voor mijn idee te vinden: Annelies de Ceukelaire, wie ik al eens gevraagd heb hoe je haar achternaam uitspreekt: Ceukelère of Ceukelare. De vraag is haar ontgaan, neem ik aan, want ook op Facebook zijn de Belgen stukken aardiger en mededeelzamer dan de Nederlanders.
Het liefst zou ik de samensmelting van Vlamingen en Nederlanders vóór 9 juni a.s. zien plaatsvinden, vóór de verkiezingen dus. Het mag ook later gebeuren. Als het maar gebeurt.
Ik heb Annelies al gezegd waar de Belgische manschappen moeten trainen: op vlak terrein, want Nederland kent geen bergen, behalve in de buurt van Valkenburg. De Belgische marine moet een omtrekkende beweging maken en aan land gaan te Egmond aan Zee, waar Alice en ik ze dansend zullen opwachten. We zullen wel van collaborateurschap worden verdacht, maar dat kan ons niets schelen.
Waarom sluiten wij de Belgen in onze armen? Allereerst natuurlijk omdat ze aardiger zijn in de omgang, maar ook omdat ze dronken ministers gewoon hun gang laten gaan, wat ondenkbaar is in Nederland.
Een goede naam voor Vlaanderen + Nederland zou Opperland zijn.
Wat doen wij met Wallonië? Dat geven wij terug aan Frankrijk, Duitsland en Luxemburg. U mag het hebben, zullen wij zeggen. Wij hoeven het niet.

231. De beste persoon

2010-03-20T00:00:00.003+01:00

U bent?
Jan Kortenaer van Veurweghen.
En u bent dus de nieuwe lijsttrekker van het CDA?
Misschien. Misschien. Daar gaat het partijbestuur nog over vergaderen. Maar ik word de nieuwe lijsttrekker van het CDA, ja.
U bent katholiek of protestants, meneer Kortenaer?
Eh Van Veurweghen, ja. Ik ben katholiek En ik zou zeggen: het katholicisme moet weer in de lift. Met de laatste troebelen in de moederkerk, nietwaar, met al die jongetjes die zeggen mishandeld te zijn, maar die, als u het mij vraagt, erom gevraagd hebben mishandeld te worden door de fraters en broeders en priesters. Nietwaar, denkt u het zich maar eens in!
Maar u bent dus lijsttrekker van het CDA.
Inderdaad juist. En wij zullen, vooral in het zuiden des lands, een klinkende overwinning op de socialisten gaan behalen. Wees daarvan verzekerd! Wij zullen ons verdedigen tegen de infame beschuldigingen, die, ook door de als kinderlokker bekend staande, heer Cohen zijn ingebracht!
Cohen kinderlokker?
Jawel, inderdaad juist. De beschuldigingen die juist door hem zijn ingebracht, zullen wij weerleggen.
Cohen kinderlokker?
Jawel. Dat was een goed middel voor het CDA om terug te vechten tegen de tand des tijds!
Cohen kinderlokker?
Jawel, meneer.
Hoe maakt u dat hard tegenover de rechter, meneer Kortenaer?
Van Veurweghen. Dat gebruiken wij als verkiezingsmiddel, meneer, dus dat hoeven wij helemaal niet hard te maken.
Maar waaruit concludeert u dan dat Cohen een kinderlokker is?
Licht zijn doopceel maar eens. Een taak voor de journalisten, niet?
Terug naar de studio. Een taak voor de journalisten.

230. Een Amber Alert zou u onnodige moeite hebben gevonden

2010-03-19T00:07:00.004+01:00

Ik ben nu even een CDA’er, spreken we af. Wie was de meest succesvolle CDA-minister of -staatssecretaris van de afgelopen drie jaar? Dat was Jan Kees de Jager. Dat vinden ook alle anderen: hij heeft het meeste geld opgehaald, en wel van de poenerige klootzakjes, die eerder niet aangepakt konden worden. Hij heeft er in zeer korte tijd voor gezorgd dat ze hun zakken moeten legen.
Wie was de minst succesvolle CDA-bewindspersoon? Dat wordt kiezen tussen: de staatssecretaris van defensie en de minister-president. Die van defensie, dat is wel duidelijk: die kan zijn hand niet op de knip houden.
De minister-president is al jaren een geval apart. Dat is een man die verguld een Witte Huis binnenloopt, en die mij dus een schaamtegevoel toebrengt om een Nederlander te zijn. Die ook al jaren lang niet één serieuze redenering naar voren heeft weten te brengen, niet één serieuze voorstelling van zaken.
‘Nou, maar dat geeft u toch niet helemaal goed aan.’
Dat geef ik wél helemaal goed aan, meneer Balkenende. Uw tijd is echt voorbij. De tijd van het aangeven van dingen, in plaats van gewoon het zéggen van dingen is voorbij.
We zullen u missen, dat is waar, bij de volgende verkiezingen. Uw blijde gezicht vooral. Uw heldere taal: ‘Wij komen er wel!’ of ‘Daar staan wij voor!’
Maar wáár staan wij voor, als CDA? Ik heb geen idee, en u hebt daar ook geen idee van. Het zou beter zijn als u zich terugtrok, en plaatsmaakte voor meneer De Jager. De beste persoon.

229. Ik zal het doorgeven

2010-03-18T00:09:00.004+01:00

Het was als volgt en ik lieg geen letter. Er stond een man aan de deur, donker gekleed, vanochtend te 08.02 uur. Een politieman. Ik doe open, hij vraagt: ‘Meneer, wij zoeken een persoon van ongeveer 12 jaar.’ Ik zeg: ‘Die woont hier niet.’ ‘Echt niet?’ vraagt hij. ‘Echt niet,’ zeg ik.
‘Mogen wij ook bij u binnen kijken?’
‘Uiteraard,’ zeg ik. En ik doe de deur open.
Er komt een colonne van politieagenten mijn huis binnen, ik denk meteen: dit is een moordonderzoek. Ze halen ook mijn hele huis overhoop, mijn boekenkasten, mijn keuken.
‘Nee,’ zegt één van die agenten, ‘hier niet!’
Kijk, ik wil best meewerken aan een moordonderzoek. Uiteraard. Ze halen de boel maar overhoop. Er waren ook twee honden bij, met wie ik het overigens meteen goed kon vinden (honden zijn altijd gemakkelijker om contact mee te hebben dan mensen), en dit waren honden van het Duitse ras ook nog. Mijn favoriete hondenbeesten.
Maar dit geschiedde dus in Egmond aan Zee. Niet in Dordrecht, waar een Milly is vermoord, door een politieagent. Waar niet onmiddellijk een onderzoek is opgezet naar ‘een buurman’. Als u nu een agent was geweest, en u hoorde dat. Zou u niet direct naar een buurman hebben gezocht? Natuurlijk.
U zou hebben gezocht en gevonden. Een Amber Alert zou u onnodige moeite hebben gevonden.

228. Ruimte voor ander stadsnieuws

2010-03-17T01:27:00.002+01:00

Zoals bekend is het landelijke Dirkswoud van 1174-77 een stad geweest. Het gemeentehuis wordt nog steeds het stadhuis genoemd. Als de Dirkswoudenaren gaan winkelen in hun dorp, noemen ze dat ‘statten’. De Dirkswoudenaren zijn een trots volkje, dat prat gaat op die drie jaren stadsrechten, ook al is het bijna een millennium geleden.
Wethouder Broeksma is nu, samen met veertig enthousiaste Dirkswoudenaren, naar Den Haag getogen om op het Ministerie van Binnenlandse Zaken te ijveren voor hernieuwde stadsrechten. Het is niet het handigste moment, want het kabinet is demissionair, en wie weet is het een discutabel onderwerp in de Tweede Kamer. Broeksma zal minister Hirsch Ballin zeggen: Bronkhorst en Sloten zijn ook steden in Nederland, waarom wij dan niet, Ernst? Dirkswoud is groter dan die twee bij elkaar, kijk maar in je atlas.
En inderdaad, met een vergrootglas zijn Sloten en Bronkhorst nog wel te onderscheiden, maar Dirkswoud is met het blote oog al te zien.
Vanavond zullen we het horen van Broeksma, als hij terugkomt. Hij zal het bekend maken in zaal Viereling, Noordvaart 302. Er wordt een avond georganiseerd met muziek (het combo De Gruizige Jongens) en dans.
Er is even telefoon.
- Ja? Met Hoogeboom.
- Broeksma hier. Ik heb met Hirsch Ballin gesproken...
- En? Wat zei hij?
- ... We zijn een stad, jongen!!!
- Dat is mooi, Broeksma! Geweldig gefeliciteerd! Ik zal het doorgeven.

227. Laat ze maar

2010-03-16T00:05:00.005+01:00

Het gáát . . . om de jeugd. De toekomst van ons váderland. Toch? We moeten ons niet laten wegzakken in een modderpoel, meneer. Wij moeten onze jeugd beschermen! Onze jeugd is ons álles!
Máár, dat vercriminalioseert steeds meer, onze jeugd. Met jeugdbendes op stráát. Dus ons hele leven wordt een stuk onvéiliger, ziet u wel? Straatterrioristen en ga zo maar door, waar we als Néderlandse gemeenschap steeds meer last van krijgen. Jawel.
Want ze zeggen wel, die rotjongens, geef ons een clubhuis met een biljart, maar nee hoor, als je ze een clubhuis geeft, dan komen ze daar nooit! Ze gaan gewoon door met hun straatterreur, niet dan? Laatst nog, werd er een ruitje ingegooid bij mijn buurman’s schuurtje. Ik zeg: dat is weer zo’n voorbeeld van straatterriorisme! Dat zeg ik tegen mijn buurman, dus ik zeg: bel de plisie! Dus dat doet hij, zegt de plisie: daar hebben wij geen priaoriteit voor!
Wel! Nu vraag ik u, heren verslaggevers! Priaoriteit of niet, er moeten heren van de Hermandáád voor de deur staan, zou ik zeggen, om de schoften op te pakken en te bestraffen!
Vroeger, meneer, toen was het beter. Toen had je de nozems en de provo’s en mijn broer Henk was van de plisie. Wat hij vertelde over die strijd, die daar gaande was! God god god, een mooie tijd was dat. Toen was er nog aandacht voor het wettige gezag, toen durfde je niet ‘Klootzak’ te roepen tegen een agent, of hij nu in burger of in uniform was. Dat deed je niet! Want je kreeg meteen een enorm pak rammel!
Toen had de plisie geen behoefte aan priaoriteiten en toen was er ook geen straatterriorisme, vanzelf. De plisie trad op! Maar nu? Men loopt wel langs je deur, héél soms, maar ze treden niet meer op tegen de jeugd! Het áfval ook wat de jonge heren democraten achterlaten! En dat wij elke ochtend weer moeten opruimen. Ja, elke ochtend weer! Dat doen wij zelfstándig, maar (ruimte voor ander stadsnieuws).

(Pauzebericht:) Michel-Jean Dupierris

2010-03-15T18:34:00.003+01:00

Dupierris is een fotograaf met een voorliefde voor het verval in Europese steden: Parijs, Londen, Straatsburg, Brussel, Lyon etc. Hij exposeert hier en daar, publiceert in Le Monde en ook hier.